Dini Hikayeler Külliyatı

Sultan

İkinci Abdülhamid Han

zamanında, Sarayda gece gündüz nöbet tutan

hassa askerleri vardı. Bu nöbetçilerin geleneksel olarak

geceleyin bir

seslenişleri yankılanırdı etrafta:

- Kimdir o?

- Kim var orda?..

Hiç kimse yoktur ama onlar sanki birilerini görüyormuş

gibi,

belli aralıklarla hep seslenirlermiş... Böylece devamlı uyanık

durduklarını ve

vazife başında olduklarını duyururlarmış. Ayrıca bu askerler her saat

başı

nöbeti başka arkadaşlarına devrederlermiş. Bir gece, yine

nöbet yerinden sesler

duyar Padişah:

- Kimdir o?

- Kim var orda?..

Aradan 1 saat

geçmesine rağmen, yine aynı ses bağırır:

- Kimdir o?

- Kimdir var orda?..

Padişah'ın

dikkatini çeker. Bu ses, bir saat geçtiği halde

değişmemiştir.

Halbuki her saat başı nöbetçi değişmelidir. Bir müddet

bekler ve tekrar sese

dikkat kesilir. Hayret, ses önceki sestir. Nöbetçi

niçin değişmemiştir? Sultan

Abdülhamid Han, hemen ilgilileri çağırtır ve durumu

öğrenmek istediğini söyler.

Çünkü kendisine karşı düzenlenmiş müthiş bir

bombalı suikasttan kıl payı

kurtulmuştur. Ve bu olay daha çok yenidir. Acaba yine bir Ermeni

oyunu mu

tezgâhlanıyor?

Biraz sonra saatinde değişmeyen

nöbetçi, Padişah'ın huzurundadır. Heyecan ve

korku ile yüzü yerde beklemektedir.

Padişah sorar:

- Sen kaç

saattir nöbettesin?

- Bir

buçuk saate yaklaştı, Hünkârım.

- Niçin

saat başında vazifeni devretmedin?

-

Hünkârım, benden sonraki arkadaş rica etti, onun yerine de

nöbet tutuyorum.

- Niçin?

Neden usulü çiğniyorsun?

O yiğit

Mehmetçik utançla indirir mübarek başını.

Ürkekliği iyice artar,

söylemek istemez. Fakat Padişah'ın ısrarı üzerine şöyle

konuşur:

- Padişah'ım, benden

sonraki

nöbetçi ihtilâm olmuş. "Ben bu halde iken

Halife-i Müslimîn'in korunmasında vazife alamam. N'olur, sen

benim yerime de

nöbet tut, sonra da ben senin yerine tutarım" dedi. Ben de

kabûl ettim.

Mehmetçiğin bu inceliği

Sultan

Abdülhamid Han'ın çok hoşuna gider. Sabahleyin

hemen gusülsüz nöbet tutmayan askeri huzuruna getirtir.

Geceki davranışından

duyduğu memnuniyetini ifade eder.

Ahmed-i Bîcân bir gün,

Gelibolu'nun en

büyük câmisinde vâz veriyordu. Herkes huşû içinde söylenenleri

dinliyordu.

"Kardeşlerim! İnsanı

Rabbinden

uzaklaştıran perdelerin en büyüğü, kalbi öldürmek, karartmaktır. Kalbin

ölmesine kararmasına sebep de dünyayı sevmektir. Bir hadîs-i kutsîde

buyruldu ki:"Ey Âdemoğlu! Kanâat et zengin ol. Hasedi terket, râhat ol!

Dünyâyı terket, dînin halis olsun."

Kim gıybeti terkederse,

Allahü teâlâya

karşı olan sevgisi çoğalır. Kim az ve doğru konuşursa, aklı tam olur.

Kim aza kanâat ederse, gerçekten Allahü teâlânın ahdine inanmış olur.

Kim dünyâ için kaygılanırsa Allahü teâlâdan uzaklaşır."

Ahmed-i Bîcân hazretleri vâz

ettiği

kürsüden bir ara başını kaldırdı. Câminin giriş kapısında ağabeyini

gördü. Ayakta bekliyor ve kendisine tebessüm ediyordu. İçeri girip bir

yere oturmamasına hayret etmişti. Sonra mânevî bir huzurla vâzına devâm

etti. Ağabeyinin bu şekilde beklemesi bir türlü aklından çıkmıyordu.

Akşam annesi ile sohbet

ederken bu

aklından çıkmayan şeyin sebebini öğrenmek istedi ve; "Anneciğim! Bugün

dikkatimi çeken bir şey oldu. Vâz ederken ağabeyim câmi kapısında

durmuş, bana bakıyor ve tebessüm ediyordu. Ama içeri girip oturmadı.

Sebebini ondan bir suâl eylesen." dedi. Evlâdını kıramayan anne ertesi

gün büyük oğlu Muhammed Bîcân'a giderek sohbet arasında kardeşinin vâzı

arasında niçin câmiye girmediğini sordu. O da; "Kardeşim âlim, ârif

biridir. Hâcı Bayram-ı Velî hazretlerini görünce bir başka Ahmed oldu.

Sözleri hikmet dolu. Gönülleri alan, ruhları cezbeden bir üslûbu var.

İlminden, irfânından istifâde edenlerin sayısı belli değil. Ben de

mübârek sözlerini dinlemek için gitmiştim. Meleklerin kanatlarını

sererek vâzını dinlediklerini gördüm. Basmamak için içeriye girmedim."

dedi.

Bu duruma çok sevinen annesi,

eve dönerek

durumu küçük oğlu Ahmed-i Bîcân'a anlattı. Ahmed Bîcân sevineceği yerde

durgunlaştı. Bunu fark eden annesi sebebini sorunca; "Ağabeyim

melekleri gördüğü hâlde ben niçin göremiyorum, acabâ sebebi nedir?"

dedi. Annesi hiç beklemediği bu soru karşısında şaşırdı. Ahmed-i Bîcân

hazretleri sonra ilâve etti; "Anneciğim bunun sebebini senin bilmen

lâzım. Biraz düşün bulacaksın." dedi.

Annesi bir süre düşündükten

sonra yaşlı

gözlerle oğluna; "Sen henüz süt emme çağında idin. Namaza durmuştum. O

esnada komşularımdan bir hanım geldi. Sen ağlamaya başladın. Selâm

vermeme de az kalmıştı. Kadıncağız ağlamayasın diye seni emzirmeye

başladı. Selâmı vermemle birlikte mâni oldumsa da sen bir kaç yudum

almıştın. Sonra sordum hanım abdestsiz imiş. Ben seni hiç abdestsiz

emzirmedim. Her halde sebebi odur." dedi. Ahmed Bîcân; "Doğru

söyledin." dedi.

Vakti

zamanında bir kadın vardı. Zamanını devamlı olarak

Kâbe'de ibadet etmekle geçiriyordu. Recep ayı girdiğinde de, Allah'a

olan

sonsuz sevgi ve saygısını dile getirmek için, günde on bir defa ihlâs

sûresini

okuyordu. Ayrıca Recep ayına karşı beslediği saygısını ifade için de

atlas

elbisesini çıkarıp, en değersiz elbisesini giyiyordu.

Abid

kadın bir Recep ayında hasta düştü. Çok sevdiği oğluna da öldüğü

takdirde

kendisini üzerindeki değersiz elbisesiyle defnetmesini vasiyet etti.

Nihayet

kadın bir gün ruhunu teslim edip bu fani âlem veda etti. Oğlu, sanki

annesinin vasiyeti yokmuş gibi, ötekine berikine gösteriş olsun diye,

annesini

en şık ve pahalı elbisesiyle defnederek onun son sözünü yerine

getirmedi.

Ölümünden

sonra bir gece rüyasında annesini gören oğlana annesi, "Sevgili

oğlum, niye vasiyetimi tutmadın? Ben senden razı ve hoşnut değilim"

diye

şikâyette bulunuyordu.

Sabah

uykudan uyanan oğlan gece rüyasında gördüğü annesinin vasiyetini yerine

getirmek üzere alelacele kabri başına varıp da kabrini açtığında baktı

ki,

annesi yok. Hayretten dona kalıp iki gözü iki çeşme hüngür hüngür

ağlamaya

başladı. Ama nasıl ağlıyordu, sormayın. Üstünü başını yolarak.

Tam

bu sırada bir ses duydu. Sesin sahibi şöyle diyordu: "Ey kulum, sen

bilmiyor musun ki Recep ayını oruç tutarak geçiren kimseleri biz,

kabrinde tek

başına yalnız bırakmayız."

Zübdetül

Vaizin

Padişahlar

meclisinin kandili Sultan Mahmut Gazne'den kalkıp Hintlilerle savaşa

gitmişti.

Hintlilerin

pek kalabalık olan ordularını görünce canı sı­kıldı, şaşırdı. O adil

sultan bir

adakta bulundu; "eğer" dedi, "Bu orduyu yenebilirsem, elde

edeceğim bütün ganimetleri yoksullara dağıtayım." Nihayet savaş bitti.

Sultan Mahmut galip gelmiş, sayısız ganimetler elde edilmişti. O kara

yüzlü

düşman bozulup dağılmış, ardına da bir parçasına bile kimse­nin değer

biçemeyeceği ganimetler bırakmıştı.

Sultan,

hemen adamlarından birini çağırıp dedi ki:

-

Bu ganimetleri yoksullara dağıt. Çünkü savaştan Önce Allah'a adakta

bulunmuştum. Şimdi bu adağımı yerine getirmem la­zım."

Herkes

itiraz etti,

-

Bunca mal, bunca altın değer bilmez bir avuç yoksula verilir mi? Ya

askere ver,

memnun olsun, düşmanına kinlenerek savaşa hazırlansın, ya da emret

hazi­ne ne

götürsünler" dediler.

Sultan

tereddüde düştü, düşünceye daldı. Adağımı yerine getirip yoksullara mı

dağıttırayım, yoksa dediklerini mi yapayım, diye şaşırdı kaldı. Tam o

sırada

Ebul Hüseyn denen zeki bin meczup ordunun içinden geçiyordu. Sultan

Mahmut onu

uzaktan görünce "hah" dedi, "Şu meczubu yanıma getir­teyim, ona

sorayım, ne derse onu yapayım. Çünkü o ne asker tanır, ne de sultan.

Söylenecek

sözü sakınmadan söyler."

Ebul

HÜseyn'i yanına çağırdı, olayı ona olduğu gibi anlattı.

Meczup

dedi ki:

-Sultanım

şimdi iki şeyden birini yap­mak gerek. Eğer bir daha Allah'a işin

düşmeyecekse

merak etme; bunların dediğini yap, adağını düşünme. Yok, bir za­man

gelecek,

yine işin ona düşecekse utan, onlara uyma sa­kın, adağını yerine getir.

Madem

Allah sana yardım etti, işini düze çıkardı; demek ki kendisine düşeni

yaptı.

Sana düşen iş nerde peki? Niçin sözünü yerine getirmiyorsun?

Sonunda

Sultan Mahmut ganimetin hepsini yoksullara dağıttırdı, sonu da adı gibi

Mahmut

oldu.

Mantıku't- Tayr, Kuş

Dili,

Feridüddin Attar

İstanbul'un

fethinden sonra Hazreti Fatih bütün mahkumları serbest

bırakmıştı.

Fakat bu mahkumların içinden iki papaz zindandan çıkmak istemediklerini

söyleyerek dışarı çıkmadılar. Papazlar Bizans imparatorunun halka

yaptığı zülüm ve işkence karşısında ona adalet tavsiye ettikleri için

hapse atılmışlardı. Onlar da bir daha hapisten çıkmamaya yemin

etmişlerdi.

Durum

Hazreti Fatih'e bildirildi. O, asker göndererek, papazları huzuruna

davet etti. Papazlar hapisten niçin çıkmak istemediklerini Hazreti

Fatih'e de anlattılar. Fatih o dünyaya kahreden iki papaza şöyle hitap

etti:

-

Sizlere

şöyle bir teklifim var: Sizler İslam adaletinin tatbik edildiği

memleketimi geziniz, müslüman hakimlerin ve müslüman halkımın

davalarını dinleyiniz. Bizde de sizdeki gibi adaletsizlik ve zulüm

görürseniz, hemen gelip bana bildiriniz ve sizler de evvelki kararınız

gereğince uzlete çekilerek hâlâ küsmekte haklı olduğunu isbat ediniz.

Hazreti

Fatih'in bu teklifi papazlar için çok cazip gelmişti. Hemen Padişahtan

aldıkları tezkere ile İslam beldelerine seyahate çıktılar. İlk

vardıkları yerlerden biri Bursa idi... Bursa'da şöyle bir hadiseyle

karşılaştılar:

Bir

Müslüman bir yahudiden bir at satın almış, fakat hiçbir kusuru yok diye

satılan at hasta imiş. Müslümanın ahırına gelen atın hasta olduğu daha

ilk akşamdan anlaşılmış. Müslüman sabırsızlıkla sabahın olmasını

beklemiş, sabah olunca da erkenden atını alıp kadının yolunu tutmuş.

Fakat olacak ya, o saatte de kadı henüz dairesine gelmemiş olduğundan

bir müddet bekledikten sonra adam kadının gelmeyeceğine hükmederek

atını alıp ahırına götürmüş. Atını alıp götürmüş ama at da o gece

ölmüş.

Hadiseyi

daha sonra öğrenen kadı, atı alan müslümanı çağırtıp meseleyi şu

şekilde halletmiş:

-

Siz ilk

geldiğinizde ben makamımda bulunsa idim, sağlam diye satılan atı

sahibine iade eder, paranızı alırdım. Fakat ben zamanında makamımda

bulunamadığımdan hadisenin bu şekilde gelişmesine madem ki ben sebep

oldum, atın ölümünden doğan zararı benim ödemem lazım, deyip atın

parasını müslümana vermiş.

Papazlar

islam adaletinin bu derece ince olduğunu görünce parmaklarını

ısırmışlar ve hiç zorlanmadan bir kimsenin kendi cebinden mal tazmin

etmesi karşısında hayret etmişler.

Mahkemeden

çıkan papazların yolu İznik'e uğramış. Papazlar orada şöyle bir mahkeme

ile karşılaşmışlar:

Bir

müslüman diğer bir müslümandan bir tarla satın alarak ekin zamanı

tarlayı sürmeye başlar. Kara sabanla tarlayı sürmeye çalışan çiftçinin

sabanına biraz sonra ağzına kadar dolu bir küp altın takılmaz mı? Hiç

heyecan bile duymayan Müslüman bu altınları küpüyle tarlayı satın

aldığı öbür müslümana götürüp teslim etmek ister;

-

Kardeşim

ben senden tarlanın üstünü satın aldım, altını değil. Eğer sen tarlanın

içinde bu kadar altın olduğunu bilseydin herhalde bu fiata bana

satmazdın. Al şu altınlarını, der.

Tarlanın

ilk sahibi ise daha başka düşünmektedir. O da şöyle söyler:

-

Kardeşim

yanlış düşünüyorsun. Ben sana tarlayı olduğu gibi, taşı ile toprağı ile

beraber sattım. İçini de dışını da bu satışla beraber sana verdiğimden,

içinden çıkan altınları almaya hiçbir hakkım yoktur. Bu altınlar

senindir dilediğini yap, der. Tarlayı alanla satan anlaşamayınca mesele

kadıya, yani mahkemeye intikal eder. Her iki taraf iddialarını kadının

huzurunda da tekrarlarlar.

Kadı,

her

iki şahsada çocukları olup olmadığını sorar. Onlardan birinin kızı

birinin de oğlunun olduğunu öğrenir ve oğlanla kızı nikahlayarak altını

cehiz olarak verir.

Papazlar

daha fazla gezmelerinin lüzumsuz olduğunu anlayıp doğru İstanbul'a

Hazreti Fatih'in huzuruna gelirler ve şahit oldukları iki hadiseyi de

aynen nakledip şöyle derler:

- Bizler artık inandık ki,

bu kadar

adalet ve biribirinin hakkına saygı ancak İslam dininde vardır. Böyle

bir dinin salikleri başka dinden olanlara bile bir kötülük yapamazlar.

Dolayısıyla biz zindana dönme fikrimizden vazgeçtik, sizin idarenizde

hiç kimsenin zulme uğramayacağına inanmış bulunuyoruz, derler.

Büyük Dini

Hikayeler,

İbrahim Sıddık İmamoğlu, Osmanlı Yayınevi

Adetiniz Böyle Değil mi?

Delinin

biri camiye girer, belli ki namaz kılacak. Ama

oturmaz, meraklı ve şaşkın gözlerle etrafı süzer-dolanır. Bir oraya,

bir buraya

her köşeye dikkatlice

bakar ve hızla çıkar gider.

style="text-align: start; widows: 1; word-spacing: 0px;">

Az

sonra

sırtında bağlanmış odunlarla tekrar gelir camiye ve tam namaza başlamak

üzere

olan cemaatle

birlikte saf tutar. Ama sırtındaki odunlarla güç bela bitirir namazını.

Eğilip

kalktıkça yere düşen odunlar, çıkardığı ses vs. derken, tabii cemaat de

rahatsız

olmuştur bu durumdan.

Nihayet biter namaz, bitmesine ama her kafadan bir ses çıkar. Herkes

kıpırdanmaya, adama söylenmeye

başlamıştır bile. İmama kadar ulaşır sesler, hafiften tartışmalar.

style="text-align: start; widows: 1; word-spacing: 0px;">

İmam

aynı

mahalleden, bilir az çok garibin halini, şefkatle yaklaşır meczubun

yanına ve

der ki:

“Oğlum

böyle namaz mı olur, sırtında odunlarla, sen ne yaptın? Hem kendini hem

de

çevreni rahatsız ettin

bak, bir daha namaz kılmaya yüksüz gel olur mu?”

Bunu

duyan meczub melül-mahzun, ama manalı bir bakışla sorar

“Âdetiniz

böyle değil mi?”

style="text-align: start; widows: 1; word-spacing: 0px;">

“Ne

âdeti?!” der Hoca..

Cemaat

da

toplanmış, merak ve şaşkınlıkla olayı izlemektedir o sıra..

Der

ki

meczub bu kez:

“Hocam

ben namaz kılmak için girdim camiye, şöyle kendime uygun bir yer

ararken

içeridekilere baktım,

gördüm ki herkesin sırtında bir şeyler var. Zannettim ki adet böyledir,

ben de

şu odunları yüklendim geldim

işte, neden kızıyorsun? Kızacaksan herkese kız, tek bana değil!

Hoca

şaşırır: “Benim sırtımda da mı var?” der..

“Evet”

der meczub, “Hepinizin sırtı yüklü!”..

Cemaatte

ise hafiften “deli işte!” manasına,bıyık altından gülüşmeler

başlamıştır.

Meczub bu kez öne atılır

ve

tek tek cemaati işaret ederek, saf bir çocukça, heyecanla bağırır:

“Bak

bunun sırtında mavi gözlü bir çocuk, bunda kocaman bir elma ağacı

vardı..

Bunda

kırık

bir kapı, bunda bir tencere yemek, bunda kızarmış tavuk, şunun sırtında

yeşil

gözlü esmer bir

hatun, bununkinde de yaşlı annesi vardı!..”

Sonra

iki

elini yanlarına salar başını sallar ve umutsuzca;

“

Boş

yok, boş yok hiç!. diye tekrarlar.

O

böyle

söyleyince, herkes dehşet içinde şaşkınlıkla birbirinin yüzüne bakar!

Aynen

doğrudur dedikleri çünkü; kimi

doğacak çocuğunu düşünüyordur namazda,kimi bahçesindeki meyve

ağaçlarını, biri

onaracağı kapıyı,

diğeri lokantasında pişireceği yemeği. Biri açtır aklında yiyeceği

tavuk,

birinin sırtında sevdiği kadın, diğerinde

de bakıma muhtaç annesi vardır.

“Peki

söyle bakalım bende ne vardı?” der, bu kez endişeyle Hoca..

O

da der

ki:

“Zaten

en

çok da sana şaştım hoca! Sırtında kocaman bir inek vardı!

style="text-align: start; widows: 1; word-spacing: 0px;">

Meğerse

efendim, hocanın ineği hastaymış, “öldü mü ölecek mi?” diye

düşünürmüş

namazda...

Harâbât

ehlini hor görme sakın, defineye mâlik viraneler var

style="font-weight: bold; font-family: cambria;">

Bildirince

bildiren, yüreği olan görüyor elbet

Birgün

Hazret-i Ebû

Bekr (r.a), hazret-i Fahr-i âlem

seyyid-i veled-i âdem Nebiyyi muhterem ve habîb-i mükerremin (s.a.v.)

huzûr-ı

şerîflerinde, se'âdetle otururlarken; Bir bedbaht kötü huylu kimse; bir

edebsizlik edip, Ebû Bekre dil uzatıp, yakışıksız sözler söyledi.

Hazret-i

Server-i kâinât; o edebsiz, Ebû Bekre edebsizlik etdikce; birşey

söylemez,

ba'zan da tebessüm eder idi. Hazret-i Ebû Bekr; o bedbaht ve edebsizin

edebsizliği

haddi aşınca; zarûrî olarak gadaba gelip, birkaç söz söyleyince;

hazret-i

Fahr-i kâinât, se'âdetle ve devletle yerinden kalkıp, gitdi. Hazret-i

Ebû Bekr

'radıyallahü teâlâ anh' Sultân-ı Enbiyânın ardına düşüp, yetişdi ve

dedi ki:

- Yâ

Resûlallah! Niçin, bir hayâsız, edebsizlik edip, gönül incitirken,

susu,

birşey söylemediniz. Şimdi, ben ona söyleyince, kalkıp, gitdiniz;

sebebi nedir.

Hazret-i

Fahr-i kevneyn ve Resûl-i sakaleyn 's.a.v.' buyurdu ki:

- Yâ

Sıddîk! O hayâsız ve bedbaht sana dil uzatmağa başladığı zemân,

Allahü

teâlâ bir melek gönderdi ki, o kimseyi karşılayıp, kovacak idi. Sen,

hemen

gadaba geldin; söylemeğe başladın. O melek gidip, yerine iblîs geldi.

İblîs-i

la'înin olduğu yerde, ben durmam.

Hazret-i

Ebû Bekr-i Sıddîk (r.a) ondan sonra, vaktli vaktsiz söz

söylememek

için, mubârek ağzına bir taş koyar idi. Ne zemân söz söylemek lâzım

gelse,

evvelâ fikr ederdi. Bir söz söyliyeceği zemân, o sözü kendi kendine

nice zemân

düşünür, tefekkürden sonra, mubârek ağzından o taş parçasını çıkarıp,

ne söz

söyliyecek ise söyler idi. Sonra o taş parçasını mubârek ağzına alıp,

tesbîh ve

tehlîl ile meşgûl olurdu. Kimseye, hayrdan ve şerden dünyâ kelâmı

söylemez,

eğer kat'î lâzım ise ve çok efdal ise, söylerdi. Yoksa, gecede ve

gündüzde tesbîh

ve tehlîl ile meşgûl idi.

Menakıb-i Çihar Yar-i

Güzin

Hz.Ömer

arkadaşlarıyla sohbet ederken, huzura üç genç girerler, derlerki

-Ey

halife bu aramızdaki arkadaş bizim babamızı öldürdü ne gerekiyorsa

lütfen

yerine getirin.

Bu söz

üzerine Hz.Ömer suçlanan gence dönerek:

-Söyledikleri

doğrumu diye sorar.

Suçlanan

genç derki evet doğru bu söz üzerine Hz Ömer:

-Anlat

bakalım nasıl oldu diye sorar.

Bunun

üzerine genç anlatmaya başlar,derki :

-Ben

bulunduğum kasaba hali vakti yerinde olan bir insanım ailemle beraber

gezmeye çıktık kader bizi arkadaşların bulunduğu yere getirdi.

Hayvanlarımın

arasında bir güzel atım varki dönen bir defa daha bakıyor hayvana ne

yaptıysam

bu arkadaşların bahçesinden meyva koparmasına engel olamadım,

arkadaşların

babası içerden hışımla çıktı atıma bir taş atım oracıkta öldü,

nefsime bu

durum ağır geldi, ben de bir taş attım babası öldü, kaçmak istedim,

fakat

arkadaşlar beni yakaladı,durum bundan ibaret,dedi.

Bu söz

üzerine Hz Ömer söyleyecek bir şey yok bu suçun cezası idam, madem

suçunu da kabul ettin...

Bu sözden

sonra delikanlı söz alarak:

-Efendim

bir özrüm var, ben memleketinde zengin bir insanım babam rahmetli

olmadan bana epey bir altın bıraktı, gelirken kardeşim küçük olduğu

için

saklamak zorunda kaldım şimdi siz bu cezayı ifnaz ederseniz yetimin

hakkını

zayi ettğiniz için Allah indin'de sorumlu olursunuz, bana üç gün izin

veriseniz

ben emaneti kardeşime teslim eder gelirim, bu üç gün için de yerime

birini

bulurum der.

Hz Ömer

dayanamaz derki:

-Bu

topluluğa yabancı birisin, senin yerine kim kalırki? der,

Sözün

burasında genç adam ortama bir göz atar derki,

-Bu zat

benim yerime kalır, o zat Amr ibni As' dan

başkası

değildir. Hz Ömer Amr 'a dönerek

-Ey Amr

delikanlıyı duydun, der.

O yüce

sahabi:

-Evet,

ben kefili, der ve genç adam serbest bırakılır.

Üçüncü

günün sonunda vakit dolmak üzere ama gençten bir haber yoktur,

Medinenin

ileri gelenleri Hz Ömere çıkarak gencin gelmeyeceğini, dolayısıyla

Amr'ın idamın yerine, maktülün diyetinin verilmesini teklif

ederler,

fakat gençler razı olmaz ve babamızın kanı yerde kalsın istemiyoruz,

derler.

Hz Ömer

kendinden beklenen cevabı verir, derki,

-Bu kefil

babam olsa farketmez, cezayı infaz ederim.

Amr tam

bir teslimiyet içerisinde derki,

-Biz de

sözümüzün arkasındayız.

Bu arada

kalabalıkta bir dalgalanma olur ve insanların arasından genç görünür.

Hz Ömer

gence dönerek derki,

-Evladım

gelmeme gibi önemli bir fırsatın vardı neden geldin.

Genç

vakurla başını kaldırır ve:

-Ahde

vefasızlık etti demeyesiniz diye geldim, der.

Hz Ömer

başını bu defa çevirir ve Amr'a derki,

-Ey Amr

sen bu delikanlıyı tanımıyorsun nasıl oldu da onun yerine kefil oldun?

Amr :

-Bu kadar

insanın içerisinden beni seçti, insanlık öldü dedirtmemek için kabul

ettim der.

Sıra

gençlere gelir derlerki,

-Biz bu

davadan vazgeçiyoruz, bu sözün üzerine Hz Ömer :

-Ne oldu

biraz evvel babamızın kanı yerde kalmasın diyordunuz ne oldu da

vazgeçiyorsunuz?

Gençlerin cevabı dehşetlidir :

- Merhametsiz insan kalmadı demeyesiniz diye.

Basra'lı

Şem'ûn kendi halinde bir mecusidir. Müslümanlarla

içli dışlıdır ve bir

sürü güzel haslet edinir. Kimseyle uğraşmaz,

yalan söylemez, sözünde

durur ve

cömerttir. Sonra o gülyüzlü komşusunu

(Hasan-ı Basri Hazretlerini) çok

beğenir,

uzaktan bile görse ayağa kalkar, hürmetle yol verir.

Hasan-ı

Basri, Şem'ûn'un Müslüman olmasını

çok ister. Hatta bazı geceler

sabahlara kadar yalvarır onun ve onun gibiler için

hidayet diler.

Rahman ve

Rahim olan Rabbimiz bu duaları kâbul eder ve

mübareğin tebliğ için

beklediği

fırsatı önüne çıkarır.

Nasıl mı? Anlatalım.

Şem'ûn

amansız bir hastalığa yakalanır. Birkaç

gün içinde mum gibi erir ki

artık öleceğinin farkındadır.

Hasan-ı Basri biraz süt, biraz hurma

alır,

komşusunun kapısını tıklatır. Şem'ûn onu görünce

çok duygulanır.

Ağlamakla

gülmek arasında gidip gelen bir sesle 'Ey asil

komşum' der 'niye zahmet

ettin

ki?'

-Ne

zahmeti, vazifemiz değil mi?

-Biliyor

musun ben gidiciyim.

-Hepimiz

gidiciyiz.

-Korkarım

ahirette de görüşemeyeceğiz. Zira

inandıklarım doğruysa aynı yerde

olmayacağız.

Mübarek

acı acı gülümser.

-Peki'

der, ya benim inandıklarım doğruysa?

-Yine

aynı yerde olmayacağız, zira beni

taptığımla yakacaklar.

-Bak

Şem'ûn ateş yaratıcı değil

mahlûktur. Alemlerin Rabbi (Celle Celalüh)

dilemezse kimseye bir şey yapamaz.

-Müslümanlar

buna benzer şeyleri çok söylerler ama ateşin

yakmadığı nerede

görülmüş?

-Ateşin

yakmadığını görsen bana inanır

mısın?

-İnanırım.

Biliyor

musunuz veliler hallerini bir sır gibi saklar,

tanınmaktan, bilinmekten

sıkılırlar. Ancak böylesi hayati

kavşaklarda keramet göstermek zorunda

kalırlar. Nitekim Hasan-ı Basri Hazretleri de mangaldaki

ateşi avuçlar,

kızgın

korla kollarını sıvazlar. Şem'ûn

hayretler içindedir. Büyük veli,

bunlar

sıradan şeylermiş gibi gülümser,

'İstersen yanan fırına girelim' der,

'var

mısın?'

-Yoo,

hayır. Bu kadarı yeter.

-Görüyorsun

işte. Senin, benim, dağların, göklerin,

denizlerin yaratıcısı onu

zararsız kıldı.

-Sanırım,

Allah'ın büyüklüğünü kabullenmek

zorundayım

.

-Al, istersen dokunabilirsin. Eğer ateş bir şeye

kaadirse yaksın da

görelim.

-Diyecek

bir şey bulamıyorum.

-Ama

benim diyecek çok şeyim var. Yapma Şem'ûn,

kendine kıyma. Gel iman et

ve

kurtul. Altından nehirler akan köşkler, nefis şerbetler,

bahçeler,

huriler seni

bekliyor. Bir kere kelimeyi şahadet söyle, ebedi saadete

kavuş.

-Bu

kadar kolay mı yani?

-Evet

bu kadar kolay.

-Ama

benim ömrüm günah içinde geçti.

-Benim

ki de öyle ama Allah-ü teâlâ affedicidir.

-Ne

desem bilmem ki, bunca yıldır mecusi olarak

yaşadıktan sonra...

-Sakın

'millet ne der?' diye düşünme, sadece kalbinin sesini

dinle.

-Kalbim

seninle beraber, yalnız endişelerim var.

-Nasıl

yani?

-Sahi,

Rabbim beni kâbul eder mi?

-Eder.

-Bana

kulum der mi?

-Der.

-Emin

misin?

-Adım

gibi.

-Peki

kefil olur musun?

-Olurum.

-Ahitname

de yazar mısın?

-Yazarım.

-Mührünü

de basar mısın?

-Basarım.

-İyi

öyleyse, sen şimdi bana yapmam gerekenleri söyle.

Şem'ûn

oğullarını, yakınlarını

çağırır. Kalabalığın

huzurunda iman eder.

Olacak

bu ya hemen o gün ecel şerbetini içer. Onu söz

konusu kâğıtla birlikte

toprağa

verirler.

Hasan-ı

Basri Hazretleri hem şaşkın, hem sevinçlidir.

Omuzlarından irice bir

yük gitmiştir. Definden sonra evine gelir. Bir

başına kalınca hadisenin

muhasebesini yapar ve birden dehşete düşer.

Büyük bir pişmanlıkla

'yaptığını

beğendin mi' der, 'sen kim oluyorsun da ahidname veriyorsun.

Kendini

kurtaracağın şüpheli, kalkıp

başkalarına kefil oluyorsun. Eyvah ki ne

eyvah!

Aman Allah'ım ben ne yaptım!'

O

gece binlerce, onbinlerce kez tövbe eder, 'Yarabbi, ben acizin,

zavallının

biriyim' der, 'n'olur bu cüretimi affeyle!' Hasan-ı Basri o

kadar ağlar

ve o

kadar yalvarır ki bitap düşer. Birara içi

geçer, rüyasında Şem'ûn

belirir, çok

neşelidir. Öylesine nurludur ki dolunayı imrendirir.

Başında cennet

cevahirleriyle süslenmiş bir taç vardır.

Hasan-ı Basri Hazretlerine

döner

'Meğer Allah-ü teâlâ ne

büyükmüş' der, 'merhametinin zerresi benim gibi

nice

asiye yetti.'

-Peki

ya ahitname?

-Ona

bakmadı bile, istersen geri verebilirim.

-Yalvarırım

ver, n'olur ver.

-Al!

Hasan

Basri Hazretleri heyecanla uyanır. Ne görse

beğenirsiniz.

Kâğıt

elindedir.

Başlıkta

okuduğumuz terkip, 'Kıssaların en güzeli' demektir. Bu tâbir, Kur'ân-ı

Kerim'de, Hz. Yûsuf aleyhisselâmın kıssası için kullanılmıştır. Bu

kıssayı, ya

bir tefsirden, veya onunla alâkalı bir kitaptan okumanızı tavsiye

ederiz.

Bildiğimiz

sebeplerle Kenan diyarından Mısır'a getirilen Hz. Yûsuf, Yâkup

aleyhisselâmın

oğludur. Dedesi Hz. İshak, büyük dedesi de Hz. İbrâhim'dir. Hepsi de

şirke

karşı tevhîdi, küfre karşı îmânı tebliğ etmiş, Allâh'ın nûrunu kalplere

nakşetmek için mücâdele etmişlerdir.

Böylesine

muazzez, mukaddes ve müberrâ bir nesilden gelen Hz. Yûsuf, aristokrat

bir hayat

içinde yüzen Mısır saraylarında; hayâ, edep ve terbiye âbidesi olarak

insanlara

örnek olmuş, aslâ gayr-i meşrû tekliflere iltifat etmemişti. Hatta

ahlâksızca

yapılan îmâ ve baskılara karşı Cenâb-ı Hakka, bunlardan kurtarması için

yalvarıp, 'Zindan, bunların beni dâvet ettiği şeyden iyidir Rabbim,

dedi.' (S.

Yûsuf, 33)

Sonra,

Aziz ve

arkadaşları, Hz. Yûsuf (a.s.)'un mâsûmiyetini isbat eden bütün o kat'î

delilleri görmelerine rağmen, halkın dedi-kodusunu kesmek için onu

zindana

attılar. Hatta onunla beraber, biri hükümdârın sâkîsi, diğeri de

ekmekçisi

olmak üzere iki delikanlı daha hapse atıldı. Onlar, hükümdarı

zehirlemeye

teşebbüs etmek suçuyla itham olunuyorlardı.

Bunlardan

biri,

- Ben

rüyamda

kendimi şarap için üzüm sıkıyor gördüm, dedi.

Öbürü

ise;

- Ben de

rüyamda kendimi başımda ekmek götürüyor, kuşlar da gagalayıp yiyor

gördüm,

dedi. Bize bunların tâbirini haber ver; çünkü biz seni, iyilik

edenlerden

görüyoruz, dediler.

Dahhak

rahımehullah

hazretlerine;

- Yûsuf

aleyhisselâmın iyiliği ne idi? diye sorulduğunda, şöyle cevap verdi:

- O,

dâima

iyiliği tercih eder, bütün hâl ve hareketlerinde güzel ahlâkını

gösterirdi:

Zindandaki hastaları ziyaret eder, mahzunlara dost ve arkadaş olup

onları

tesellî eder, yeri dar olanlara genişlik sağlar, muhtaç olanlara yardım

toplayıp verirdi.

Yûsuf

aleyhisselâm delikanlılara dedi ki:

- Size

rüyanızda rızık olarak yiyecek bir şey gelecek oldu mu, ben muhakkak

onun ne

olduğunu, daha size gelmezden evvel rüyanızı tâbir eder, haber veririm.

Dikkat

edilirse, Yûsuf aleyhisselâm onları, kendisine sorulanlara cevap

vermezden

evvel, tevhîde dâvet ve doğru yola irşad etmek istiyor. Bu dâvet ve

tâbirinde

doğruluğuna delâlet etmek üzere de, gaybden haber verme mûcizesini

anlatıyor.

Zira bütün peygamberlerin, peygamber olduklarını isbat için mûcize

göstermeleri

gerekir.

Yûsuf

aleyhisselâm konuşmasına devam ederek şöyle diyor:

- Bu,

Rabbimin

bana öğrettiği ilimlerdendir. Çünkü ben, Allâh'a inanmayan, âhireti de

inkâr

eden bir kavmin dînini terk ettim. Atalarım İbrâhim, İshak ve Yâkub'un

dînine

uydum. Allâh'a herhangi bir şeyi ortak koşmamız bizim için doğru olmaz.

Bu

tevhid, bize ve bütün insanlara Allâh'ın bir lûtfudur; fakat,

insanların çoğu

buna mukabil şükretmezler.

Ey Benim

zindan

arkadaşlarım, düşünün bir kere; darma dağınık birçok rabler mi iyi,

yoksa her

şeyi hükmü altında tutan ve kahredici olan bir tek Allah mı?

Sizin

onu

bırakıp taptıklarınız, kendinizin ve atalarınızın takmış oldukları

kuru, mânâsız

ve boş isimlerden başkası değildir. Allah, onların gerçekliği hakkında

hiçbir

delil indirmemiş, onlara hiçbir güç vermemiştir. Hüküm, yalnız

Allâh'ındır. O,

yalnız kendisine ibâdet etmenizi emretmiştir. İşte dosdoğru din budur.

Fakat

insanların çoğu bilmezler.

Ey

zindan

arkadaşlarım, rüyalarınıza gelince; biriniz efendisine şarap içirecek,

diğeri

ise asılıp tepesinden kuşlar yiyecektir. İşte hakkında fetvâ istemekte

olduğunuz mes'ele, böylece olup bitmiştir.

Bundan

sonra

Yûsuf aleyhisselâm, bu iki delikanlıdan, kurtulacağını bildiği kimseye

yani

sâkîye dedi ki:

- Beni

efendinin yanında an, benden bahset.

Fakat

şeytan,

efendisine onu anlatmayı unutturdu. Bu yüzden Yûsuf aleyhisselâm, daha

nice

yıllar zindanda kaldı. (S. Yûsuf, 35-42)

Yani Hz.

Yûsuf,

Allah'tan başkasından yardım istediği için, beş yıllık mahpusluktan

sonra, yedi

yıl daha hapiste kaldı. Zira böyle bir istek ümmetten herhangi bir fert

için

gayet normal olmakla birlikte, bir peygamber için münasip değildi.

Onun

zindanda

kaldığı 12 sene âyet-i kerimedeki 'üzkürnî ınde rabbik' kavl-i

keriminin

harflerinin miktarına müsâvidir. Bu 12 adedinde daha başka acâib sırlar

da

vardır:

Burçlar,

aylar

on ikidir. 'Lâ ilâhe illallah' ve 'Muhammedün Resûlüllah'ın asılları da

on

ikişer harftir.

Kezâ

Yâkup

aleyhisselâmın oğulları da 12 idi. (Rûhu'l-Beyan)

Yûsuf

aleyhisselâm, Mısır'ın iktisadî bakımdan en kritik bir devresinde yani

yedi

sene süren kıtlık yıllarında hazînenin başına geçmiş ve önceden aldığı

tedbirlerle ülkeyi bir bâdireden kurtarmıştır.

Hz.

Yûsuf, bu

güzel hizmeti yapmayı, bizzat kendisi tercih etmiştir. İlk bakışta,

peygamberlik makamında bulunan bir zâtın Mısır Hükümdârı'nın emrinde

(bugünkü

tâbirle) Mâliye Bakanlığı yapması garip karşılanabilir; fakat,

insanlığa

iktisadî yönden bir hizmet verirken, kazandığı sevgi-saygı ve hüsn-i

zanla en

müessir bir şekilde İslâm'ı tebliğ, telkin ve tâlim etmesi, kısacası o

milleti

maddî-mânevî tehlikelerden beraberce kurtarması, ibret ve ders alınacak

bir

husustur.

Onun

içindir

ki, Kur'ân-ı Hakîm'de Yûsuf aleyhisselâmın kıssasına, kıssaların en

güzeli

mânâsında, 'Ahsenü'l-Kasas' tâbir edilmiştir.

Hacı

Bayram-ı Velî'nin doğduğu

Zülfadl (Sol-Fasol) köyünden bir genç

askere çağrılmıştı. Yetim olan bu temiz genç, babasından kalma birkaç

altınını, annesinden kalan hâtıra bilezik ve küpleri emânet edecek bir

kimse bulamadı. Hepsini küçük bir çekmeceye koyup, Hacı Bayram-ı

Velî'nin türbesine getirdi. Türbeyi ziyâret edip;

"Yâ hazret-i Hacı

Bayram-ı Velî! Beni vatanî vazifemi yapmak için çağırdılar. Annemden ve

babamdan kalma şu hâtıraları emânet edecek bir kimse bulamadım. Bu

küçük çekmeceyi zâtı âlinize emânet bırakıyorum. Eğer askerden

dönersem, gelir alırım. Şâyet dönemezsem, istediğiniz bir kimseye

verebilirsiniz!" diye münâcaat etti.

Sonra çekmeceyi sandukanın

kenarına koyarak ayrıldı.

Aradan

yıllar geçti. Gencin askerliği bitti ve emânetini almak üzere

Hacı Bayram-ı Velî'ye geldi. Ziyâretini yapıktan sonra, çekmeceyi

koyduğu yerde buldu. Hiç dokunulmamıştı.

Orada türbeyi

bekleyen

türbedâra;

"Bu çekmece

benimdir. Askere

gitmeden önce emânet

bırakmıştım. Şimdi alıyorum." dedi.

Türbedâr;

"Tabi,

alabilirsen al.

Çünkü ben, bir defâsında bu çekmecenin yerini değiştirmek istedim.

Fakat bütün uğraşmalarıma rağmen yerinden bile oynatamadım. Bunda bir

hikmet olduğunu düşünerek, bir daha elimi bile sürmedim."

Genç,

çekmecenin yanına gelip, Hacı Bayram-ı Velî'ye teşekkür etti ve

emânetini alarak köyüne döndü.

Gavs-ül-Memdûh

hazretleri, bir gün dergâhın önünde otururken Abdürrahîm

Efendiyi huzûr-ı şerîflerine çağırdı. Şam'a gidip gitmediğini sordu.

O

da;

"Gitmedim efendim" deyince;

"Şu tarafa bak bakalım ne göreceksin?"

buyurdu.

İşâret ettiği yöne

baktığında, yemyeşil bahçeleriyle, Şam'ın

karşısında durduğunu hayretle gördü. Şam'ı merakla seyrettiğini gören

Gavs-ül-Memdûh;

"Abdürrahîm! Boşi köyü

buradan uzakta mıdır görülebilir

mi?" buyurunca, rüyâdan uyanır gibi Şam gözlerinden silindi ve

hocasına;

"O köy buraya uzaktır,

görünmez efendim." diye cevap verdi.

Bunun üzerine;

"Doğu tarafına bak!"

buyurdu.

O anda küçük bir

tepenin

yamacında kurulmuş olan Boşi köyü gözünün önüne geldi. O anda köyün bir

kenarında, Gavs-ül-Memdûh'un talebelerinden birkaç tânesi oturmuş

sohbet ediyorlardı. Köy bekçisi de yanlarında sırt üstü uzanmış

yatıyor, talebelerle alay ediyordu.

Gavs-ül-Memdûh;

"Abdürrahîm!

Bekçinin arkadaşlarınla alay ettiğini görüyor musun?" diye sordu.

O da;

"Görüyorum efendim.

Eğer müsâade buyurursanız hemen hakkından geleyim."

diye sordu.

Hocasının hiç cevap

vermemesinden cesâretlenerek ayağını

hızla bekçiye doğru salladı. Allahü teâlânın izniyle, ayağı bekçinin

tam karnına isâbet etmiş ki, birden karnını tutmaya ve feryâd etmeye

başladı. Bir daha vuracaktı, fakat Gavs-ül-Memdûh;

"Yeter yâ Abdürrahîm!"

buyurunca, durdu.

Boşi köyü de gözünden

kayboldu. Hocasının bu kerâmetlerine hayran

kalmıştı.

Aradan on gün geçmişti. Boşi

köyünün bekçisi, yüzü sarılı bir hâlde

Gavs-ül-Memdûh'un huzûruna çıkarıldı. Ağzı sol kulağına kadar

eğilmişti. Eğilen taraf kırış kırış olmuş, diğer tarafı da davul zarı

kadar gerginleşmişti. Bu sebeple ne ağladığı ne güldüğü, ne de

konuştuğu anlaşılıyordu. Zor konuşabilen bekçi;

"Aman yâ Hocam! Allahü

teâlâyı zikreden talebelerinle alay ederken, birisi şiddetle karnıma

vurdu. O anda bütün vücûdum hareketsiz kaldı. Ağzım da bu hâle geldi.

Bundan böyle hatâmı anladım ve tövbe ettim. Ne olur beni affediniz ve

ağzımın eski hâle gelmesi için duâ ediniz." diyerek ağladı.

Gavs-ül-Memdûh onun bu

durumuna çok üzüldü. Merhamet edip ellerini

kaldırarak duâ etmeye başladı. Sonra mübârek elini bekçinin yüzüne

sürdü. O anda bekçinin ağzı, Allahü teâlânın izniyle eski hâline geldi.

Evliyalar

Ansiklopedisi, İhlas

Yayınları

I.Dünya

savaşında, Osmanlı Ordusunun savaştığı cephelerden biri olan

Galiçya’da,

Ruslarla burun burunayız.Meşhur 15 Eylül 1916 taarruzuna hazırlık

yapmakta

olan sahra bataryalarımızdan biri, eteklerini saran bodur

çalılıklar içinde

yükselen çam ağaçlarıyla dolu olan Ulu Dağın

tepesine bir gözcü göndermek

mecburiyetinde...

Gözcü,

bu tepenin arkasında mevzilenmiş olan Rus askerinin

durumunu, siperinden hücuma geçtiği takdirde uzanıp giden

sırtın üzerindeki

irili ufaklı tepelerin hangisinin arasından geçebileceğini,

dalları arasında

saklı bulunduğu bir çam ağacının tepesinden telefonla

bildirecek. Tabii,

kaderde tepenin arkasında mevzilenmiş ve her an dağın tepesinde bir

Osmanlı

hücumu için dikkat kesilmiş olan Rus askerinin kurşun

yağmuruna hedef olmak da

var. Batarya kumandanı sordu:

-Bu

fedakarlığı, gönüllü olarak gösterecek?

-Ben

hazırım kumandanım!..

Herkesten

önce ortaya atılan Kayserili Ali Onbaşı,

elindeki telefonu ve bir kucak kablosu ile, kumandanı ve arkadaşlarına

veda

ederek, öbür tarafı meçhul olan tepeye doğru tırmandı.

Her tarafı görebilecek

bir yere kadar tırmandıktan sonra, tepeye hakim bir çam ağacının

file kadar sık

dalları arasına yerleşerek telefonunu kurup, aşağıdaki bataryası ile

irtibatını

sağladı.

Ne

var ki, Ali Onbaşı geç kalmıştı. Onun, dalları arasında

saklandığı

çamın üç yüz metre yakınına kadar tırmanmış

olan Rus bölüğü, birkaç dakika

sonra bulunduğu yeri tutacak ve Ali Onbaşıyı, hiç olmazsa

telefonunu kablosunu

görerek kıskıvrak yakalayacaklardı... Bu durumu olduğu gibi

kumandanına

bildiren Ali Onbaşı, Rus birliğinin yaklaştığını fakat yerini asla

bırakmayacağını telefonun ahizesine fısıldadı ve ilave etti:

-Kumadanım,

şimdi

vereceğim mesafeye bataryanın namlusunu çevirin ve

bütün kuvvetinizle yüklenin.

Bana gelince, şu anda hayatımın en mesut dakikalarını yaşadığıma

inanıyorum.

Çünkü bu çam ağacının dalları arasında ben, iki

büyük şerefte birine namzedim;

ya şehid, yahut gazi olmak!..

Dağın

eteklerine kadar uzanan tarlaların içindeki

dikenlerin arasında saklı duran 4 bataryaya kumanda eden Yüzbaşı,

ona, gayet

sakin konuşmasını, hatta mümkünse sıyrılıp aşağı inerek

kendisini kurtarması

için daha emin bir yere gizlenmesini bildirdiyse de Ali Onbaşı:

-Merak

etme

kumandanım, bu tehlike benim için asla mühim değil, dedi ve

şunları ilave etti:

-Peygamber

Efendimiz şehidliği o kadar yüksek bir makam olarak ilan etmiş ki,

bizzat

kendileri bile vefat ettikten sonra yeniden dirilerek tekrar şehid

olmayı arzu

ettikleri ni beyan buyurmuşlardır.

Ali

Onbaşının, Yüzbaşının gözlerini yaşartan

bu cümleleri burada kesildi. Ne kadar uğraşıldıysa da, tek kelime

ses

alınamadı. Bir müddet hayat işareti bile görülemedi.

Neden sonra Batarya

kumandanının telefonu arı vızıltısına benzeyen işaretini verdi:

-Alo!

Kumandanım

siz misiniz?

-Benim

Ali Onbaşı, ne oldu öyle birden susuverdin?

-Kumandanım,

ben

sizinle konuşurken, dalları arsına saklandığım çamın dibine Rus

askeri

geldi.

-Sonra?

-Burada

birer sigara sardılar. Ne konuştuklarını anlayamadım,

fakat sizin durumunuzu çalıların arasından iyice tetkik

ettikleri muhakkak. Ben

de Alay Müftüsü dedemin yaptığı gibi Fetih suresini

okumaya başladım. Tam sure

biterken onlar da kalkıp, 200 metre sağımda mevzilenmiş olan Rus

birliğine

doğru gittiler. Zannederim, en çok yarım saat içinde

taarruza geçecekler...İşte

kumandanım! Rus bölüğü mevzilerinden çıktı bile,

kapalı ormanda ilerliyor.

Şimdi mesafe veriyorum, dikkat edin..

Ali

Onbaşı, müthiş bir soğukkanlılık

içinde, batarya toplarına mesafe tahminini bildirdikten sonra,

ortalığın

sessizliğini Türk bataryalarından bir topun

gürültüsü ansızın yırtıverdi. İlk

mermi, orman içinde sessizce ilerleyen Rus

bölüğünün önüne düşmüştü.

Rus

kumandanı bunu bir tesadüf sandı. Çünkü, bir

Müslümanın, hayatı pahası na da

olsa, hemen yanlarındaki bir ağaçta bulunabileceğini aklına bile

getirmemişti. Ali

Onbaşı tekrar mesafe verdi:

-Kumandanım

elli metre daha uzatın! İkinci

gümbürtünün dağlara doğru yayılan aksi sadası

henüz bitmemişti ki, Ali

Onbaşının sesi tekrar duyuldu:

-Kumandanım

tam isabet, bütün batarya aynı

hedefe!..O gün ikindiden sonra başlayan 15 Eylül taarruzu,

ortalığı karanlık

kaplayıncaya kadar devam etti. Ne var ki bir ara:

-Kumandanım,

benim çamı

kollayın! Dediği duyulan Ali Onbaşıdan ses seda kesildi. En tehlikeli

anlarda

bile namazını bırakmayan, Alay Müftüsünün torunu

Ali Onbaşının akıbetinden

endişe eden kumandanı, onun için sabaha kadar gözyaşı

döktü. Henüz şafak

sökerken, bataryası ile birlikte allak bullak ettiği dağın

eteklerine doğru

tırmanarak onu aramaya başladı. Fakat az ileride onu görünce

büyük bir sevince

kapıldı. Kumandanı, Ali Onbaşıyı ne vaziyette buldu dersiniz?

Bir

şarapnel

parçası darbesiyle elinden fırlayan telefon kutusunu kaybedince,

sabaha kadar

çam ağacının dalları arasında sabırla bekleyen Ali Onbaşı,

gözünün önü

aydınlanır aydınlanmaz, güllenin açtığı çukurların

birinden fışkıran sulardan

abdest alarak namaza durmuştu. O, bizim hissedemeyeceğimiz derin bir

manevi haz

ve huşû içinde sabah namazını eda ediyordu.

Vakti

zamanında bir zalim vardır. Adam dizi dizi haksızlıklar

etmiş, nice zavalıları acımasız zulmüyle pençesi altında inim inim

inletmiştir.

Sayısız derecede yoksul ve düşkünlerin ocaklarını söndürmüş ve ettiği

zulümleriyle ülkesinde adını azgın zalime çıkarmıştır.

İşte

bu zalim, bir gün işi icabı etrafında saygı ve sevgiyle anılan

Allah

bağlısı bir alime ziyarete gider. Kapıyı çalıp içeri girdiğinde

dünyadan

el-etek çekmiş bulunan alim, kendisini görmesin diye yüzünü örter.

Kapıyı açan

oğlu zalimin zulmünden korktuğu için,

-

Kusura bakmayın, babam, çok hasta, ne yaptığını bilmiyor. Her halde

farkında olmadan

yüzünü örtmüş olacak. Yoksa sizin teşrif ettiğinizi bilseydi hiç yüzünü

örter

miydi? Babamın namına sizden özür dilerim,

der.

Bunları

tek tek duyan Allah aşığı alim ortaya atılarak şöyle haykırır:

-

Oğlum, neden yalan söylüyorsun? Ben hasta masta değilim. Allah'a

şükürler

olsun hiçbir şeyim yok. Fakat böyle zulmüyle destanlar yazan kötü

kişileri

görmek istemem. O yüzden de gözlerimi örttüm. Lütfen zalim

ayaklarınızla evimi

kirletmeyiniz."

Bunun

üzerin zalim adam bir anda kendine gelir. Evi terk ederken iki gözü

iki çeşme ağlıyarak bütün samimiyetle yaptıklarına tövbe eder.

Allah'tan af

diler. Allah da hem zalimi, hem de alimi yaygın rahmetiyle affına

mazhar eder.

Alim evine gelen zalimin yüzüne bakmadığından ötürü, zalimi de yığın

yığın

haksızlıklarından pişmanlık duyduğu için bağışlar.

Yüce Allah (cc) cümlemizi gerek kendimize, gerek başkalarına karşı en

ufak bir

haksız harekette bulunmaktan korusun, amin!..

Ermişlerden Osman Efendi, Seçme Dini Hikayeler, Seda Yayınları

Bir

talebe hocasına,

- Kul Allah Teala'nın kendisinden razı olduğunu bilebilir mi? diye

sordu

Hocası,

- Bilemez,

bunu nasıl bilsin ki, Allah'ın rızası gayba

ait birşeydir! dedi .

Talebe,

- Hayır,

bilebilir!dedi.

Hocası,

- Nasıl? diye

sordu,

Talebe,

- Ben

kalbimin Allah'tan razı olduğunu görürsem,

bilirim ki O da benden razıdır! diye cevap verdi.

Bunu işiten

hocası,

- Ey genç

güzel ve doğru söyledin! dedi .

Kul Yüce

Allah'tan razı olursa, Rabbide ondan razı

olur. Kulun

aynası ve

şahidi kalbidir. Herkes kalbine bakmalı. Kul kalbinde Rabbine ne kadar

hürmet ediyor ve onu yüceltiyorsa, kendiside, Hak

katında o derece değerlidir

Ateşin

Yakmadığı Aşık, Dilaver Selvi, Semerkand

Yayınları

Adamın

biri,

geceleri devamlı Allah'ı zikrederdi. Bütün gecesi zikir fikir içinde

geçerdi.

Zikir kalbine yerleşmiş, gönlüne tat vermişti. Bir gün şeytan bu adama

yaklaştı

ve o­na, “Böyle devamlı Allah'ı

zikretmen ne

zamana kadar sürecek. Sen gece gündüz Allah diyorsun, peki bir kere

olsun Allah

da sana buyur kulum dedi mi? Zikrinin karşılığını aldın mı? Madem sana

bir

karşılık verilmiyor, sen bu kötü halinle ve kara yüzünle ne zamana

kadar Allah

diyeceksin?” diye vesvese verdi.

Bu

vesvese adama tesir etti. Kalbi karıştı. o­nu

gerçek zannetti. Demek ben Allah'ı zikretmeye layık bir kul değilim

bana

karşılık verilmiyor diyerek zikri bıraktı ve uyudu.

Gece

rüyasında

Hızır aleyhisselamı gördü. Hz. Hızır o­na,

-Allah'ı

zikretmeyi niçin terk ettin; zikirden niçin pişmanlık duydun? diye

sordu.

Adam,

-Ben

sürekli Allah Allah diye

zikrettim; fakat bir gün olsun Allah'tan “buyur kulum'' diye bir

karşılık

duymadım. Ben bu işe layık olmadığımdan ve Allah'ın kapısından

kovulmaktan

korkuyorum, dedi.

O

zaman Hz. Hızır (a.s) adamı şöyle uyardı:

-Senin

Allah Allah

demen, O'nun buyur kulum demesidir. O seni zikretmese sen O'nu hiç

zikredemezdin. Senin O'na kavuşma arzusu ile amel edip çırpınman O'nun

tarafından sana

verilmiş bir cezbedir. O seni sevmese kendi yolunda koşturmazdı. Senin

Allah'tan korkun ve O'na

duyduğun aşk, O'nun sana lütfüdür. Senin her yâ Rabbi diye

inleyişinde O da sana yönelir, seni dinler ve karşılık verir.

Allah bir kulun kalbini

bağlarsa, o kul Allah'ı zikredemez. Allah yolunu açmazsa, kul dua

edemez. Sen başına gelen bir dert

içinde Allah diyorsan, O sana kendisini zikrettirmek için bu derdi

vermiştir.

Gaye seni kendisi ile meşgul etmektir. Korkma, Allah de. Zikre ve duaya

devam

et. Hiçbir zikir ve dua karşılıksız kalmaz. Zerre kadar bir amel dahi

zayi

olmaz. Allah Firavun'a mal verdi, dert vermedi. O da hiç inleyip

zikretmedi. Allah'ı zikrettiren dert, O'nu

unutturan maldan ve sıhhatten daha

hayırlıdır.        

Mesnevi

Tercümesinden konuyu

aktaran D.Selvi:

"Kalp

ya dertle ya da

muhabbetle Allah der Allah'a yönelir. Kul bilmese de böyledir.O'nu

severek

zikredenler şükretmiş olur,mükafat alır. Yüce Allah'ı zikretmenin

mükafatı, Allah

katında zikredilmek ve sevilmektir." der.

İbrahim

Aleyhisselam'ın bir kıssası vardı. Bir zaman İbrahim Aleyhisselam, eşi

Sare validemizle birlikte Mısır'a gider. O devirde Mısır'da Firavunlar

hüküm sürmektedir. Firavun zulümde en zirveye çıkmıştır. Şehrin giriş

ve çıkışları kontrol altındadır. Gelen gidenlerin haberleri anında

Firavuna bildirilmektedir. Özellikle kadınlara karşı zaafı olan

Firavun, gözüne kestirdiği kadını yanında alıkoyuyordu.

Görevliler Sare

validemizi alıp, Firavun'a götürmek isterler. İbrahim Aleyhisselam'a

sorarlar:

- Bu kadın senin

neyindir?

İbrahim

Aleyhisselam:

-Benim

kardeşimdir, der.

Sonra da Sare

validemizin yanına gidince ona bir açıklama getirir:

-Bugün bana

senden sordular, ben de seni kardeşim olarak tanıttım. Sana da

sorarlarsa beni yalancı çıkartma. Bu memlekette Allah'a inanan

ikimizden başka kimse yok. Seninle eş olmanın yanında aynı zamanda iki

din kardeşiyiz. Benim onlara kardeşimdir demem, din kardeşliği

açısındadır.

Bekledikleri an

geldi, Firavun Sare validemizi istedi. Görevli adamların eşliğinde Sare

validemiz zorla Firavunun huzuruna çıkarıldı.

Anlama ve idrak

kapasitesi zayıf ya da fitne çıkarmaya niyetli bir takım insanlar bu

hadiseyi değişik yerlere çekmektedirler. Bir peygamber hanımını yabancı

bir insana nasıl gönderirmiş? Hadiseyi baştan sonra akıl gözü ile takip

edenler, bu olayda en küçük bir olumsuzluğun olmadığını görecekler.

Hatta günümüze birçok dersler de çıkarmak mümkündür. Bu olay hadisi

şeriflerde şöyle haber verilmektedir. Sare, Firavunun karşısına çıkar.

Hadisi Şerifte

Firavun zorba olarak anlatılmaktadır. Zorba Sare'ye yaklaşmak için

oturduğu yerden ayağa kalktı. Sare o sırada zorbadan izin istedi,

abdest alıp iki rekât namaz kıldı ve şu niyazda bulundu:

"Ya Rabbim!Sana

ve gönderdiklerine iman etmişim. Bu ana kadar

kocamdan başkasına karşı ırzımı, namusumu korumuş isem, şu kâfiri

üzerime saldırtma, beni ondan koru!"

Firavun da

Sare'yı bekliyordu. Namazını kılıp duasını eden Sare validemiz,

Firavunun yanına döndü. Firavun kaldığı yerden tekrar yaklaşmaya

başladı. Tam o esnada Firavunun ayakları kendini tutmaz oldu, olduğu

yere yıkılıp kaldı. Aciz duruma düşen kuş gibi çırpınmaya başladı. Bu

durumu gören Sare validemiz endişeye kapıldı, Firavun bu halde ölecek

olsa, sorumlu onu tutacaklardı. Sare validemiz yine Rabbine yöneldi:

"Ya Rabbim!

Bu ölürse, benim üzerime atarlar, onu eski haline getir." 

Zorba eski

durumuna geldi. Ancak Sare'den de vazgeçmemişti. Tekrar Sare

validemizin üzerine yürüdü. Sare validemiz bu sefer de izin istedi.

Namazını kıldı, duasını yaptı ve aynı hadise cereyan etti. Bu olay üç

defa tekrarlandı.

Firavun

yaşadıkları karşısında dehşete düştü. Adamlarına emirler verdi:

-Bu kadını

aldığınız yere götürün. Bana kadın diye getirdiğiniz şeytanın ta

kendisidir. Benden uzak olsun, yanına cariyelerimden birini de verin.

Böylece Sare

validemiz, Firavunun zulmünden, tecavüzünden korundu. Bir de yardıma

mahzar oldu. Sare eşinin yanına gelince:

-Ey İbrahim!

Rabbim beni zorbanın şerrinden korudu, bir de şu cariyeyi bize ihsan

eyledi, dedi.

Bunlar

Mevla'mızın ayetlerindendir, her bir ayette insana bir mesaj vardır.

Beyan

Dergisi, 89.Sayı, Ocak -2007

Musa

Aleyhisselâmın ümmeti:

- Ya Musa! Rabbimizi

yemeğe davet

ediyoruz. Buyursun bir gün misafirimiz olsun. Nemiz varsa ikram etmeye

hazırız, dediklerinde Musa Aleyhisselâm, onları azarladı. «Nasıl olur,

Allah (haşa) yemekten, içmekten ve mekândan münezzehtir» diyerek bir

daha böyle bir şeyi akıllarından bile geçirmemelerini tenbihledi. Fakat

Musa Kelîmullah Turu Sina'ya çıkıp, bazı münasaatta bulunmak

istediğinde, Allah tarafından şöyle nida olundu:

- «Ya Musa neden

kullarımın davetini

bana getirip söylemiyorsun?»

Musa Aleyhisselâm:

«Ya Rabbi, böyle

daveti size gelip söylemekten haya ederim. Nasıl olur, Zatı

Ulûhiyetiniz onların söylediklerinden beridir» dedi.

Allah (c.c.):

«Söyle kullarıma,

onların

davetine Cuma akşamı geleceğim» buyurdu.

Musa Aleyhisselâm

gelip kavmini

durumdan haberdar etti, hazırlığa başlandı, koyunlar, sığırlar kesildi.

Mümkün olduğu kadar mükellef bir yemek sofrası hazırlandı. Çünkü

misafir gelecek olan ne bir vali, ne bir padişah, ne bir başka

yaratıktı. Kâinatın yaratıcısı misafir olarak gelecekti. Hazırlıklar

tamamlandıktan sonra, akşam üstü uzak yollardan geldiği belli; yorgun

argın, üstü-başı birbirine karışmış bir ihtiyar gelip:

«Ya Musa! Uzak

yollardan geldim, acım, bana bir miktar yemek verin de karnımı

doyurayım» dedi.

Hz. Musa:

- Acele etme, hele

şu testiyi al da

biraz su getir bakalım. Senin de bir katkın bulunsun. Biraz sonra Allah

(c.c.) gelecek, dedi.

Tabii adam daha

fazla diretmeden çekip

gitti. Yatsı vakti oldu, beklenen misafir halâ gelmedi. Sabah oluncaya

kadar beklediler, halâ gelen giden yoktu. Neyse ümidi kestiler. Hz.

Musa taaccüp içinde idi.

İkinci gün Hz. Musa

Tur'a gidip:

- Ya Rabbi, mahcup

oldum, ümmetim: «Ya

Sen bizi kandırdın, ya Allah sözünde durmadı» diyorlar dediğinde, şöyle

hitap olundu:

- Geldim ya Musa,

geldim. Açım dedim,

beni suya gönderdin, bir lokma ekmek bile vermedin. Beni ne sen, ne

kavmin ağırladı.» Bunun üzerine Hazreti Musa Kelîmullah:

- Ya Rabbi bir

ihtiyar geldi sadece, o

da bir kuldu, Allah değildi. Bu nasıl olur? dediğinde Cenabı Allah:

- «İşte ben o kulum

ile beraberdim. Onu

doyursa idiniz, beni doyurmuş olacaktınız. Çünkü ben ne semalara, ne

yerlere sığarım, ben ancak aciz bir kulumun kalbine sığarım. Ben o

kulumla beraber gelmiştim. Onu aç olarak geri göndermekle, beni geri

göndermiş oldunuz» buyurdu.

Demek ki, Allah için

yapılan her şey,

bizzat Allah'ın kendisine yapılmış gibi olmakta, Allah o kimseden razı

olmaktadır.

Büyük Dini Hikayeler, İbrahim sıddık

İmamoğlu, Osmanlı Yayınevi

Allah

Ne Derse Öyle Olur

Çanakkale

harbinin devam ettiği günlerde bir Ramazan arefesiydi. Cephe

kumandanı Vehip

Paşa 9. Tümenin genç imamını çağırarak mahzun bir

şekilde istemeye istemeye

şöyle dedi:

- Hafız!

Yarın Ramazan

Bayramı. Asker toplu olarak bayram namazı

kılmak istiyor. Ne dediysem, vazgeçiremedim. Ancak böyle

bir şey pek tehlikeli,

yani düşmanın arayıp bulamayacağı toplu bir imha fırsatı olur.

Münasip bir

dille bunu etrafa sen anlatıver!...

İmam

Efendi, Paşanın

yanında henüz

ayrılmıştı ki karşısında nur yüzlü bir zat çıktı ve:

- Oğlum

sakın ola

askerlere bir şey söyleme, gün ola hayr ola. Allah ne derse

öyle olur,

dedi.

Ertesi

sabah herkesi

hayrette bırakan ilahi bir tecelli yaşandı.

Gökten hevenk hevenk bulutlar indi ve gönlü Allah'a

kulluk aşkıyla dopdolu olan

mü'min askerlerin üzerini kapladı. Onları dürbünle

gözleyen düşman kuvvetleri

artık bembeyaz bulutlardan başka bir şey göremez oldu. O sabah

bambaşka ve

manevi bir heyecan içinde kılınan bayram namazında alınan

gür tekbirler dalga

dalga semaya yükseliyordu. Nur yüzlü ihtiyar zat Fetih

Suresi'nden bir kısım

ayetleri tilavet ederken askerlerin gönüllerinden taşan

kelime-i tevhid sesleri

birer iman sayihası halinde düşman saflarından bile duyulmakta

idi. İşte bu

esnada İngiliz kuvvetleri arasında büyük bir kargaşa baş

gösterdi. Zira çeşitli

İngiliz sömürgelerinden kandırılarak toplanıp getirilmiş

bulunan bir kısım

Müslüman askerler yine kendileri gibi Müslüman bir

toplulukla savaştıklarını,

işittikleri tekbir ve tevhid seslerinden anlamış ve bunun üzerine

isyan etmişlerdi.

Ne yapacağını şaşıran zalim İngilizler, onların bir kısmını kurşuna

dizdi.

Diğerlerini de alelacele cephe gerisine çekmek zorunda kaldılar.

Ebû

Hafs-ı Haddâd, Ebû Bekr-i Şiblî'nin evinde kırk gün misâfir kaldı.

Çeşit çeşit yemeklerini yedi. Ayrılıp giderken yanına vardığında;

"Ey

Şiblî! Eğer yolun Nişâbur'a uğrarsa, yanıma gel! Misâfirperverlik nasıl

oluyormuş, sana öğretirim." dedi.

Şiblî de; "Ben ne yaptım ki?"

deyince;

"Başka ne yapacaksın, külfete girerek çeşitli yemekler

hazırladın, civanmertlikte bu yoktur. Misâfir gelince öyle davranmalı

ki, hizmet ederken üzerine bir ağırlık çökmemeli, gittiği için de

ferahlamamalısın! Külfete girdiğinde, gelişi ağır gelir, gittiğinde de

rahatlarsın. Böyle ev sâhipliği olmaz." buyurdu.

Bir müddet sonra,

İmâm-ı Şiblî kırk arkadaşıyla berâber Nişâbur'a geldi. Ebû Hafs-ı

Haddâd'a uğradı. Ebû Hafs-ı Haddâd o gece kırk bir mum yakmıştı. Şiblî

bunları görünce;

"Bu ne hâl böyle?" dedi.

Ebû Hafs-ı Haddâd;

"Ne oldu?"

buyurdu.

Şiblî;

"Külfete girmeyin, demiştiniz. Bu mumlar ne böyle?"

dedi.

Ebû Hafs-ı Haddâd;

"Öyleyse onları söndür." buyurdu.

Şiblî,

kalkıp hepsini söndürmeye çalıştı, fakat, birini söndürebildi.

Bunun

üzerine Ebû Hafs-ı Haddâd;

"Sizi Allahü teâlâ gönderdi. Ben de Allah

rızâsı için kırk mum yaktım. Birini de kendim için yaktım. Benim için

olanı söndürdün. Allah rızâsı için olanı söndüremedin. Sen ise

Bağdât'ta her yaptığın şeyi benim için yapmıştın. Seninki külfet oldu,

benimki ise külfet olmadı." buyurdu.

Fahreddîn-i

Râzî Herat ve

civarında bozuk inançları yaymakla meşgul

olanlarla mücâdele ediyor, Müslümanlar'ı

bunların

tehlikelerine karşı korumaya çalışıyordu.  Üç yüz kadar atlı

talebe ve âlim ile Herat'a geldiğinde; hem devlet,

hem

din büyükleri akın akın ziyaretine gelmiş, alâka göstermişlerdi. Ama

birileri

vardı ki; ne geliyor, ne de gelme arzusu ızhâr ediyordu. Acaba

Fahreddîn-i

Râzî hazretlerinin muhâliflerinden miydi?

Halktan bir

zengin, bir gün Fahreddîn-i

Râzî hazretlerini bahçesinde

yemeğe dâvet etti. Maksadı; ziyaretine gelmeyen zâtı da orada

bulundurup,

görüşmelerini ve bir yanlış anlamanın meydana gelmemesini temin

etmekti.

Fahreddîn-i

Râzî hazretleri, yemekte

karşılaştığı ziyaretine gelmeyen

zâta,

- Niçin bizi

ziyârete gelmediniz? diye

sordu. Şöyle cevap verdi o zât:

- Ben

fakirin biriyim. Ne ziyâretinize

gelişim size bir şeref kazandırır,

ne de gelmeyişim size bir şey kaybettirir. Siz mühim kimselerle meşgul

olun.

Bu cevap

Fahreddîn-i Râzî hazretlerini

düşündürdü. Bu defa büsbütün

meraklanarak ısrarla suallerini peşi peşine sıraladı:

- Bu,

sıradan birinin sözüne

benzemiyor. Kalbi-gönlü uyanık birinin

cevabıdır bu. Şimdi daha çok meraklandım. Söyleyin lütfen niçin

gelmiyorsunuz?

Bize vermek istediğiniz bir mesajınız olmalı.

- Sen,

'Müslümanlar'ın benim ziyâretime

gelmeleri vâciptir' diyormuşsun.

Neden senin ziyâretine gelmek vâcip olsun?

- Ben ilim

ehli biriyim. Benim

ziyâretime gelenler aslında benim değil,

ilmin ziyâretine gelmiş olurlar. Mücâdelemde bana yardımcı olmuş, beni

desteklemiş sayılırlar.

- Öyle ise

anlat bakalım... İlmin

hedefi Allâh'ı bilmek olduğuna göre,

nasıl biliyorsun Hazret-i Mevlâ'yı?

- Yüz delil

ve burhan ile biliyorum

Allah Teâlâ'yı...

- Peki

öyleyse, söyler misin; burhan ve

delil, şüpheleri gidermek için

değil midir? Demek sende bu kadar şüphe  varmış ki her birine

delil

aramış; ancak bu delillerle şüpheni gidermişsin. Halbuki Allahü

zû'l-Celâl

bana, öyle bir îman verdi ki; şüphenin zerresi bile kalbimde yoktur.

Olmayan

şeyi gidermek için ne diye delil ve burhan arayayım?

Bu cevaptan

sonra bir suskunluk başlar.

Neden sonra yerinden kalkan

büyük müfessir Fahreddîn-i Râzî hazretleri,

- Uzat elini

de öpeyim. Sen sıradan

biri değil, bir îman ve ihlâs numûnesi

mâneviyât sultânısın. Kim isen söyle de beni daha fazla merakta

bırakma.

Fahreddîn-i

Râzî hazretlerinin kulağına

eğilen birinin, fısıltı hâlinde

söyledikleri şundan ibârettir:

- Konuştuğun

zât, Necmüddîn-i Kübrâ

hazretleridir.

Fahreddîn-i

Râzî hazretleri hemen diz

çöküp rica eder:

- Lütfen

beni de kabul buyurun

tâlipleriniz arasına da, ben de iştirak

edeyim sohbetlerinize...

....

İşte

zâhirî

ilimle bâtınî ilmin

farkı... İşte zâhirî ilim ehli ile,

zû'l-cenâhayn olan mâneviyat erbâbının seviye ve dereceleri... Keza,

aralarındaki

diyaloğun güzelliği ve hakkı teslim ile neticelenişi... Ve,

biribirlerine

karşı olan nezâket ve saygıları...

Zamanımız

'tartışmacıları'na örnek

olması dileğiyle...

Allah'ın

Emaneti

Hz.Ümm-i

Süleym, gayet temiz ahlak

sahibi bir hatun idi. Çocuğu vefat

ettiği zaman, sabır ve metanetle bizzat kendisi yıkadı ve kendisi

kefenledi

ve bir tarafa bırakıp, komşularına dönerek:

-

Babasına

haber vermeyin.

Hz.

Ebu

Talha orada bulunmamaktaydı.

Akşam eve döndüğünde, çocuğu sordu,

hanımı:

-

Gördüğünden şimdi çok iyidir, der.

Sonra

yemek

yediler, oturdular,

birlikte oldular. Bir müddet sonra Hz.Ümm-i

Süleym, beyine gayet metanetle şöyle der:

-

Ebu Talha,

ödünç alınmış bir şeyi geri vermek icap eder mi etmez

mi?

-

Söylediğin

bu söz nasıl bir söz, elbette ki ödünç alınan şey geri

verilmeli.

-

O halde,

Hak Teala da sana emanetten vermiş bulunduğu çocuğu aldı.

Ebu

Talha bu

sözü duyunca :

-

Biz Allah

için  halk edilmiş bulunuyoruz ve hep onun

tarafına

döneceğiz, der ve şükreder.

Sabah

olunca

gidip Resulullah'a

(s.a.v.) anlatır. Resulullah (s.a.v.):

-

Ya Rabbi

bunun daha iyi bir karşılığını Ebu Talha'ya ver, diye

dua eder.

Nitekim,

dokuz ay dokuz gün sonra

Abdullah diye bir çocukları olur.

Çocuk, Peygamberimizin himayelerinde büyürler, İslam Tarihinde önmeli

bir

şahsiyet olur.

İki

cihan güneşi sevgili Peygamberimiz (s.a.v) anlatıyor:

-Arkadaşlar

az önce yanımdan ayrılan Cebrail (a.s) “Ey Muhammed!.. Seni

insanlığa aydınlık yolu göstermek üzere hak Peygamber olarak gönderen

Allah’a

and olsun ki diye söze başlayarak bana şu ibret dolu hikayeyi nakletti:

-Vakti

zamanında bir mü’min dünyadan el-etek çekerek deniz ortasında ıssız bir

adaya

yerleşir. Burada insanlardan ve dünyalık işlerden uzak ibadet etmeye

koyulur.

Bir süre ibadet ettikten sonra acıkmaya ve susamaya başlar. Ama nerede?

Adada

yalçın kayalarla kıyıyı döven azgın acı deniz suyundan ve bir de

kendinden

başka bir nesne yoktur.

Günler

haftaları haftalarda ayları kovalarken abid kişi gittikçe güç ve

takatten

düşmeye başlar. Bu arada benzi solan yüzü sararan abid ibadetlerinin

ardından

durmadan Ey Rabbim bana yiyecek ve içecek bir şeyler ihsan et ki ibadet

etme

gücümü kaybetmeyeyim diye Allah’a yalvarıp yakarır. Günlerden bir gün

kudretine

nihayet olmayan Allah(c.c) yalçın kayalar arasından buz gibi soğuk

şerbet gibi

tatlı bir kaynak fışkırtarak etrafında kor gibi narlarıyla boy salmış

koca bir

nar ağacını dalgalandırarak O’nun bu dileğini yerine getirir.

Artık

bütün gün ibadet ettikten sonra kaynağın başına iner nar ağacından tek

narını

koparıp yer ve abdestini alarak tekrar namaz kılmaya koyulur.

Namazlarının

ardından da Ey Rabbim!.. Canımı secde ederken al beni öldürüp de

cesedimi

toprak içinde çürütme beni kıyamete kadar secde etmekten mahrum bırakma

diye

dua eder. Bu böyle tam beş yüz yıl sürüp gider. Nihayet bir gün Yüce

Allah

(c.c) dileğine uygun şekilde ruhunu teslim alır.

Bundan

sonrasını Cebrail (a.s) şöyle anlatıyor:

“Gerçekten

biz o ıssız adaya iniş ve çıkışlarımızda gerçek Allah bağlısı mü’mini

hep

secdeye kapanmış Allah’ı zikrederken gördük. Kıyamet kopup bütün

insanlar

dirilerek mahşer toplantısına getirildiklerinde onu yine ilahi sırlara

dalmış

ibadet eder bulacağız. Herkesin bir bir Allah’ın huzuruna çıkarak

hesaba

çekilirken o da gelecek. Yüce Allah(c.c) ona şöyle seslenecek:

-Ey

abid kulum seni yaygın rahmetim sayesinde Cennete sokuyorum buyur gir.

Abid

ise şöyle cevap verecek:

-Hayır

ey Rabbim!.. Amelim sayesinde Cennete girmeye hak kazandım.

Allah:

-

Ey melekler kulumun işlediği

ibadet ve amellerle kendisine ihsan ettiğim

nimetleri bir bir karşılaştırın.

Abidin

amelleriyle Allah’ın kendisine verdiği nimetler karşılaştırılarak ölçü

ve

tartıya vurulacak. Bir tek gözü beş yüz yıl ibadetlerden ağır basacak.

Geri

kalan diğer nimetlere karşılık ibadet düşmeyecek.

Ardından

Allah:

- Bu

kulumu Cehenneme atın , diye emredecek.

Abid:

-

Ey Rabbim yanılmışım bağışla. Yaygın rahmetin sayesinde Cennete

girebilirim

elbette diye haykıracak.

Allah:

-

Onu buraya getiriniz .

Abid

Allah huzuruna varacak duracak.

Allah:

-

Ey kulum söyle bakalım. Seni yoktan kim var etti?

Abid:

-

Sen Ey Rabbim!..

Allah:

- Bu var etme olayı senin amelinle mi yoksa

benim geniş ve yaygın rahmetimle mi

meydana geldi?

Abid:

-

Şüphesiz ki senin rahmetinle.

Allah:

-

Beşyüz yıl gibi uzun bir süre sana ibadet etme gücünü veren kim? Issız

adada

seni tatlı suyla hergün narla besleyen kim? Ve yine secde ederken

ruhunu teslim

alan kim?..

Abid:

-

Sensin Ey Rabbim!..

Allah:

-

İşte bütün bunlar benim geniş ve

yaygın rahmetim sayesinde meydana gelmiştir.

Bunları kabul ettikten sonra mesele kalmadı. Şimdi doğru Cennete.

Yüce

Allah(c.c) cümlemizi rahmetine bel bağlayarak ibadetini eksiksiz yapan

kullarından eylesin amin .

Çok

eski devirlerde Kifl adında bir adam vardı. Kifl,

ahlâkî ve insanî değerlere önem vermeyen, para kazanmak için her yolu

meşru

gören çok zengin bir adamdı. Zenginliğini de faizden elde etmişti. Dara

düşen,

ihtiyacı olan kimse kendisine geliyor, oda yüksek bir faizle geri

ödenmesi

şartıyla onlara para veriyordu. Vadesi geldiği zaman kişi parasını

ödeyemezse

bu sefer faiz miktarını daha da artırıyordu. Şayet yine ödeyemezse

adamları

vasıtasıyla o kimsenin bütün varına yoğuna el koyuyordu.

Bir gün,

kapısına borç için bir kadın geldi. Bu kadın yakın zamanda kocasını

kaybetmiş,

namuslu, kendisini çocuklarına adamış bir anneydi. Bir süre, kocasından

kalan

şeylerle evini idare etmeye çalışmıştı. Ancak artık evde para

kalmamıştı. Bunun

için çalışması gerekiyordu. Bir yerde iş bulmak istedi; ama dışarısı

dul bir

kadın için çalışmaya müsait değildi.

Neden

sonra

aklına evde dokuma yapıp onları yakın bir arkadaşı vasıtasıyla satmaya

karar

verdi. Bunun için bir dokuma tezgahına ihtiyacı olacaktı. Tezgahı

alabilmek

için de borç arayışına girdi. Yakın dost ve akrabalarına gitti; ama

kimsede

para yoktu. Çok üzülmüştü. Çaresiz bir şekilde evine doğru giderken

yolda

istemeden iki kişi arasında geçen bir diyaloga şahit oldu. Şehirde Kifl

adında

bir kişinin insanlara borç para verdiğini duydu. Hemen onun yanına

gitmeye

karar verdi.

Kifl

kapıda

kadını görünce çok beğendi. Onu elde etmek istedi. Kadın, Kifl’den

karşılığını

ödemek şartıyla borç para istedi. Kifl, kadının dul olduğunu da

anlayınca ona

ahlaksız bir teklifte bulundu. Kendisiyle beraber olması şartıyla

vereceği

parayı istemeyeceğini söyledi. Bu teklifi kadın şiddetle reddetti. Çok

üzülmüştü. En çok da kendisine böylesi tekliflerin gelmesinden

korkuyordu.

“Allah’ım bana yardım et.” diye dua etti.

Aradan

birkaç

gün daha geçmişti. Evde hiçbir şey kalmamıştı. Çocuklar açlıktan

ağlıyordu.

Onların ağlamasına kendisi de katılıyordu. Kendisini Kifl’e teslim

etmeye

mecbur hissetti. Bu sırada da “Allah’ım! N’olursun beni affet. Bir daha

böyle

bir günah işlemeyeceğim.” diye dua ediyordu.

Kadın,

Kifl’in

yanına gitti. Kifl’in yüzü gülüyordu. Ancak kadın bir yandan ağlıyor,

bir

yandan da titriyordu. Kifl, kadına bu halinin sebebini sordu. Kadın,

- Buraya

kendi

isteğimle gelmedim. Daha önce böyle bir günah işlemedim. Onun için

Allah’tan

çok utanıyorum ve korkuyorum. Beni bu günaha sürükleyen fakirliğimdir,

dedi.

Kifl, duyduklarına çok şaşırmıştı. O kaskatı kalbi bir anda

yumuşayıverdi.

İçini pişmanlık duyguları sarmıştı. O sırada ağzından şu ifadeler

döküldü:

- Sen

fakirliğin sebebiyle mecbur kaldığın bir günah işliyor ve bundan dolayı

ağlıyorsun. Halbuki Allah bana bu kadar servet vermişken, ben günah

işlemekten

çekinmiyorum. Ben, Allah’tan utanmaya ve korkmaya senden daha layığım.

Kifl,

pişmanlık

hisleri içinde, yapacağı kötü işten vazgeçti. Kalbine apayrı bir huzur

ve

mutluluk geldi. Kadına bir miktar para verip onu gönderdi. Kadıncağız,

sevinç

ve kendisini harama girmekten koruyan Rabb’ine şükür içinde evine

döndü.

Kifl,

artık

eski Kifl değildi. O güne kadar yapmış olduğu bütün günahlar için tevbe

ediyordu. O gün sabaha kadar Rabb’ine dua dua yalvardı ve affını

diledi. O gece

Kifl’in ecel vaktiydi. O hal üzere ruhunu Rahman’a teslim eyledi.

Sabah

olmuştu.

Kifl’in evinden çıkmadığını gören yakınları kapıyı açtıklarında Kifl’i

ölü

olarak buldular. Bu sırada kapısında herkesin okuyabileceği şekilde

şöyle bir

yazı vardı: “Allah, Kifl’in günahlarını affetti.”

Halk, bu

duruma

şaşırdı kaldı. Allah, Kifl’in affedilmesine sebep olan bu olayı, o

dönemin

peygamberine vahiy yoluyla bildirdi. Böylece herkesin şaşkınlığı gitti

ve

insanlar bundan büyük bir ders aldılar.

Hikâye

bize ne anlatıyor?

Tevbe

kapısı her zaman ve her kişi için açıktır. Bir kimse ne kadar

günahkâr bir kul olursa olsun büyük bir pişmanlık ve samimiyetle tevbe

ederse

Allah onun tevbesini kabul eder ve onu bağışlar.

Allah,

kendi rızası istikametinde bir hayat yaşamaya gayret eden kullarını

sever. Rahmetinin gereği olarak bazen kulları günaha gireceği an onları

değişik

vesilelerle korur. O yüzden kula düşen Rabb’iyle arasındaki bağı

devamlı

surette güçlü tutmasıdır.

Zaman

Ailem, 167.

Sayı

Abdullah

bin

Mübarek, bir

gün yolda gidiyordu. Önünde birkaç koyunla bir çoban çocuk gördü. Ona

acıdı ve;

"Zavallı, çocuklukta çobanlık yaparsa, büyüdükte Allahü teâlânın ibâdet

ve

mârifetine nasıl erişir?" dedi. Sonra kendi kendine; "Gideyim, ona

Allahü teâlâyı tanımakta bir mesele öğreteyim." deyip, çocuğun yanına

geldi ve:

-Evlâdım,

Allahü teâlâyı bilir misin? buyurdu.

Çocuk:

-Kul nasıl sâhibini bilmez?" dedi.

-Allahü teâlâ'yı ne ile biliyorsun?

-Bu koyunlarımla.

-Bu koyunlarla, O'nu nasıl bilirsin?

-Bu birkaç koyun çobansız işe yaramaz. Bunlara su ve ot verecek,

kurttan ve

diğer tehlikelerden koruyucu birisi lâzımdır. Bundan anladım ki,

kâinat,

insanlar, cinler, hayvanlar ve canavarlar ve bu kanatlı kuşlar bir

koruyucuya

muhtaçtır. Bu binlerce çeşit mahlûkatı korumaya kâdir olan, Allahü

teâlâdan

başkası değildir. İşte bu koyunlarla Allahü teâlâyı, böylece bildim

-Allahü teâlâyı nasıl bilirsin?

-Hiç bir şeye benzetmeden bilirim.

-Böyle olduğunu nasıl bildin?

-Yine bu koyunlardan.

-Nasıl?

-Ben çobanım. Onların koruyucusuyum. Onlar benim korumam ve

tasarrufumdadırlar.

Onlara dikkatle bakıyorum. Ne onlar bana benzerler, ne de ben onlara

benzerim.

Buradan, bir çoban koyunlarına benzemezse, Allahü teâlânın elbette

kullarına

benzemiyeceğini anladım. Abdullah bin Mübârek:

-İyi söyledin. İlimden bir şey öğrendin mi? buyurdu.

Çocuk:

-Ben bu sahrâlarda, nasıl ilim tahsîl edebilirim, dedi.

-Peki başka ne öğrenmişsin?

-Üç ilim öğrendim. Gönül ilmi, dil ilmi ve beden ilmi.

-Bunlar nelerdir, ben bunları bilmiyorum.

-Gönül ilmi şudur ki, bana kalb verdi ve kendi mârifet ve muhabbeti

yeri eyledi

ki, bu kalb ile O'nu bileyim. O'nun sevdiklerine gönülde yer vereyim,

sevmediklerine yer vermiyeyim ve böylelerinden uzak olayım. Dil ilmi

şudur ki,

bana dil verdi ve dili zikretmek, O'nun ismini söylemek yeri eyledi.

Bununla

O'nu hatırlatanları dile getirmeği, O'ndan bahsetmiyen sözden onu

korumayı,

böyle sözden uzak olmayı îmâ etti. Beden ilmi şudur ki, bana beden

vermiştir ve

onu kendine hizmet yeri eylemiştir. Böylece O'na hizmet olan her şeyi

yaparım,

hizmet olmayan şeyi ise bedenimden uzaklaştırırım.

Abdullah bin Mübârek, bunun üzerine:

-Ey çocuğum! Evvelki ve sonraki ilimler, senin bana bu

öğrettiklerindir!

dedikten sonra: Ey oğul, bana nasîhat ver, buyurdu.

-Ey efendi! Âlim olduğun yüzünden belli oluyor. Eğer ilmi Allah rızâsı

için

öğrendiysen, insanlardan istemeyi, beklemeyi kes. Yok, dünyâ için

öğrenmişsen,

Cennet'e kavuşamazsın, dedi.

Bağdat. Dul bir kadın.

Altı

öksüz çocuğu ve bir de ihtiyar ana. Kadın

geçimi sağlamak üzere, hafta boyu el emeği verir, göz nuru döker iplik

eğirir, pazara çıkar ve anası ile çocuklarının rızkını temin etmeye

çalışırdı.

Vakti tamam olunca

bu dul kadın vefat eder, çocukların bakımı ise ihtiyar kadına kalır.

Kadın pazara her hafata çıkamıyor, ip eğiriyordu. Bir zaman baktıki

altıyüz dirhem kadar ip eğirmişti, pazara götürmeye karar verdi.

- Ya Rabbi! Bu

öksüzlerin, yetimlerin rızkını ver, diyerek sabah erkenden pazarın

yolunu tuttu. Yolda giderken Şeyh Abdülkadir Geylani Hazretlerinin

evinin önünden geçiyordu. Onu görünce durakladı. Şeyh mürüdleriyle

sabah namazından çıkmıştı, yaşlı kadını görünce duraklayarak:

- Hoş geldin bacı,

nereye gidiyorsun?

- Bir miktar ipliğim

var, pazara götürüp satacağım.

- Ver bakalım.

Benden altıyüz dirhem ip isteniyor, bunu ver de ben satayım.

- Memnuniyetle,

lütuf buyurmuş olursunuz, efendim dedi ve ipi verdi.

Abdülkadir Geylani

Hazretleri eline aldığı ipi şaka yollu mescidin  damına atınca

hemen nereden geldiği belli olmayan büyük bir kuş gelip, ipi kapıp

gider. Kadın bu nebiçim şaka diye kendi kendine söylenmeye başlayınca,

müritler kadına itiraz etmemsi için işaret ettiler, kadında daha fazla

bir şey demedi.

Hazreti Şeyh kadına

dönerek.

- Hatun canını sıkma, ipliği satmaya gönderdim, parası gelsin ne kadar

ettiyse alırsın.

- Pekala, diyerek

gider, ertesi gün gelir.

- İpilik satıldı mı?

Abdülkadir Geylani

Hazretleri:

- İplik satıldı,

fakat parası henüz gelmedi. Bir hafta hadar bir zaman içinde gelir.

Kadın bir hafta

sonra gelir, para henüz gelmemiştir, kadına:

- Yarın gel, paranı

al.

Kadın, pazara niye

gitmedim, şimdi param elimde olurdu hayıflana hayıflana evine gitmek

üzere iken, Mürütler:

- Bir  gün daha

sabret bakalım mevla ne gösterecek, derken bu işin sade bir şaka

olmadığının farkında idiler.

Ertesi gün oldu.

Abdülkadir Geylani Hazretlerinin huzuruna o ana kadar görülmeyen bir

heyet geldi. Bin altın takdim ettiler. Müritler heyete bu kadar paranın

ne olduğunu, niçin Şeyhe takdim ettiklerini sordular. Gelenler tüccar

olduklarını belirterek:

- Altınlar Hazreti

Şeyhindir. Denizde yolculuk yaparken fırtına sebebiyle geminin yelkeni

delindi, yol alamaz olduk, denizin ortasında kalacaktık. Kaptana bir

çaresi yok mu diye sorduğumuzda:

- Altıyüz dirhem ip

olsa geminin yelkenini onarır, yolumuza devam ederdik ama, şu anda

nerede bulacağız, dedi.

Biz ellerimizi

kaldırarak Allaha dua ettik ve duamızda:

- Ya Sultanul Arifin

bize altıyüz dirhem kadar ip gönder, sana bin altın vereceğiz diye

yalvardık. Bir de baktık ki, bir kuş gelip altıyüz dirhem ipliği

geminin güvertesine bırakıp uçtu gitti. Şimdi o adağımızı yerine

getirdik, dediler.

Tüccarlar

ayrıldıktan bir müddet sonra, ihtiyar kadın gelip sordu.

- Para geldi mi

efendim?

Şeyh bin altını

kadına verirken:

- Benim satışım

seninki kadar kârlı olmuş mu?

Kadın bir anda zengin olmuştu. Abdülkadir Geylani

Hazretleri'ne teşekkür ederek huzurdan ayrıldı.

Ameş

ve Karısı

İmam-ı

Azam

Ebu Hanife rh.a.'in arkadaşlarından, o dönemin hadis ve

kıraat âlimlerinden Süleyman A'meş, bir gece evinde eşiyle tartışmış ve

hanımını biraz incitmişti. Buna rağmen tartışmadan hemen sonra

hanımıyla

tekrar konuşmak istemiş, ama hanımı kocasına kırgın olduğu için, adamın

sözlerini cevapsız bırakmıştı.

Adam

öfkeyle:

-Niçin

bana cevap vermi yorsun? diye hanımını bağırıp, azarladı. Fakat

bir cevap alamadı.

A'meş'in

kızı babasına:

-Bu

gece olmasa da, yarın sabah konuşur seninle, dediyse de adamın

öfkesi dinmedi:

-Eğer

bu gece benimle konuşmazsa, benden kesin boş olsun, dedi.

Kızcağız

da annesini konuşması için ikna etmeye çalıştı. Ama annesi

inat etti, konuşmamakta direndi.Karısının konuşmamakta kararlı olduğunu

gören A'meş'in ise az önce öfkeyle ettiği yeminin ciddiyeti aklına

geldi,

söylediğine pişman oldu. Eşiyle boş olmaktan kurtulmak için care

düşünmeye

başladı. Gecenin bir yarısında giyinip evden cıktı. Doğru Ebu Hanife

Hazretlerinin

evine gitti. Ebu Hanife onu içeri alıp derdini sordu. A'meş karısıyla

olan

hadiseyi anlattı, dert yandı:

-Bu

kadın bu tavrıyla benden kurtulup kaçmak istiyor. Beni sıkıntıya

sokmasından korkuyorum. Kendisi çocukların annesidir. Onu boş olmaktan

kurtarıp beni rahatlatacak bir care var mı? diye sordu.

Ebu

Hanife:

-Üzme

kendini. Allah'ın izniyle bir care bulunur, dedi.

Ebu

Hanife, A'meş'in oturduğu yerdeki mescidin müezzinine haber

gönderip

yanına çağırdı. Bu gece sabah ezanını henüz vakti girmeden okumasını

tenbihledi.

A'meş de evine dönüp, ezanı beklemeye başladı. Daha sabah olmadan

okunan

ezanı duyan A'meş'in hanımı, sabah oldu da boşanması gerçekleşti

zannederek

konuştu:

-Oh

be! dedi. Senden kurtuldum, kötü huylu herif!

A'meş

ise kıs kıs gülerek cevap verdi:

-Henüz

sabah olmadı. Sen de konuşup yeminimi bozdun. Bize çare

gösterenden

Allah razı olsun.

Yusuf Yavuz

Semerkand dergisinden

alınmıştır.

Hazreti Peygamberimiz

(s.a.s.) eshabıyla oturmuş sohbet ediyordu. Bir

kadın sahabe Resulullah'ın huzuruna telaşla girerek:

- Ya Resûlellah! Şu anda kocam ölüm döşeğinde, belki biraz sonra ölmüş

olacak... Yalnız yanında kelime-i şehadet getirdiğimi anladığı ve

kendiside getirmeye çalıştığı halde şehadet kelimesi getiremiyor.

Kocamın imansız gitmesinden korkuyorum. Bu hususta bir yardımınızı

bekliyorum, dedi.

Hazreti Peygamberimiz:

- Kocan sağlığında ne gibi kötü harekette bulunurdu? diye sordu.

Kadın hiçbir kötü amelinin olmadığını, namazını kılıp her türlü

ibadetini noksansız yerine getirmeye çalıştığını söyledi.

Bu sefer Peygamberimiz:

- Kocanızın dünyada kimi var? diye sordu.

Kadın ihtiyar bir annesi olduğunu söyleyince Peygamberimz (s.a.s.)

kadının kocası Alkama'nın anasın huzura çağırdı. Hazreti Alkama'nın

anası, Hazreti Peygamberimizin huzuruna çıktı. Peygamberimiz:

- Oğlun sana karşı nasıl hareket ederdi? Oğlundan memnunmusun? diyr

sordu.

Alkamanın anası:

- Ya Resulullah, oğlum evleninceye kadar çok iyi muamele ederdi.

Evlendikten sonra hanımını dinledi, bana hor bakmaya başladı. Hatta son

zamanda evini bile ayırdı. Ben de üzüldüm, onun bu hareketine, dedi.

Peygamberimiz (s.a.s.) yaşlı kadına; oğlunun ölüm döşeğinde olduğunu,

hakkını helâl etmediği takdirde cehennem azabı çekeceğini söylediyse de

kadın:

- Hakkımı helâl etmem ey Allah'ın Resûlü, dedi.

Alkama ise evde yatıyor, hâlâ şehadet kelimesi getiremiyordu.

Hazreti Peygamberimi, kadının annelik şefkatini harekete geçirmek için,

orada bulunanlara:

- Bana biraz odun hazırlayın, diye emir verdi.

Kadın hayretle :

- Odunu ne yapacaksın ya Resûlellah! diye sormaktan kendini alamadı.

Çünkü o da şüphelenmişti.

Peygamber Efendimiz :

- Oğlunu yakacağım... Zira yarın cehennemde yanacağına cezasını burada

çeksin, daha iyi buyurunca, kadın dayanamadı,

- Oğlumun gözümün önünde yanmasına razı olamam ya Resûlellah ! Ona

hakkımı helal ediyorum, dedi.

Murat hasıl olmuştu... Hazreti Peygamberimiz,  Bilâl-ı Habeşi

Hazretlerini göndererek :

- Git bakalım, Alkama ne haldedir? buyurdular.

- Bilâl-i Habeşi Alkam'nın yanına varıp şehadet kelimesei telkin

ettiğinde, Alkama'nın dili açılmıştı :

- Lâ ilâhe illallâh, Muhammedün Resûlüllah, deyip ruhunu Allah'a teslim

etti.

Kaynak: Büyük Dini Hikayeler, İ.Sıddık İmamoğlu, Osmanlı Yayınevi

Vaktiyle

evladını terbiye

edemeyen bir ana, cezasını dilini kaybetmekle çeker. Hikaye şöyledir.

Üç beş yaşına gelen bir çocuk

komşunun yumurtasını çalıp annesine getirir. Haram, helal bilmeyen

cahil ana,

yumurtayı çocuğun elinden alır ve çocuğuna bir aferin çeker ve:

-Benim akıllı oğlum, aferin

diyerek çocuğunun başını okşar. Çocuk, artık hergün veya gün aşırı

komşuların

yumurtalarını eve getirmeye başlar. Bir gün böyle, iki gün böyle derken

seneler

geçer. Çocuk yaşına göre hırsızlığı da ilerletir. Yumurtadan tavuğa,

tavuktan

horoza, horozdan koyuna, koyundan kuzuya derken bir haramzâde olur

çıkar. Eski

zamanın çocuğu şimdi çevresinin bir numaralı ve azılı eşkıyalarından

olur.

Artık bu eşkıyayı kimse durduramaz bir hale gelir. Hırsızlıklar,

eşkıyalıklar

derken bir gün büyük bir cinayet işler. Kanun bunun yakasına yapışıp

idama

mahkum eder.

Oğlunun idam haberini dinleyen

ana, mahkeme salonunda feryadı basar. Saçını, başını yolar. Aman hakim

bey,

biricik oğlumu bağışla, benim hayatta ondan başka kimsem yok diye

yalvarır.

İdam mahkumu eşkıya evlada

sorarlar, son bir arzun var mı? Eskiden beri idam mahkumlarının son

arzularını

yerine getirmek adet olduğu için bunun da son arzusu sorulur. İdam

mahkumu

genç:

-Bir tek dileğim var. Sevgili

anacığımın o mübarek dilini öpmek isterim, izniniz olursa bu arzumu

yerine

gelsin diye rica eder.

Mahkumun isteği yerine

getirilmek üzere annesi getirilir:w

Benim sevgili oğlum, dilimi son

bir defa öp bakayım diyerek dilini uzatır.

Eşkıya evlad, anasının dilini

iki dişlerinin arasına alır. Öyle bir ısırır ki, dişler dili makas gibi

keser,

dil pat diye yere düşer.

Orada bulunanlar, vah, vah,

vah! Ne olacak eşkıya evlat! Bunca cinayetler yetmiyormuş gibi bir de

anasının

dilini kopardı derler.

İdam mahkumu genç:

-Ey burada toplanan insanlar!

Bilmeden boş yere konuşmayınız. Benim burada idama mahkum oluşum o

kopasıca

dildendir, koptu ya! der.

Herkes hayretle sonunu dinler.

Genç mahkum devam eder:

-Ben, çocukluğumda komşumun

yumurtasını çalıp getirdiğimde anam bana aferin çekti, yumurtayı alıp

başımı

okşadı. Eğer, o zaman beni terbiye edip men etseydi, bugün bu ölüm

cezası bana

gelmeyecekti, der.

Ebû'l-Haseni'l-Harkânî

(k.s) hazretleri şöyle anlatır:

İki

kardeş

vardı. Bu iki kardeşin hizmete muhtaç bir anneleri vardı.

Her gece kardeşlerden biri annenin hizmeti ile meşgul olur, diğeri

Allah

Teâlâ'ya ibâdet ederdi. Bir akşam, Allah Teâlâ'ya ibâdet kardeş,

yaptığı

ibâdetten, duyduğu hazdan dolayı kardeşine:

-

Bu gece

de

anneme sen hizmet et, ben ibâdet edeyim, dedi.

-

Kardeşi

kabul etti. İbâdet ederken secdede uyuya kaldı ve o anda bir

rüya gördü.

Rüyasında

bir ses ona:

-

Kardeşini

affettik, seni de onun hatırı için bağışladık, deyince genç:

-

Ben

Allah

Teâlâ'ya ibâdet ediyorum. Kardeşim ise anneme hizmet ediyor.

Fakat beni onun yaptığı amel yüzünden bağışlıyorsunuz, dedi.

Ses

ona:

-

Evet,

senin yaptığın ibâdetlere bizim hiç ihtiyacımız yok. Fakat,

kardeşinin annene yaptığı hizmetlere annenin ihtiyacı vardı,

karşılığını

verdi.

Türk

olmanın

nasıl bir şey olduğunu unutanlara hatırlatmak için, Türk olmanın

tadına varmak için, lütfen okuyun.

Bu

hakiki

hikayeyi aktaran, sayın Dr. Ömer

Musoğlu 85 yaşındadır ve halen MODA/ İstanbul'da oturmaktadır.

Anzaklı

Ömer'in Hikayesini 1957 Yılında İstanbul Tıp Fakültesi'nden mezun olup

ihtisas

yapmak üzere ABD'ye giden doktor Ömer Muşluoğlu, görev yaptığı hanede

başından geçen

çok enteresan bir hadiseyi şöyle anlatıyor:

Amerika

'ya

gittiğim ilk yıllar.. New York'da Medical Center Hospital'da görev

almıştım. Fakat vazifem kan almak, kan vermek, serum takmak,

elektrokardiyografi

çekmek gibi işler.. Hastaya o kadar önem veriyorlar ki yeni doktorlar

hemen direkt

olarak hasta muayenesine, tedavisine verilmiyor. Diğer zamanlarda da

laboratuarda

çalışıyorum. Bir hastaya gittim. Yaşlıca bir adam, tahminen yetmiş beş

yaşlarında..

-Kan

vereceğim kolunuzu açar mısınız?" dedim.

Adamcağız

kanserdi ve

aynı zamanda kansızdı.. Kolunu açtım, baktım pazusunda bir Türk bayrağı

dövmesi var. Çok ilgimi çekti, kendisine sormadan edemedim:

-Siz

Türk müsünüz?

-Kaşlarını

yukarıya kaldırarak "hayır" manasına bir işaret yaptı.

-Ama

ben hala merak ediyorum. "Peki bu kolunuzdaki Türk bayrağı nedir?"

-Aldırma

öylesine bir şey işte, dedi.

Ben

yine ısrarla:

-Fakat

benim için bu çok

önemli, çünkü bu benim milletimin bayrağı, benim bayrağım...

Bu söz üzerine

gözlerini açtı. Derin derin yüzüme baktı ve mırıltı halinde sordu:

-Siz

Türk müsünüz?

-Evet

Türk'üm...."

İhtiyar

gözlerime tanıdık bir göz arıyor gibi baktı.. Anlatmaya başladı:

"Yıl

1915.

Çanakkale diye bir yer var Türkiye'de.. Orada savaşmak üzere bütün

Hıristiyan devletlerden asker topluyorlardı. Ben, Avustralya

Anzaklarındanım. İngilizler bizi toplayıp dediler ki:

-Barbar

Türkler Hıristiyan dünyasını yakıp

yıkacaklar. Bütün dünya o barbarlara karşı cephe açmış durumda.. Birlik

olup

üzerine gideceğiz. Bu savaş çok önemlidir.

Biz

de inandık sözlerine ve savaşmak

isteyenler arasına katıldık.. Beynimizi yıkayan İngilizler Türklere

karşı topladığı

askerlerin tamamını Çanakkale'ye sevk ediyormuş. Bizi gemilere doldurup

Mısır'a

getirdiler, orada birkaç ay talim gördük, sonra da bizi alıp

Çanakkale'ye

getirdiler.

Savaşın

şiddetini ben ilk orada gördüm. Öyle ki denize düşen gülleler

suları metrelerce yukarı fışkırtıyor, gökyüzünde havai fişekler gibi

geceyi gündüze

çeviriyordu. Her taarruzda bizden de Türklerden de yüzlerce insan

hayatının

baharında can veriyordu. Fakat biz hepimiz Türklerdeki gayret ve

cesareti gördükçe

şaşırıyorduk. Teknolojik yönden çok çok üstün olduğumuz gibi sayı

bakımından da

fazlaydık. Peki onlara bu cesaret ve kuvveti veren şey neydi? İlk

başlarda

zannediyordum ki İngilizlerin bize anlattığı gibi Türkler barbarlıktan

böyle

saldırıyorlar. Meğer bu barbarlıktan değil, kalplerindeki vatan

sevgisinden

kaynaklanıyormuş.

Biz

karaya

çıktık. Taarruz edeceğiz, bizi püskürtüyorlar.. Tekrar taarruz

ediyoruz,

bizi gene püskürtüyorlar. Tekrar taarruz ediyoruz..

Derken

böyle

bir taarruzda

başımdan yediğim bir dipçik darbesiyle kendimden geçmişim. Gözlerimi

açtığımda

kendimi yabancı insanların arasında buldum. Nasıl korktuğumu anlatamam.

İngilizler

bize Türkleri barbar, vahşi kimseler olarak tanıttı ya... Ama dikkat

ettim, bana

hiç de öfkeli bakmıyorlar, yaralarımı sarmışlar. İyice kendime gelince

bu defa

çantalarında bulunan yiyeceklerden ikram ettiler bana. İyi biliyorum ki

onların

yiyecekleri çok çok azdı. Bu haldeyken bile kendileri yemeyip bana

ikram

ediyorlardı. Şok olmuştum doğrusu..

Dedim ki kendi kendime:

-'Bu

adamlar isteseler şu anda beni öldürürler, ama öldürmüyorlar...

Veyahut

isteseler önceden öldürebilirlerdi.. Halbuki beni cephenin gerisine

götürdüler..'

Biz esirlere misafir gibi davranıyorlardı. Bu duygularla 'Yazıklar

olsun bana'

dedim. 'Böyle asil insanlarla ben niye savaşıyorum, niye savaşmaya

gelmişim?

Bu İngiliz milleti ne yalancıymış, ne kadar Türk düşmanıymış' diyerek

pişman oldum.. Ama bu pişmanlığım fayda etmiyor ki...

Bu iyiliğe karşı ne yapsam diye düşündüm durdum günlerce.. Nihayet bizi

serbest

bıraktılar. Memleketime döndüm. İşte memlekette Türk milletini ömür

boyu unutmamak

için koluma bu Türk bayrağı dövmesini yaptırdım. Bu bayrağın esrarı bu

işte.."

Benim

gözlerim dolu dolu ihtiyara bakarken o devam etti:

Talihin cilvesine bakın ki, o zaman ölmek üzere iken yaralarımı

iyileştirerek,

sıhhate kavuşmama çaba sarf eden Türkler idi. Şimdi de Amerika gibi bir

yerde yıllar

sonra yine iyileştirmeye çaba sarf eden bir Türk... Ne garip değil mi?

Avustralya'dan Amerika'ya gelirken bir Türkle karşılaşacağımı hiç

tahmin etmezdim. Siz Türkler gerçekten çok merhametli insanlarsınız.

Bizi hep kandırmışlar, buna

bütün kalbimle inanıyorum. Peşinden nemli gözlerle

-Bana

adınızı söyler misiniz?

dedi.

"Ömer"

cevabını verdim.

Merakla

tekrar sordu:

-Peki

niçin Ömer ismini vermişler sana?"

-Babam

Müslümanların ikinci halifesinin isminden ilham alarak bana Ömer

adını vermiş.

-Senin

adın Müslüman adı mı?

Ben

-Evet,

Müslüman adı" deyince yüzüme

baktı,doğrulmak istedi. Onun yatakta oturmasına yardım ettim. Gözleri

dolu

doluydu. Yüzüme bakarak dedi ki:

-Senin

adın güzelmiş. Benim adım şimdiye kadar

Josef Miller idi, şimdiden sonra "Anzaklı Ömer" olsun.

-"Olsun" dedim.

-"Peki

doktor beni Müslüman eder misin? Müslüman olmak zor mu ?"

Şaşırdım,

nasıl da

birdenbire Müslüman olmaya karar vermişti. Meğer o bunu hep

düşünüyormuş da

kimseyle konuşup soramadığı için gerçekleştirememiş..

-"Tabii"

dedim.. "Müslüman olmak çok kolay."

Sonra kendisine imanın ve İslam'ın şartlarını anlattım, kabul etti. Hem

kelime-i

şahadet getiriyor, hem de ağlıyordu.. Mırıldandı:

-Siz

Müslümanlar tespih

çekersiniz, bana da bir tespih bulsan da ben de yattığım yerden tespih

çekerek

Allah'ımı ansam olur mu?

Bu

sözden de anladım ki dedelerimiz savaş esnasında Hakk'ı zikretmeyi

ihmal

etmiyormuş. Hemen bir tespih bulup kendisine getirdim. Hasta yatağında

tespih

çekiyor, biz de tedavisiyle ilgileniyorduk. Bir gün yanına gittiğimde

samimi bir

şekilde rica etti.

-Beni

yalnız bırakma olur mu?"

-Ne

gibi Ömer amca?

-Ara

sıra gel de bana İslamiyet'i anlat!.. Sen çok güzel

şeylerden bahsediyorsun. O sözleri duydukça kalbim ferahlıyor."

O günden sonra her gün yanına gittim, bildiğim kadarıyla dinimizi

anlattım.

Fakat günden güne eriyip tükeniyordu. Kaç gün geçti tam hatırlamıyorum,

hastanenin genel hoparlöründen bir anons duydum;

"Doktor

Ömer, lütfen 217 numaralı odaya gidin!

Hemen

yukarı çıktım. Ömer amcanın odasına vardığımda gördüğüm manzara

aynen

şöyleydi: Sağ elinde tespih, açık duran sol kolunun pazusunda dövme

Türk bayrağı,

göğsünde imanı ile koskoca Anzaklı Ömer son anlarını yaşıyordu. Hemen

başucuna

oturdum, kendisine kelime-i şahadet söylettirdim, o şekilde kucağımda

ruhunu teslim

etti...

Bir

Çanakkale gazisi görmüştüm. Yıllar sonra da olsa Müslüman Türk

Milletine olan

sevgisi sayesinde kendisine iman nasip olmuştu.

Ne yalan söyleyeyim, ağladım...

"

Madem ki;

düşünceyi zindana koymayan, hakikat sevgisini zincire vurmayan bir

millet, o cesur ve adil Türkler var, üzerinde hakikatin, adaletin ve

hürriyetin

hüküm sürdüğü bir güneş ülke neden vücut bulmasın..."

Arslanın

Rızkı

Ebû Muhammed Şenbekî bir

defâsında Ebû Bekr el-Betâihî'nin yanına

gitmişti. Huzûrunda büyük bir arslan vardı. Arslan, Ebû Bekr

el-Betâihî'nin huzûrunda ağzını yüzünü toprağa sürüyordu. Ebû Bekr

el-Betâihî ise, bâzı suâllere cevap veriyormuş gibi arslana bir şeyler

söylüyordu. Biraz sonra arslan oradan ayrılıp gitti. Ebû Muhammed

Şenbekî, Ebû Bekr el-Betâihî'ye yaklaşıp;

"Size hayvanlarla konuşup

onlara faydalı olmak gibi nîmetleri ihsân eden Allahü teâlâ için bana

söyler misiniz? O arslan size ne dedi? Siz ona ne söylediniz?" dedi.

Buyurdu ki:

"Yâ Şenbekî! Arslan bana dedi ki, üç gündür ağzıma yiyecek

bir şey almadım. Açlık beni çok rahatsız etti. Seher vakti Allahü

teâlâya yalvardım. Bana, senin rızkın, Hemâmiyye köyündeki bir inektir.

Onu parçalayıp yiyeceksin. Onu avlarken sana da bir zarar isâbet

edecek, denildi. Ben ise şimdi, bana geleceği bildirilen o zarardan

korkuyorum. Ne yapayım? Ben de arslanın anlattıklarını dinledikten

sonra ona, sana isâbet edecek zarar, sağ tarafında hafif bir yaradır. O

yara sebebiyle bir hafta elem çekersin. Sonra yara iyi olur, dedim.

Çünkü o köydeki bir ineğin bu arslanın rızkı olduğunu, o ineği avlarken

o köyden on bir kişinin çıkıp buna hücûm edeceklerini, adamlardan

üçünün çarpışma sırasında ağır olarak yaralanacağını, arslanın da sağ

tarafından bir yara alacağını, yaralılardan birinin öleceğini, bir saat

sonra ikincisinin ve yedi saat sonra üçüncüsünün öleceğini, arslanın da

bir hafta sonra yarasının iyi olacağını Levh-i mahfûzda görmüştüm."

diye anlattı.

Ebû Muhammed Şenbekî, bu anlattıklarını hayretle dinledikten sonra,

hâdiseyi tâkib etmek üzere Hemâmiyye köyüne doğru yola çıktı. Oraya

vardığında arslanın ondan önce köye vardığını gördü. Durum aynen Ebû

Bekr el-Betâihî'nin bildirdiği gibi olmuştu. Bir hafta sonra Ebû Bekr

el-Betâihî'nin yanına tekrar geldi. Baktı ki yine o arslan, Ebû Bekr

el-Betâihî'nin huzûrunda duruyordu ve yarası da iyileşmişti.

Abdülazîz

Debbağ

hazretleri'ninbir

grup talebesi bir yere gitmek için yola çıktılar. Yanlarında eşkıyâ

saldırısına karşı koyacak hiç bir şey yoktu. Geceyi tenha ve korkunç

bir yerde geçirdiklerinden, içlerinden iki kişi uyumadı. Bunlar

yakınlarında bir arslanın dolaştığını fark ettiler. Biri diğerine;

-Kimseyi uyandırma sonra

paniğe

kapılabilirler, dedi.

Sabah olunca yakınlarında

ölü

bir tavşana rastladılar ve yollarına devam ettiler. İşlerini görüp geri

dönerken konakladıkları yerde, bir kişi uyumayıp arkadaşlarını bekledi.

Hocaları Abdülazîz Debbağ'ın huzuruna geldiklerinde uyumayan talebe;

-Efendim! Müsâde ederseniz

biraz uyumak istiyorum. Çünkü dün gece hiç uyumadım,dedi.

Abdülazîz Debbağ;

-Niçin uyumadın? diye

sorunca;

-Arkadaşlarımı korumak

için,diye cevap verdi.

Bunun üzerine;

-Senin gece uyumayıp

arkadaşlarını beklemen bir fayda sağlamaz. Siz giderken falan gece yol

kesiciler sizin yanınıza geldiğinde arslanı ve sizi koruyanı hatırlıyor

musun? dedi.

Talebe;

-O gece ne oldu?diye sual

edince:

-O gece falan yere

vardığınızda

üç kişi gelip size katıldı. Daha sonra sizden ayrılınca oradan gelip

geçeni gözleyen dört kişi ile buluştular. Ve sizin konakladığınız yeri

onlara haber verdiler. Siz uyuduktan sonra sizi soymak için

yaklaştıkları sırada etrafınızda bir arslanın dolaştığını görünce çok

şaşırdılar. Kendi kendilerine; "Arslanı öldürürsek bunlar uyanır,

soygun yapmaya kalkışırsak arslan engel olur." dedikten sonra bir çıkar

yol bulamayarak başka bir kervanı soymaya gittiler. Orada da bir şey

bulamayınca

tekrar sizin yanınıza geldiler. Arslan önlerine tekrar çıkınca,

aralarında şöyle konuştular: "Bunlar nasıl insanlardır ki hangi yönden

yaklaşmaya çalıştıysak orada bir arslan çıktı." Bunun iç yüzünü

öğrenmek istedilerse de Allahü teâlâ onların kalblerini mühürledi,

dedi.

Talebe;

-Yolda rastladığım ölü

tavşan

neydi? diye sorunca,

Abdülazîz Debbağ;

-Arslanın bir onuru

vardır.

Bir

insanın yüzüne sinek konsa nasıl eliyle kovalarsa, arslan da sizi

korurken, bir tavşan gelip önünde durdu. Sen ise onu görmedin. Arslan

bir pençe vurarak öldürdü, buyurdu.

Firavun'un

kahinleri, saltanatı yıkacak çocuğun

dünyaya geldiğini kendisine haber verdiler. Firavun ölmemek için

öldürmek

sevdasına kapıldı. O sene dünyaya gelen erkek çocuklarını, kılıçtan

geçirtmeye

başladı.  Cellatlar; sokak sokak, ev ev dehşet ve ölüm

saçıyorlardı.

Kadının

biri, doğum sancıları başlayınca, mağaraya vardı ve çocuğunu

orada dünyaya getirdi. Çocuğunun, gözünün önünde öldürülmesinden

korktuğu

için orada bırakarak evine döndü. Mukadderatı ile başbaşa kalan çocuğu,

Cenab-ı Hakk'ın emriyle, Hz.Cebrail besleyip  büyüttü.

İlk

fırsatta

mağaraya koşan kadın, çocuğunu hayatta bulunca sevindi,

onu emzirip doyurdu ve tekrar evine döndü. Günler  böylece geçerek

küçük büyüdü ve sonunda Hz.Musa'nın kavmini, altından buzağıya taptıran

kimse bu çocuk oldu. Adı Musa.

Samira

kabilesine mensup bulunduğu için, kendisine Samiri lakabı verilmiştir.

Asalet

olmayınca, Cebrail aleyhiselamın verdiği  gıdaya ihanet etti.

Diğer

bir

Musa

da Allah'ın Kelimi, Peygamberi ve Firavun'un helakinin

zahir planda sebebi oldu. Cenab-ı Hakk, onu Firavun'un sarayında

ve kucağında büyüttürdü. Hz.Musa'nın annesi, kalbine gelen bir ilhamla

oğlunu bir sandık içine koyarak Nil'in akıntısına bıraktı. Nil'in

kıyısında

yapılmış sarayının balkonunda, karısı Asiye ile birlikte oturmakta

bulunan Firavun, nehirden gelmekte olan sandığı yakalatıp açtırdı.

Derhal,

içinden

çıkan küçük Hz. Musa'yı öldürtmek için emir verdiyse de Asiye buna mani

olarak:

-

Benim

için de, senin için de bir göz bebeği! Onu öldürmeyin. Olur

ki, bize faidesi dokunur, yahut onu evlat ediniriz, dedi.

Netice

itibariyle

Firavun'un

büyüttüğü Musa; Peygamber oldu ve Firavun'un saltanatını yıktı. Bir

Arab şairi, aslet olmayınca terbiyenin fayda vermeyeceğini dile

getiriken:

Fe

Musa'llezi rabbahü Cibrilü kafirün

Ve Musa'llezi rabbahü Fir'avnü mürselü

demiştir.

Yani": (Asalet olmadığı için) Cebrail'in büyüttüğü Musa kafir

oldu ve (asil bir soya sahip olduğu için) Firavun'un beslediği Musa ise

Peygamberdir"

Kadının

birinin tek bir oğlu vardı. Günün birinde genç delikanlı ağır bir

hastalığa yakalanır. İki gözü iki çeşme, oğlunun yastığı başında

ağlayarak uykusuz geceleri ağaran tanyerine bağlarken oğluna şifa

vermesi için Allah'ına durmadan dua ediyordu. 

Bir gün oğlu iyileştiği takdirde canlı olarak yedi günlüğüne mezara

girmeyi Allah'a adadı. Günlerden bir gün kadının neredeyse ümidini

tamamen keseceği bir sırada genç delikanlı iyileşiverdi. Kadın hudutsuz

sevinçler içinde Allah'a şükürler ediyorsa da tatbiki oldukça zor ve

hatta tehlikeli adağını yerine getirmeye yanaşmıyordu.  

Bir gece rüyasına giren meçhul bir ses kadına sert ve ciddî bir ifade

ile "oğlun iyileşti. Şimdi adağını yerine getirmen lâzım. Yoksa

Allah'ın musibetleri bitmez. Başına daha ağır bir belâ gelecektir" diye

seslenir.

Kadın, Allah'a verdiği sözden kaçmayacağını anlayınca biricik oğlunu

yanına çağırarak durumu açıkça anlatır ve oğluna şöyle der; "şimdi

hemen git bana mezar biçiminde bir kuyu kaz. Ağır hasta olduğun

günlerde Allah'a verdiğim sözü yerine getirerek yedi günlüğüne kuyuya

gireceğim. Eğer yaşayacak günlerim varsa, yedi günün sonunda sağ salim

çıkarım da tekrar burada yaşarız Eğer günlerim dolmuş do gireceğim

kuyudan çakamazsam tam adak borcumu ödemiş olarak ödemiş olarak mezara

gireceğim.

Oğlu mezar biçimindeki kuyuyu hazırladı ve kadında canlı olarak adak

borcunu ödemek üzere içine girdi. Kuyuya girer girmez Cenâb-ı Hakk'ın

yardımıyla etraftan bir deliğin açıldığını gördü. "Ulu Allah'ım! Bütün

beşerî gücümü ve imân kuvvetimi yoluna koyarak yaşama arzumu tepiyor ve

sana vermiş olduğum sözü yerine getirmeye geliyorum. Allah'ım, beni

karanlık ve dar kuyunun cana kasteden her türlü kazasından sen koru."

Duası biter bitmez gördüğü delikten karanlık mezara ışıklar

süzülüyordu.

Az sonra daha da genişleyip orta büyüklükte bir pencere halini alan

mezar deliğinden ötelere bakınca renkli, ışıklı ve yeşillikler içinde

yüzen, akarsulu bir bahçe gördü. İki kadın bahçe içinden ilerleyerek

ona doğru geliyorlardı. Kadınlar epeyce yaklaştıktan sonra ona

seslendiler: "ey dünyalı kadın! Aziz misafirimiz! içine kapandığın

kuyudan çık da bizim yanımıza, şu sevimli bahçeye gel."

Kadın sevinç içinde mezardan çıkarak içinde akarsuların çağıldadığı,

tatlı sesli kuşların ötüştüğü bahçeye girdi. Üç kadın birlikte

yeşillikler içinde bir müddet beklediler ve bahçenin ortasında geniş

bir havuzun yanıbaşında oturdular.

Birlikte oturunca dünyalı kadın meraklı bakışlarla yanındaki kadını

süzdü. Kadınlardan birinin başına renkli bir kuş konmuş, kanatları ile

yelpazeliyordu. Öbür kadının başına da bir kuş konmuş, fakat sert ve

uzun gagası ile kadının saçını başını durmadan yoluyordu. Önce kuşun

kanatları ile yelpazelediği kadına dönerek sordu; "bu yüksek dereceye

hangi iyiliğin sayesinde ulaştın?"

Kadın bu soruya şöyle cevap verdi; "dünyada iken sevgili bir kocam

vardı, onun her sözünü tutardım; o itaatim sayesinde bu dereceye

ulaştım."

Dünyalı kadın, birinci kadından cevap aldıktan sonra bu sefer öbür

kadına dönerek sordu; "Peki, sen ne kötülük ettin de bu iri gagalı kuş

durmadan başını oyuyor?" Kadın içini çekerek konuşmaya başladı; "İyi

huylu ve temiz bir kadındım. Dünyada elimden geldiği kadar Allah'a

karşı olan vazifelerimi yerine getirdim Çok kimselere iyilik ettim.

Herkes benden memnundu. Bazen emirlerinden dışarıya çıkıyordum. Şimdi

halimi görüyorsun. Aslında iyi bir insan olduğum için Ulu Allah (c.c.)

bana bu yeşil bahçelik yerde kalma müsaadesini verdi. Fakat kocamı

memnun edemeden öldüğüm için de başımı durmadan oyan bu kuşun

işkencesine mahkûmum.

Ne olur, sana yalvarıyorum. Sen tekrar dünyaya döneceksin. Sana

kocamın adını ve oturduğu yeri söyleyeyim. Kocamla görüş; ona durumumu

anlat ve namıma ondan rica et de hakkını helâl etsin. Ben de bu

işkenceden kurtulayım." Dünyalık yedi gün dolunca kadınlar misafirini

götürüp kuyusuna koydular. Zaten tam o sırada mezarın başından kazma

sesleri geliyordu. Kadını oğlu yedi gün önce canlı olarak mezara

gömdüğü annesini kurtarmaya koşmuştu.

Oğlu sıhhate kavuştuğu takdirde Allah'a adadığı borcunu selâmetle

yerine getiren kadın, kuyudan çıkarak evine varınca uzak-yakın çevrede

oturan herkes ziyaretine geldi. Bu ziyaretçiler arasında öbür dünyada

sert gagalı kuşun başını oyduğu kadının kocası da vardı. Kadın, eşinin

öbür dünyadaki çektiği işkenceyi adama anlattı ve yaptığı ricalar

üzerine adam hakkını ölü eşine helâl etti.

Kadın o gece rüyasında işkence çeken kadını gördü; kocasının hakkını

helâl etmesi üzerine azabı son bulmuştu ve dünyalı kadına arabuluculuk

ettiğinden ötürü teşekkür ediyor; durmadan dualar ediyordu.

Allah (c.c.) bütün müslüman kadınlarını namus ve iffet yolundan

ayrılmayarak, Allah'ın emrettiği gibi kocalarına itaat eden kimselerden

eylesin, âmin!

Mağripli

birisi Yahyâ Efendinin ismini

duyup, görmeden ona âşık oldu. Yahyâ Efendinin nerede olduğunu

bilmiyordu. Mısır, Şam, Halep ve başka birçok yer gezip Yahyâ Efendiyi

aradı. Netîcede İstanbul’a geldi. Gördüklerine dâimâ; “Yahyâ nerede. Ey

insanlar Yahyâ’yı biliyor musunuz?” derdi.

Birisi onun

hâlini

anlayıp

aradığı kişinin Beşiktaş’ta olduğunu haber verdi. Mağripli yürüyerek

Beşiktaş’a geldi. Sorarak Yahyâ Efendinin dergâhını buldu. Kapıyı

çalıp, Yahyâ Efendi hazretlerini sordu. Dergâhtakiler Yahyâ Efendinin

Kavak’taki bahçesine gittiğini söylediler.

Âşık

Mağripli;

“Âşığa

Bağdât

ırak değildir.” diyerek Kavak’taki bahçeye geldi. Bahçe çok güzel olup

ortasında bir havuz vardı. Yahyâ Efendi havuzun yanında oturmuştu.

Hizmetçiler bahçeyi suluyorlardı. Mağripli doğruca Yahyâ Efendinin

yanına yaklaşıp, selâm verdi ve elini öptü. Sonra da; “Efendim ne olur

beni talebeliğe kabûl edin. Nice yıllar diyar diyar gezip sizi ararım."

dedi.

Yahyâ

Efendi ona;

"Acabâ

maksadın

nedir? Bu kadar zahmete sebep ne

oldu. Bize anlat, biz de sana yardım edelim, gamını giderelim."

buyurdu.

Mağripli,

Yahyâ

Efendinin ayaklarını öpmek istedi ve;

"Efendim

ne olur kimyâ ilmini bana öğretin.” dedi.

Bu sözü

üzerine Yahyâ

Efendi;

“Sen yanlış

haber

almışsın. Biz o senin dediğin şeyi bilmeyiz.”

buyurdu.

Mağripli

yine;

“Efendim!

Derdimin

dermânı sendedir. Ben arzuma

kavuşmadan buradan gitmem.” dedi ve sözlerinde ısrar etti.

Meğer ki

Mağripli, Yahyâ Efendiyi imtihan etmek istermiş. Onun maksadını anlayan

Yahyâ Efendi, Mağriplinin ayak ucunda bir siyah taş gördü ve;

“Ey kişi!

Şu kara taşı bana al da veriver.” buyurdu.

Mağripli

eğilip

yerdeki kara

taşı aldı ve Yahyâ Efendinin eline verdi.Yahyâ Efendi o taşa dikkatle

baktı. O sırada taş altın kesildi. Sonra havuzun içine atıverdi ve;

“Allahü

teâlânın

sevgili kulları taşa nazar etseler, o hâlis altın

oluverir.” buyurdu.

Bunu gören

Mağripli;

“Elhamdülillah.

Cenâb-ı Hak

beni maksâdıma kavuşturdu. Maksadım hâsıl oldu. Efendim beni kabûl

edin. Hizmetinizle şereflenmek istiyorum. Canım başım yolunuza

fedâdır.” dedi ve ellerine sarıldı. Yahyâ Efendi de onu talebeliğe

kabûl etti. Bir bahçenin bakım işlerini ona verdi.

Ahmed

bin Harb hazretlerinin

Behram adlı

ateşperest bir komşusu vardı. Bu komşu bir defâsında ticâret için bir

yere mal gönderdi. Yolda hırsızlar mallarını alıp kaçtılar. Ahmed bin

Harb durumu haber alınca, yanındakilere; "Haydi komşumuza gidelim.

Başına gelen bu hâl için üzülmemesini söyleyip onu teselli edelim. Her

ne kadar ateşe tapıyorsa da komşumuzdur." dedi. Behram'ın evine

gelince, kendilerini hürmetle karşıladı ve çok saygı gösterip

ikramlarda bulundu. O günlerde çok kıtlık olduğundan bir şeyler yemek

için gelmiş olabileceklerini de düşünerek ayrıca yemek hazırlamak

istedi. Bunu gören Ahmed bin Harb hazretleri; "Zahmet etmeyiniz.

Malınızın çalındığını duyduk. Üzülebileceğinizi düşünerek, halinizi,

hatırınızı soralım diye geldik." buyurdular. Behram; "Evet öyledir, ama

bunda üç şeye şükretmem lâzım oluyor: Birincisi, başkaları benden

çaldılar, ben başkalarından çalmadım. İkincisi, malımın yarısını

aldılar, diğer yarısı bende kaldı. Ya hepsini alsalardı. Üçüncüsü, din

bende kaldı, dünyâyı aldılar." dedi.

Bu sözler Ahmed bin Harb'in

pek hoşuna

gitti ve yanındakilere; "Bu sözleri yazın. Bundan îmân kokusu geliyor."

dedi. Sonra Behram'a; "Niçin ateşe tapıyorsun?" diye sordu. Behram:

"Ona tapıyorum ki yarın beni

yakmasın,

kendisine yakmak için odun verdim ki beni Allahü teâlâya ulaştırsın."

cevâbını verdi.

Ahmed bin Harb: "Çok

yanılıyorsun. Ateş

zayıftır. Ona tapmakla hesaptan kurtulmak mümkün değildir. Bir çocuk,

bir avuç su atsa ateşi söndürür. Bu kadar zayıf bir şey başkasına nasıl

kuvvet verebilir? Bir parça toprağı bile kendinden atamaz. Seni Allah'a

nasıl kavuşturur? Ateş câhildir. Bir şey bilmez, yakarken misk ile

necaseti ayıramaz. Hepsini aynı anda yakar ve hangisinin daha iyi

olduğunu bilmez. Sen ki, yetmiş senedir ona tapıyorsun. Ben de ömrümde

bir kere ona tapmadım. Gel ikimiz de elimizi ateşe sokalım. Seni

koruyup korumadığını gör." buyurdu.

Behram ateş getirdi. Ahmed

bin Harb

hazretleri elini ateşe sokup bir saat kadar bekledi. Eli hiç yanmadı ve

acımadı. Bu hâli gören Behram çok şaşırdı, kalbinde bir değişme

hissederek:

"Size dört şey soracağım.

Cevaplarını

verirseniz îmân edeceğim." dedi.

Ahmed bin Harb "Sor."

buyurdu. Behram

dedi ki:

"Allahü teâlâ, insanları

niçin yarattı?

Mâdem ki yarattı niçin rızık verdi? Mâdem ki rızık verdi. Niçin

öldürdü? Mâdem ki öldürdü. Niçin diriltecek?"

Ahmed bin Harb şöyle cevap

verdi:

"Allahü teâlâ kendini

tanımaları için

insanları yarattı. Razzâk, ziyâdesiyle rızık verici olduğunu bilsinler

diye onlara rızık verdi. Kahhâr olduğunu anlamaları için onları

öldürür. Kudretini tanımaları için onları tekrar diriltir."

Behram bunları duyunca;

"Eşhedü en lâ

ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden abdühü ve Resûlühü." diyerek

müslüman oldu.

Allah dostlarından Mübarek'in

oğlu Abdullah anlatıyor: Yıllardan bir

yıl Kabe'ye yaptığı ziyaretlerden birinde Hz. İsmail'in makamına girmiş

ve orada uyuya kalmıştım. Uyurken sevgili Peygamberimizi rüyamda

gördüm. Bana şu emri veriyordu:

"Hac ibadetini sona erdirip memleketin Bağdad'a döndüğünde falan

mahalledeki ateşperest rahibini ziyaret et ve ona benden selam söyle.

Ve ona Yüce Allah'ın kendisinden hoşnut olduğunu müjdele." Bu sözleri

söyledikten sonra Peygamber (sav) uykumdan kayboldu. Artık sesini

duyamadım. Bir aralık uyandım. "La havle velâ kuvvete illâ billahil

aliyyil azim (Kuvvet ve kudret ancak yüce ve ulu Allah'ındır.)" diyerek

bu rüya şeytanın vesvesesi olsa gerek dedim. Abdest aldım. Kabe'yi

tavaf ettim. Tekrar uyku bastı. Yine rüyamda aynı emri üç defa

tekrarlayan sevgili Peygamberimizi gördüm. Bu defa rüyanın rahmani

olduğuna kanaat getirmiştim.

Hac ziyaretimi bitirip Bağdad'a dönünce ilk işim Peygamberimizin

emanetini yerine getirmek üzere ateşperest rahibinin ziyarete varmak

oldu. Yaşlı adama önce şu soruyu sordum: "Siz ateşperest rahibisiniz

değil mi? Ben seni günahkar bir putperest bilir ve Cehennemlik

olacağına inanırdım. Senin Allah'ın hoşnutluğuna kazanacak amelin var

mı?

Ateşperestin "evet var" diyerek soruma karşılık verdiği cevaplar beni

büsbütün şarşırtmıştı. Putperest rahip yıllarca insanlara kendi sapık

dininin dolambaçlı yollarını göstermiş bir dini liderdi. Dört kızıyla

dört oğlunu birbirleriyle evlendirmişti. Bunların düğün cemiyetlerini

yaparken mecusi halka büyük ziyafetler çekmişti. En güzel bir kızıyla

da kendisine denk bir erkek bulamadığı için bizzat kendi evlenmişti. O

gece öyle dillere destan bir ziyafet düzenlemişti ki binlerce mecusi

bir bir evine akın etmişlerdi.

Bütün bunları hayır yaptım diyerek söyleyen ateşperest rahibin bu

hareketleri dinimizce yasaktı. Onun müşrik mantığına uygundu, ama

İslam'da kötülüklere başlık etmek, zina, dolandırıcılık gibi en ağır ve

yasak hareketlerdi.

Bu defa rahibe, iyice düşünüp taşınarak daha başka iyiliklerini ortaya

dökmesini söyledim. Nihayet son olarak şu iyiliğini dile getirdi:

Bir akşam karımda odamda yatıyordum. Kapım çalındı, içeriye müslüman

bir komşu kadın girdi. Ocağını tutuşturmak için elindeki lambayı,

yanmakta olan kandilimden yakmak için geldiğini söyledi. Lambasını

yakıp kapıdan çıkarken söndürdü ve tekrar yakmak üzere odama döndü.

Aynı hareketi birkaç kere daha tekrarlayınca kadından şüphelenmeye

başladım. Aklıma kötü şeyler gelmeye başladı. Acaba kadının elindeki

lamba kapıya çıkınca rüzgar tarafından gerçekten söndürülüyor mu idi;

yoksa kadın tekrar tekrar girebilmek için bir bahane mi icad ediyordu?

Acaba bu kadın benim neler yaptığımı gözleyen ve evimin içinde

birşeyler arayan bir casus mudur, diye düşünmeye başladım. Anlaşılan

kadın da şüphelendiğimi, içime kurt düştüğünü sezmiş olacak ki sonuncu

seferinde yanan lambasını iyice koruyup sönmesine engel olarak kapımdan

çıktı ve evinin yolunu tuttu. Bir defa içime endişe düşmüştü, ben de

gizlice odamdan çıkarak kadını izlemeye başladım. Evinin kapısına

varınca kadın içeri girdi.

İçeriden küçüçük çocukların dinmeyen ağlayışları arasında annelerine

"açız açız yemek ver bize." diye yalvardıklarını duydum. Kadın da

çaresizlik içinde çocukları ile birlikte hüngür hüngür ağlıyordu.

Kapıyı vurarak içeri girdim. Kadın beni karşısında görünce önce şaşa

kaldı ve arkasından ziyaretimin sebebini sordu. Üst üste dönüp lamba

yakmasından şüphelendiğim için gizlice peşinden geldiğimi, ağlama

seslerini duyunca da içeri girdiğimi söyledim.

Sözlerim bitince kadın derinden bir iç çekerek bana şu sözleri söyledi.

"Yetim yavrularımla birlikte günlerden beri açız, buna rağmen günlerden

beri bağrıma taş basıyor ve Allah'tan başkası önünde el açmanın

küçüklüğüne katlanamıyordum. Fakat bugün sana gelirken sabrım iyice

tükenmişti. Çocuklarıma birşeyler istemeye kararlıydım. Ama bir türlü

cesaret edip halimi sana açamadım. Bu şaşkınlık ve çaresizlik içinde

kapı ile odan arasında dönüp durdum. Lambanın sönmesini de

utangaçlığıma bahane ettim."

Kadının bu sözleri bana çok tesir etmişti. Hemen eve gittim. Hazırda ne

bulduysam alıp getirdim ve zavallı dula verdim. Kadının yüzüm

gülümsemeye başladı ve yemeklik bir şeylerin eve girdiğini anlayan

yetim yavruların çığlıkları da biraz hafifledi. Az önce içinden yaslı

ağlayışlar yükselen evin kederi dinmiş yerine neşeli bir hava esmeye

başlamıştı. O anda dara düşmüş komşunun sıkıntısına geçici olarak da

olsa çare buldum diye içimde anlatılmaz derecede sevinç duydum."

Sözünün burasında rahibe "yeter söylediklerin bana kafidir." diyerek

sözünü kestim. İki cihan güneşi Peygamberimizin (sav) bizim gözümüze,

ebedi Cehennem'lik bir kafirden başka değer taşımayan bir ateşperest

rahibine neden selam gönderdiğini iyice anlamıştım.

Daha önce putperest olan rahibin putperestliği yüzünden cehennemlikten

sonradan müslüman olan komşuya yapmış olduğu yardımıyla Allah'ın

hoşnutluğunu kazanır. Hak dini olan İslamiyyeti kabul ettiğinden dolayı

böyle bir evliyanın, Peygamberimizin (sav) tavsiyesiyle ziyarete

gelmesini hak etmiş, böylece değerli Müslümanların safhasına katılmış

olur.

İnsanlığa ömrü boyunca merhamet ve yardımseverliği öğretmeye çalışan

yüce Peygamberimiz (sav) rahibin komşusuna gösterdiği yakınlığı pek

beğenmişti.

Yüce Allah (cc) cümlemizi komşularını yakından gözeten, sıkış anlarda

onların yardımlarına koşmayı vazife bilen kullarından eylesin, Amin!...

Ayakkabının

Çamuru

Bâyezîd-i

Bistâmî yağmurlu bir havada Cumâ namazına

gitmek için evinden çıktı. Sağnak hâlde yağan yağmur, yolu çamur hâline

getirmişti. Yağmur bitinceye kadar bir evin ihâta duvarına dayandı.

Çamurlu

ayakkabılarını duvarın taşlarına sürerek temizledi. Yağmur yavaşlayınca

câmiye

doğru yürüdü. Bu sırada aklına bir mecûsînin duvarını kirlettiği geldi

ve

üzülerek;

"Onunla helâlleşmeden nasıl Cumâ namazı kılabilirsin? Başkasının

duvarını

kirletmiş olarak nasıl Allahü teâlânın huzûrunda durursun?" diye

düşündü

ve geri dönüp o mecûsînin kapısını çaldı.

Kapıyı

açan mecûsî;

"Buyrun bir arzunuz mu var?" diye sorunca;

"Sizden özür dilemeye geldim." dedi.

Mecûsî hayretle;

"Ne özrü?" diye sordu. O da;

"Biraz önce duvarınızı elimde olmadan çamurlu ayakkabılarımı temizlemek

maksadıyla kirlettim. Bu doğru bir hareket değil. Yağmurun şiddeti bu

inceliği

unutturdu." deyince,

Mecûsî hayretle;

"Peki ama ne zararı var? Zâten duvarlarımız çamur içinde. Sizin

ayağınızdan oraya sürülen çamur bir çirkinlik veya kabalık meydana

getirmez." dedi.

Bâyezîd-i Bistâmî;

"Doğru ama, bu bir haktır ve sâhibinin rızâsını almak lâzımdır."

dedi.

Mecûsî;

"Size bu inceliği ve insan haklarına bu derece saygılı olmayı dîniniz

mi

öğretti?" diye sorunca;

"Evet dînimiz ve bu dînin peygamberi olan Muhammed aleyhisselâm

öğretti." dedi.

Mecûsî;

"O hâlde biz niçin bu dîne girmiyoruz?" diyerek kelime-i şehâdet

getirip müslüman oldu.

Mahşerde

bir genç,

Allah

Teala'dan

aman dilemiş.

Günahı pek

çokmuş. Melekler, onu

cehenneme

atmak için koşmuşlar. Fakat yüce ihsan sahibi Hakim-i

Teala,

ona yaran olmuş. Melekler

tam onu

yakaladıkları sırada,

"Neden

bu genci cehenneme sürüklüyorsunuz?" diye bir

hitap gelmiş.

Onlar

şöylece

cevap vermişler:

"Onu

cehenneme atmak için

sürüklüyoruz."

Bunun

üzerine yene Allah Teala'dan

bir hitap gelmiş.

“Şaşılacak

şey doğrusu.

Biz onunlayız ama siz bunu duyamazsınız. Biz

ikimiz

beraberiz ve

beraber olmaya

devam

edeceğiz."

Melekler bu

sözü hakikaten

de duymamışlar. Böyle

bir lütfü görmemişler. Fakat

bu sözün

heybetinden

hepsi susmuş, titremiş ve

kendilerinden

geçmişler

Allah

Teala, gence

yeniden,

“Ey

pejmürde! bu hale düştün

de sürünüp

durmaktasın? Kendine gel! Kaç

onlardan!" diye

hitap etmiş.

Genç

demiş ki:

“Ya

rabbi! Böyle bir yerde ne

yapabilirim? Bu ovanın ne başı var, ne sonu. Böyle bir kıyametten nasıl

kurtulurum? Buradan bir kaçış yolu yok ki?”

Allah

Teala,

"Ey

sarhoşluk

batağına düşen

kimse!" diye

hitap

et­miş. "Gel, bize

kaç!

Bize

kaçarsan

onlardan

kurtuldun demektir."

Genç,

"Bende

bu

kudret

yok.

Elimde

çaresizlikten başka bir

şey kalmadı. Senin

lütfun imdadıma yetişmedikçe,

senin sır perdelerin

beni gizlemedikçe

buradan

kurtulamam" demiş.

Bunun üzerine

Allah

Teala, onu

keremiyle örtmüş. Kıyametteki

mahlukattan gizlemiş. Devletiyle onu

sırlar

makamına

ulaştırmış, vuslat yurduna

eriştirmiş. Melekler, kendilerine

geldiklerinde orada o genci

birr hayli ara­mışlar

ama bulamamışlar.

Allah

Teala’ya,,

"O

günahkar ne oldu, nereye

gitti? Yoksa beka

aleminde fenaya

mı erişti?

Cenneti dearadık,

cehennemi Fakat

bir türlü onu

göremedik.

Elimizden kaçırdık

gitti. Ya rabbi, onun nereye

gittiğini sen bilirsin! Eğer bunu

bizeL söylemezsen

mahvoluruz" diye

seslenmişler,

Allah

Teâlâ,

“Bu

bizim hikmetlerimizdendir. O, bizim

himayemizde

artık. Bizim huzurumuzda

yer

edindi kendine. Artık

onunla işiniz yok. Bu

işi bir o, bir

biz

biliriz. Siz aradan

çekilin artık!” diye hitap etmiş.

Ey

kardeşim! Allah bir kişiye inayet eder, yar

olursa artık araya hiç ağyar

girebilir mi?

Allah insana önce doğru

yolu buldurmak için inayet eder. Peygamberi bir

güneş kılaraktan

alemi aydınlatır. Allah

inayetiyle seni has kullarından eyledi mi tüm

kusurlarından kurtulur­sun. Sana

cemalini gösterir. Böylelikle de işin, gücün

yalnızca onu seyretmek olur.

Feridüddin Attar, İlahiname,

Semerkand Yayınları, 2007

Ashab-ı

Kiram'dan Cabir r.a. Hazretleri anlatıyor:

Rasulullah

s.a.v. bizi bir müfreze (askeri birlik) ile göndermişti. Başımıza da

Ebu

Ubeyde'yi komutan tayin etmişti. Kureyş'e ait bir kervanı ele

geçirmekle

vazifeliydik. Azık olarak da bize bir dağarcıkta hurma verilmişti.

Başka

azığımız yoktu. Ebu Ubeyde, bize birer tane hurma veriyordu.

- O bir

hurmayı

ne yapıyordunuz? diye sorulunca dedi ki:

-

Çocuğun

emmesi gibi o hurmayı ağzımızda tutup emiyorduk. Sonra da üstüne su

içiyorduk.

Bu bize bir gün bir gece yetiyordu. Değneğimizle ağaç yapraklarını

çırparak,

düşen yaprakları su ile ıslatıp yiyorduk.

Böylece

yolumuza devam ettik. Deniz kıyısına vardık. Deniz kıyısında büyük bir

kum

tepesi gibi bir şeyin yükseldiğini gördük. Yanına vardığımızda kıyıdaki

şeyin

anberbalığı (balina) denen hayvan olduğunu gördük. Ebu Ubeyde önce:

- Bu

leştir,

dedi. Sonra da şunu söyledi:

- Hayır.

Biz

Rasulullah s.a.v.'in elçileriyiz ve Allah yolundayız. Zaruret haline

düştük.

Bundan yiyiniz.

Biz

yaklaşık

bir ay boyunca o hayvanın etiyle geçindik. Üçyüz kişiydik ve

şişmanlamıştık.

Hayvanın göz çukurundan testilerle yağ alıyorduk, öküz büyüklüğünde et

parçaları koparıyorduk. Ebu Ubeyde bizden onüç kişiyi alıp hayvanın göz

çukuruna oturtmuştu. Kaburga kemiklerinden birini alıp yere dikti;

sonra en

yüksek deveyi binicisiyle onun altından geçirdi. Bu hayvanını etinden

pastırma

yapıp azık ettik.

Medine'ye

geldiğimiz zaman Rasulullah s.a.v.'in yanına vardık. Bu durumu

kendisine

anlattığımızda dedi ki:

- O,

Allah'ın

size çıkarıverdiği bir rızıktır. Yanınızda onun etinden bize

yedireceğiniz bir

şey var mı?

Biz de

getirdiğimiz etlerden bir miktarını Rasulullah s.a.v.'e gönderdik, O da

etten

yedi.

Bunların arasında zayıf bir bülbül

yavrusu vardı. Kendini ateşe atacağı

sırada Hak teâlâ, Cebrail aleyhisselama emredip buyurdu ki:

- O kuşu tut ve ne dileği olduğunu sor.

Cebrail aleyhisselam kuşu tutup istediğini sorunca, kuş dedi ki:

- Halilullahı ateşe atıyorlar. Madem ki kurtarmaya kâdir değilim, bari

onunla beraber ben de yanayım.

Hak teâlâ buyurdu ki:

- O kuşun benden dileği nedir?

Bülbül şöyle arz etti.

Benim dünyada, Hak teâlânın adını anmaktan başka arzum yoktur. Bin bir

ismi olduğunu işittim. Yüz birini biliyorum. Dokuz yüz ism-i şerifini

de bilmek isterim.

Hak teâlâ kuşun dileğini yerine getirdi.

Şimdi sahralarda feryat eden bülbül, Hak teâlânın ismini söylemektedir.

Nemrud’un ateşi, İbrahim aleyhisselama gülistan olunca, bülbül gelip

gül ağacında nağmeye başladı. O zamandan kıyamete kadar, gül ağacına

muhabbet etti, aşık oldu.

İbrahim aleyhisselamı ateşe attıkları

zaman bütün melekler, vahşi hayvanlar ve kuşlar ağlaştılar ve etrafında

toplanıp, İbrahim aleyhisselama bir yardım yapabilmenin çaresini

aradılar.

Yüz

kişilik Osmanlı mücahit gücünün savunduğu Girijkal kalesi (1555

yıllarında) bini aşkın düşmanın saldırısına uğramıştı. Bu savaşta şehit

düşen Deli Mehmed isimli bir dervişin macerası da o savaşta bulunan

Girijgal kadısı tarafından bir destanla anlatılmıştır. Yaşanmış gerçeği

anlatan bu destanın yüz beyit kadarı da Peçevî Tarihi’nde yer almıştır.

Usta hikâyeci Ömer Seyfettin ise (ö.1920) bu tarihî hadiseyi Peçevî’den

alarak “Başını Vermeyen Şehit” adıyla on beş sayfalık güzel bir hikâye

şekline çevirmiştir. Bu dokunaklı hikâyenin can alıcı kısmı özetle

şöyledir:

“… Kuru Kadı eliyle hisarın kapısını açtı. Girijgal

gazileri Allah Allah naralarıyla müthiş bir umman tuğyanı gibi

fışkırdılar. İki koldan hücum olunuyordu. Kollardan birine Deli Hüsrev,

birine Deli Mehmed baş olmuştu. Deli Mehmed’le Deli Hüsrev’in takımları

düşmanı kaçırmamak için iyice sarıyordu. Kuru Kadı cübbesini atmıştı.

Elinde kılıç, gazilerin arkasında yürüyordu…

Kuru Kadı’nın gözleri Deli Mehmed’i aradı. Bakındı,

bakındı, göremedi. Düşman safına karışıp kaynaşan kolun arkasında iri

bir vücut yere uzanmıştı. Siyah, yüksek atlı bir şövalye, uzun bir

kargıyı bu uzanmış vücuda saplıyordu… Şövalye atından inmiş,

kargıladığı şehidin başını teninden ayırmıştı. Bir anda bu kestiği baş

elinde, yine bir ifrit gibi şahlanan atına sıçradı. Kaçacaktı. Kuru

Kadı bütün kuvvetiyle ona yetişmek için koşarken baktı ki solu

ilerisinde Deli Hüsrev kalkanını sallayarak avazı çıktığı kadar

bağırıyor:

– Mehmed, Mehmed!.. Canını verdin başını verme Mehmed!..

Kuru Kadı: “Vah, Deli Mehmedmiş!” diye olduğu yerde

dikildi kaldı. Durur durmaz, o an kırk adım kadar yaklaştığı kesik

başlı şehidin yerden fırladığını gördü. Nefesi tutuldu, şaşırdı. Bu

başsız vücut uçar gibi koşuyordu. Kendi kellesini götüren zırhlı

şövalyeye yetişti. Eliyle öyle bir vuruş vurdu ki, lâin hemen yüksek

atından tepesi üstü yuvarlandı. Götürmek istediği baş elinden düştü.

Deli Mehmed’in başsız vücudu canlıymış gibi eğildi, yerden kendi kesik

başını aldı. Hemen oracığa yorgun bir kahraman

gibi uzanıverdi. Bunu Kuru Kadı’dan başka kimse görmemişti. Herkes

kaçan düşmanı kovalıyordu.”

Ömer Seyfeddin, Seçme Hikâyeler (İstanbul 1993),

1/3-17; Peçevî Tarihi (Ankara 1992), 1/252-57.

İslâmiyet

doğduktan sonra kısa

zamanda yayılmaya ve kendine taraftar toplamaya başladı. Bu durum, Arap

ileri

gelenlerinden imana gelmemiş bulunan bazı kimseleri huzursuz ediyordu.

Ebu

Leheb ile Ebu Cehil de bunların başında gelmekteydi. Küfür ve inkârın

melun

bayrağını ellerinden düşürmeyen bu iki kişi büyük bir telaş ve endişeye

kapılmışlardı. Çünki İslâmiyet bir gün zafere ulaşırsa, hem ata

yadigarı

(putperestliklerinden) hem de bir yığın menfaatlerinden olacaklardı.

İslâmiyet

meselâ Allah'a inanılmasını, içki içilmemesini ve iman eden herkese

kardeş

gözüyle bakılmasını, aynı zamanda da eşit muamele edilmesini şart

koşuyordu.

Halbuki

İslâm'dan önceki Arapların tüm üçyüz altmış tane putları vardı. Bunlara

Allah diye tapıyorlardı. Varlıklı ailelerin sofralarında içki su yerine

içilmekteydi. İleri gelen Araplar, fakir ve yoksul olanlara köle

gözüyle

bakıyordu. Kız çocuğu dünyaya gelenler bunu uğursuzluk sayarak bu masum

yavrularını vahşice diri diri gömüyorlardı.

İşte

İslâmiyet bütün bu vahşilik ve haksızlıklara dur diyordu. Bütün

insanları

Allah birdir, bayrağının altında toplanmaya çağırıyor ve bu birliğin

içine

girenleri de hep kardeş olarak ilan ediyordu. Haksızlıkların asla

yapanların

yanına kalmayacağını bildiriyordu. Boynuzsuz koyunun boynuzlu koyundan

hakkını

alacağı ilâhi adâletin tecelli edeceği kıyamet hesaplaşmasından söz

ediyordu.

Bu

durum karşısında Arap ileri gelenlerinin çıkarları ve kurulu düzenleri

nasıl

bozulmaz, nasıl rahatsız olmazlardı. Elbette olurlardı. İslâmiyet'in

günden

güne artan bir hızla yayılıp güç kazanmasına hele Ebu Leheb ile Ebu

Cehil çok

içerliyordu. Ne yapıp edip bu dinin ilerlemesine engel olmalıydılar.

Onun için

de bir sürü plânlar hazırlıyorlardı. Başta iki cihan güneşi sevgili

Peygamberimiz Hz. Muhammed'i ortadan kaldırmayı göze almışlardı.

Ebu

Cehil bir gün şöyle bir tuzak hazırlamıştı: Evine girilen yolun üzerine

bir

kör kuyu kazdıracak, sonra da bir bahaneyle Hz. Peygamber'i evine

çağırarak kör

kuyuya düşmesini sağlayacaktı. Nitekim adamlarını toplayarak evin cümle

kapısı

önünde bir kör kuyu kazmalarını emretti. Kuyu kazılıp üstü de ince

tahtalarla

kapatıldıktan sonra ince kumlarla belli edilmez bir şekilde iyice

örtülür.

Lanetlik Ebu Cehil de çok hastayım diye Hz. Peygamber'e haber salar.

Adamlarına

da Hz. Peygamber (s.a.v.) gelip kuyuya düştükten sonra toprakla üzerini

tamamen

örterek orada helâk olmasını sağlamalarını emretti:

Hastalık

haberini alan sevgili Peygamberimiz (s.a.v.) baş düşmanı olduğunu bile

bile belki imana gelir diye hemen Ebu Cehil'in evine koşup geldi. Tam

ev

kapısının önüne, kör kuyunun yanına yaklaşmıştı ki, karşısına Cebrail

(a.s.)

çıkarak hazırlanan tuzağı haber verdi ve kendisini içeriye girmekten

men etti.

Bunun

üzerine Hz. Peygamber (s.a.v.) hemen geri döndü. Hizmetçilerden durumu

öğrenen Ebu Cehil de yatağından kalkarak ardına düştü. Güya neden

döndünüz, ey

Allah'ın elçisi? Diye soracak ve de gönlünü aldıktan sonra içeri buyur

ederek

kör kuyuya düşmesini sağlayacaktı. Fakat ne ilginç ilâhi tecellidir ki

kör

kuyunun varlığını unutarak içine düştü. Evet, boyuna dememişler,

başkalarının

kuyusunu kazan, kazdığı kuyuya bir gün kendi düşer diye.

Kuyu

içinde, "imdat kurtarın!" diye acı acı bağırmaya başlayan Ebu

Cehil'i kurtarmak için kuyunun başına toplanan adamları ip attılar.

Fakat ip

yetişmedi. Ebu Cehil ipi bir türlü yakalayamıyordu. Çıkarıp ikinci bir

ip

ekledikten sonra ikinci defa ip attılar. Üçüncü, dördüncü defa ipi

ekleyip

saldılar, yine tutmadı. İpi her ekleyip saldıklarında kuyu da devamlı

derinleşiyor ve Ebu Cehil de bir türlü ipi yakalayıp da dışarı

çıkamıyordu.

Baktı ki çıkacağına devamlı dibe doğru inmekte. Bunun üzerine

adamlarına

seslenerek, "Bana Hz. Peygamber'i çağırın, çünkü beni buradan ancak O

kurtarır" diye emretti. Gidip Hz. Peygamber'i çağırdılar. Kuyunun

başına

gelen sevgili Peygamberimiz (s.a.v.), "Ey Ebu Cehil!" dedi.

"Allah'a ve resûlüne iman edersen seni bu kör kuyudan çıkarırım. Yoksa

orada geberip gidersin."

Tabii

ki çaresizlik içinde kalan Ebu Cehil içinden değil, fakat dilinden

evet,

diyordu. Bunun üzerine Peygamberimiz (s.a.v.) kuyuya elini uzatır

uzatmaz Ebu

Cehil hemen yakalayarak yeryüzüne çıktı. Orada bulunan herkes şaşırıp

kalmıştı.

Öyle ya Ebu Cehil'i en uzun iple çıkaramamışlardı da, Hz. Peygamber

(s.a.v.)

eliyle nasıl çıkarabilmişti. Bu imkânsız gibi bir şeydi. Fakat değildi.

Çünkü

bu bir mûcize idi. Ama kimlere göre. İman edenlere göre, İman

etmeyenlere göre

ise sihirdi. Nitekim Ebu Cehil de daha çıkar çıkmaz sevgili

Peygamberimize, "Ey

Muhammed! Sen büyük bir sihirbazsın" dedi.

Gerçekte

ise bu hadisenin sihirlik bir tarafı yoktu. O tamamen kuvvet ve

kudretine son olmayan Allah'ın peygamberine bahşettiği bir mûcize idi.

Hem de

başkalarının kuyusunu kazmaktan başka bir işi olmayan kimselerin kendi

kazdığı

kuyuya kendilerinin düştüğünü gösteren bir mucize. O yüzden sevgili

Peygamberimiz (s.a.v.) şöyle buyurmuştur.

"Mü'min

kardeşinin kuyusunu kazan kimse, kazdığı kuyuya er geç kendi

düşer."

Yüce

Allah (c.c.) cümlemizi kendi işiyle uğraşan, başkalarının kuyusunu

kazmayan kullarından eylesin, amin

Hz

Peygamber'in (s.a.v) soyundan gelen yoksul bir kadın kızlarıyla

birlikte Semerkand şehrine göçmüştü. Şehre yeni geldikleri için kimseyi

tanımıyorlardı. Önce bir mescide gidip dinlendiler.

Anneleri

kızlarını mescidde bırakıp yiyecek tedariki için dışarı çıktı. Şehrin

valisine başvurdu. Halini ona arz etti. Peygamber soyundan olduğunu

söyledi. Kendilerine bir gecelik erzak vermesini istedi. Adam yardım

etmeye yanaşmadığı gibi kendisinin yoksul olduğuna ve Peygamber

soyundan geldiğine dair bir belge getirmesini istedi. Seyyide, yabancı

biri olduğunu, şehirde kendisini kimsenin tanımadığını, dolayısıyla

belge getiremeyeceğini söyleyince, vali kendisinden yüz çevirdi ve bir

şey vermedi.

Bundan sonra

kadın bir mecusiye uğradı; durumunu ona anlattı. Mecusi ona inanıp

sözlerini doğruladı. Kendileriyle ilgilendi, adamlarından biriyle

yiyecek ve eşya gönderdi.Onlara kalacakları bir yer tahsis

etti.  

Bu vali gece

rüyasında kıyametin koptuğunu, Resulullah'ın (s.a.v.) yeşil zümrütten

büyük bir köşkün yanı başında Livaü'l Hamd sancağının yanında durduğunu

gördü. Bu köşkün kime ait olduğunu sordu. Resulullah (s.a.v), tevhid

ehli Müslüman bir kimseye ait olduğunu söyledi. Vali,

''Ben Allah'ın

birliğine inanan bir müslümanım!'' dedi.

Resulullah

(s.a.v), Allah'ın birliğine inanan müslüman olduğunu ispatlayacak bir

belge getir!'' deyince vali şaşkına döndü. Dehşet içinde uyandı.Akşam

yaptığından pişman oldu, ağlayıp saçını başını yoldu. Kalkıp o

yoksulları aramaya koyuldu. Mecusinin evinde olduklarını öğrenince

gidip onları mecusiden istedi, fakat mecusi onları vermedi. Vali;

''Sana bin altın

vereyim. Yeter ki onları bana ver'' diye rica edince, mecusi şunları

söyledi:

''Ben ve ailem

bunların bereketiyle akşam müslüman olduk. Senin bu gece görmüş olduğun

rüyanın aynısını bende gördüm.Resulullah (s.a.v) bana,

''Cennetteki

bu köşk senin ve ailenindir!''

buyurdu...

Ateşin

Yakmadığı aşık, Dilaver Selvi, Semerkand Yayınları

Beklenen

Rüya

Yavuz'un

Mısır

seferine niyetlendiği günlerdir. Evet Son Abbasi Halifesi

Mütevekkilallah'ın

gücü yoktur, ancak yine de onu incitmekten çekinir.

ıbn-i Kemâl Paşa ve

Zembilli Ali Efendi, Sultanı iknaya

çalışırlar. Evet bu seferin

lüzumuna

herkesten çok o inanır, ama yine de huzursuzdur. Yemekten

içmekten

kesilir,

uykuyu dağıtır. Sabahlara kadar ibadet eder,

buruşuk kağıtlara karışık şekiller

çizer. 'Ah!' der, 'Ah bir işaret gelse.'

İşte

uykusuz

geçen bir gecenin ardından Hasan Cana sorar:

-Nerelerdeydin?

-Azıcık

dalmışım efendim.

-Öyleyse

rüyanı anlat.

-Dikkate

değer bir rüya gördüğümü

hatırlamıyorum.

-Olacak

iş mi yani, bir insan uyusun da rüya görmesin. ıyi

düşün görmen

lâzımdı!

Hasan

Can

çıkar. 'Tuhaf' der, 'Sultan bir işaret bekliyor ama

ne?' Tam o sırada

bir başka

Hasan (Kapıcıbaşı Hasan Efendi)

yaklaşır. 'Ben' der 'garip bir rüya

gördüm, ama şimdi bunu nasıl anlatmalı sultana?'

Hasan

Can onu

adeta aparır, koparır, çıkarır

Yavuz'a. Sultan 'buyur!' der, o başlar

anlatmaya:

-Hünkârım

akşam çadırınızın

önünde nöbetteydim. Bir ara içim geçti. Ya

da öyle

olduğunu sanıyorum. Zira mekân aynıydı

ve ben ayaktaydım. Baktım dört

atlı

çadıra yaklaşıyor. Hemen davrandım,

önlerine çıktım. Güya 'Kimsiniz,

necisiniz?' diye sorgulayıp çevirecektim onları.

Ancak vuruldum sanki.

Dondum

kaldım. Atlar çok asildi ve yere

basmıyorlardı. Süvariler hem çok

heybetli, hem

çok sevimliydiler. Bırakın hesap sormayı,

eteklerine kapanmak, ellerini

öpmek

için yanıp tutuşmaya başladım.

Esrarengiz ziyaretçiler

hünkârımızı

sordular.

Çadırdan ışık

sızıyordu. 'Meşgul olmalı' dedim.

Öndeki 'ıyi' dedi,

'Rahatsız

etme. Sabahleyin geldiğimizi söylersin. Biz Server-i

Kâinatın

eshabındanız.

Efendimiz Selim Han'a selâm söyledi ve buyurdular ki:

Haremeynin

hizmeti

kendisine verildi!' Ve geldikleri gibi uzaklaştılar. Bir

anda ufukta

kayboldular. Sancakları ışıklı izler

bıraktı. Tam 'bunlar kim ola?'

diye

düşünüyordum ki bir ses 'Nasıl

tanımazsın' dedi. 'Öndeki Hazreti

Ebubekir,

yanındakiler, Ömer, Osman ve Ali!

Radıyallahüanhüm ecmain.

Yavuz

heyecanlıdır. Rüyayı tek kelimesini

kaçırmadan dinler ve nedimine

döner. 'Bilir

misin Hasan, biz emir olunmadıkça

kıpırdamayız. ışte şimdi tamam.

Artık

çıkabiliriz yola.'

Ben

Nuşirevan'dan Daha Adilim

Hazreti

Ömer Halife-i İslâm, Sa'd ibni Ebi Vakkas ise

Mısır valisi oldu. Mısır'i İslamlaştırma ameliyesinde bir de cami

yapılacaktı.

Bu camiye en müsait yer ise bir yahudinin yeri idi. Mısır valisi

yahudinin

yerine cami yapımına başladı. Yahudi çaresiz bir şekilde düşünürken

müslümanlardan bir zat:

-Nedir

senin bu halin? diye sordu.

O:

-Bir

evim vardı, başka bir şeyim yoktu. Vali şimdi oraya cami yapıyor.

Ben ne

yapabilirim? Şimdi açıkta kaldım, dedi.

Müslüman

ona:

-Sen

git

Medine'ye... Orada Halife Ömer vardır. Derdinei ona anlat.

Senin

derdine mutlaka çare bulur, dedi.

Yahudi

daha İslamiyetin nasıl bir din olduğunu bilmiyordu. Medine'ye

vardı.

Halife'yi sordu, bahçede olduğunu söylediler. Gitti bahçeyi buldu.

Baktı ki,

oarad bir adam çalışıyor, yanına yaklaşıp:

-Ben

Halife Ömer'le görüşmek istiyorum, dedi.

Ona

göre

hükümdarın tarlada ne işi vardı. Karşısındaki:

-Derdini

anlat! Ömer benim, dedi.

Yahudi

derdini anlatıp, bir çare bulunmasını söyleyince Hazreti Ömer,

öfkelibir

şekilde , bir kemiğin üzerine bir şeyler yazıp adamın eline verdi:

-Götür

bunu valiye ver, dedi.

Yahudi

bu yazışmadan pek bir şey anlamamıştı. Bundan bir şey çıkmaz,

diyordu

kendi kendine...

Mısır'a

gelip kemiği Sa'd ibni Ebi Vakkas'a verince, vali çok

korkmuştu. Hemen

evi eskisinden daha güzel bir şekilde tamir etti ve yahudiye verdi.

Hemde

memnun etmek için bir miktar yardımda bulundu. Hazreti Ömer'in

gönderdiği

kemiğin üzerinde sadece şu iki kelime yazılı idi:

-Ben

Nuşirevan'dan daha adilim!...

Beni

Kendinle Meşgul Eyle

Hazret-i

Râbia, çok oruç tutardı. Bir

defâsında bir hafta hiç yiyecek

bulamadı. Sekizinci gece açlığı iyice şiddetlendi. Nefsine eziyet

ettiğini

düşünürken birisi kapıyı çaldı. Bir tabak yemek getirdi, o da yemeği

alıp, yere

koydu. Mum getirmeğe gitti, gelince bir kedinin yemeğini dökmüş

olduğunu gördü.

Su bardağını almaya gitti. Mum söndü. Su içmek isterken bardak düşüp

kırıldı.

O

da;

"Yâ Rabbî!

Bu zavallı kulunu imtihan ediyorsun, fakat âcizliğimden

sabredemiyorum." diyerek

bir âh çekti. Bu âhtan neredeyse ev yanacaktı.

Bir ses duyuldu:

"Ey Râbia,

istersen dünyâ nîmetlerini üstüne saçayım. İstersen, üzerindeki dert ve

belâları kaldırayım. Fakat bu dertler, belâlar ile dünyâ bir arada

bulunmaz."

Bu sözü

işitince;

"Yâ Rabbî!

Beni kendinle meşgûl eyle ve senden alıkoyacak işlere bulaştırma." diye

duâ etti.

Bundan sonra

dünyâ zevklerinden öyle kesildi ki; kıldığı namazı;

"Bu benim

son namazımdır." diye huşû ile kılar, hep Allahü teâlâ ile meşgûl

olurdu.

Hattâ birisi gelip kendisini Allahü teâlâ ile meşgûliyetten alıkoyar

korkusuyla;

"Yâ Rabbî! Beni kendinle meşgûl eyle

de, kimse senden alıkoymasın."

diye duâ ederdi.

Bir gün Nemrut, İbrahim

aleyhisselamı ateşe atmaya karar verir. O kadar büyük bir ateş yakar ki

bu sefer kendisi ateşe yaklaşamaz. Bir mübarek zat, bakmış bir karınca

ağzına su alıyor, uzaktan getiriyor ateşi söndürmek için. Fakat

yaklaşamıyor, yakın bir yere bırakıyor. Evliya zat sormuş:

Oruç

Reis

esir edilmişti. Bir süre zindanda kaldıktan sonra

çıkartılarak bir gemide küreğe çakıldı. Papazlar ve

Şövalyeler, İtalyanca, Rumca ve İspanyolca bilen ve sözü

sohbeti yerinde plan Oruç Reis ile konuşmaktan zevk alırlardı.

Şövalyeler ona karşı hürmet duyuyorlardı. Sohbet sırasında

ona:

-Ey Osmanlı! Sen

güzel sözlü bir kişisin. Bizim lisanımızı da fevkalade

konuşuyorsun. Müslümanlıkta ne buldun? Gel bizim dinimize

geç! Adı sanı belli bir adam olursun. Büyük bir

şövalye kaptan yaparız seni,dediler.

style="font-family: cambria;">

Oruç Reis:

style="font-family: cambria;">

-Kâfirlerin iyiliği bu

mudur? Dinimden dönüp

hükümdar olmaktansa müslüman esir kalmayı tercih

ederim. Şu duvarlardaki resimleri elinizle dizersiniz ve onlara

taparsınız. Şimdi onları ateşe atsalar veya çölde bir

kuyuya bıraksalar, veyahut balta ile pare pare eyleseler, kendilerini

kurtarıp halas etmeye kadir değildirler, dedi.

style="font-family: cambria;">

Şövalyeler:

style="font-family: cambria;">

-Görelim senin

Peygamberin neyler, işte halin  malum, dediler.

style="font-family: cambria;">

-Benim Peygamberim iki

cihan fahridir. Bütün evliya  ve

enbiya ondan şefaat umar. Hepsine şefaati o eder. Hak

teâlâ’nın avni ve inayeti ile gelip beni buradan

kurtaracaktır, dedi.

Şövalyeler gülerek:

style="font-family: cambria;">

-Hele sen küreği

çekmeğe devam et. Bu hava ile

gönlünü hoş tut. Peygamberin seni kürek

mahkumiyetinden kurtarsın, dediler.

style="font-family: cambria;">

Aradan zaman geçti. Bir

gün kürek çektiği gemi

şiddetli bir fırtınaya yakalandı. Dalgaların arasında ceviz kabuğu gibi

sürükleniyordu. Bu hengamede Oruç Reis’in zincirleri

de koptu ve kendisini denize bıraktı. Dalgalarla bir müddet

boğuştuktan sonra sahile ulaştı. Daha sonra arkadaşları ile buluştu ve

yeniden denizlere açıldı. Bir muharebe sırasında, kendisini esir

etmiş olan Şövalyelerden birkaçı, şans eseri Oruç

Reis’e esir düştüler. Onları görünce yanına

getirtti ve şunları söyledi:

-Ben

sizlere demedim mi, benim

Peygamberim gelir beni kurtarır diye! İşte geldi, kurtardı. Varın

reisinize söyleyin, ben gene ona varayım, ne kadar demiri varsa

vursun, Peygamberimiz bize, Allah’ın izniyle yine yardım eder.

Ali Bekka

hazretleri çok ağlardı. Öyle ki, gözyaşı

tuzlu olduğu için yüzünde aktığı yerde iz bırakmıştı, yani devamlı

aktığı için geçtiği yerleri kısmen çürütmüştü. Bu yüzden kendisine

“Bekka” yani “çok ağlayan” lakabı verilmişti. Ancak böyle ağlamasının

sebebini kimse bilmiyordu. Bir gün sevenleri çok ısrar etti, yalvarıp

yakardılar, sebebini sordular bu ağlamanın, o da sonunda şöyle anlattı:

style="font-family: cambria;">

Seneler önce, aç ve susuz kalarak harikulade hallere sahip olan bir

arkadaşım vardı. Bir defasında ikimiz birlikte tayyi mekan ile

Bağdat’tan çok uzaktaki şehre bir anda gittik. Orada bana, (Ali,

falan tarihte benim evimde ol, vefat ederken, sen yanımda bulun)

dedi, (Sakın ihmal etme, bu sana vasiyetimdir) diye de sözüne

ekledi. Sonra işimizi görüp, yine tayyi mekan ile Bağdat’a döndük.

Aylar sonra bu sözü hatırıma geldi, dediği gün evine gittim, ölüm

döşeğinde idi. Son anlarını yaşıyor ve can çekişiyordu. Ama yüzü doğu

tarafına dönmüştü. Tutup kıbleye çevirdim. Tekrar doğuya döndü. Yine

kıbleye çevirdim. Yine doğuya döndü. Bu arada gözlerini açıp bana dedi

ki, (Ali, hiç uğraşma, benim İslam’dan nasibim kalmadı, ben bu

tarafa dönmüş olarak öleceğim!) Sonra, Hıristiyan ruhbanlarının

söylediği küfür olan, imanı gideren sözler söylemeye başladı. Din-i

İslam’dan çıktı. Nihayet imansız öldü. Bunu duyanlar cenazesini

dışarıya attılar. Olay duyulunca cesedin etrafını kalabalık sardı,

kızanlar, sövüp sayanlar, bizim sonumuz ne olacak diye de ağlayanlar

vardı.

Ben de aldım başımı köyden dışarı çıktım, yürüyüp giderken, benim sonum

ne olacak diye hem ağlıyor hem tevbe ediyordum. Saatlerce yürüdüm. Epey

uzaklarda bir Hıristiyan köyü vardı, oraya kadar gelmişim. Ortada bir

cenaze, köylü etrafında toplanmış. Sövüp sayıyorlar. Beni görünce, (Ali

hoca, Ali hoca, gel gel) dediler. Ben de yanlarına yaklaştım.

Hışımla yerdeki cenazeyi göstererek, (Bu var ya bu, bizim dinimizi

reddetti, sizin din üzere öldü, sizin söylediğiniz sözleri [kelime-i

şehadeti] söyleyerek, ben müslüman olarak dünyadan ayrılıyorum diyerek

öldü. Biz de bu ölüyü ne yapalım, yakalım mı diye düşünüyorduk)

dediler. Ben de, (Ne güzel, hak din üzere öldü, bunda kızacak ne var)

dediysem de, iyice köpürdüler, (Bu bizim ruhbandı, bize hainlik

etti, sonunda dinimizi reddetti, bâtıl yolda olduğumuzu söyledi, “Gelin

siz de müslüman olun, hak din Müslümanlıktır” gibi bize sonunda

güya nasihat diye hakaretler etti) dediler.

Onlara dedim ki, ileride benim bildiğim bir köyde, biraz önce sizin

dininiz üzere ölen birisi var. Onun da cenazesi ortada kaldı. Bu iki

cenazeyi değişelim mi?

Hemen değişelim dediler. Bunun üzerine, cenazeleri değiştik. Onlar onu

kiliselerinin yanındaki kendi mezarlıklarına gömdüler. Biz de bizimkini

alıp, yıkayıp kefenleyip, cenaze namazını kıldık, bizim mezarlığa

defnettik.

İşte bu olay üzerine senelerdir ağlıyorum, son nefeste benim halim ne

olacak diye hep korku içindeyim. Ağlayışımın sebebi budur. Son nefeste

şeytanın hilesi çoktur, bu hileden kurtulmak çok zordur. Ahmed bin

Hanbel hazretleri vefat ederken eliyle işaret edip, hayır olmaz dedi.

Oğlu, (Babacığım bu ne hâldir?) dedi. (Şeytan, benim elimde can ver

diyor, ben de "Hayır olmaz! hayır olmaz!" diyorum) dedi. (Bir nefes

kalıncaya kadar tehlike vardır. Şeytanın aldatmasından emin olmak

yoktur, ama hocası sağlam olanın kurtuluş ümidi çoktur) buyurdu.

Hac zamânında yabancı birisi

Ebû Amr ez-Zücâcî'nin yanına

gelerek;

"Haccımı yaptım. Berâtımı ver. Senin arkadaşların, berâtımı

almam için sana gönderdiler.

Ebû Amr, o kimsenin gönlünün temiz ve saf

olduğunu gördü. Ona şaka yaptıklarını anladı. Kâbe'nin kapısı ile

Hacer-ül-esved arasındaki Mültezim'e işâret ederek;

"Git oraya ve yâ

Rabbî! Bana berâtımı ver, de!" dedi.

Bir süre sonra o yabancı, elinde

bir kâğıt ile geri döndü. Kâğıdın üzerinde yeşil hat, yazı ile;

"Bismillâhirrahmânirrahîm. Bu falan oğlu falanın Cehennem'den

berât

kâğıdıdır." yazılı idi.

Hz. Cabir r.a.’dan gelen

bir rivayete göre,

Rasulullah

s.a.v. bir zaman yiyecek bir şey bulamadığından birkaç gün aç kalmış,

bu durum

kendisine pek zor gelmişti. Bir yiyecek bulma ümidiyle eşlerinin

hanelerini

dolaşmış, fakat hiçbirinin yanında yiyecek bir şey bulamamıştı. Nihayet

kızı

Fatıma’ya gidip: “Kızım, sende yiyebileceğim bir şey var mı? Çok

acıktım.”

dedi. Fatıma r.a. boynunu bükerek: “Sana canım feda olsun babacığım.

Bende de

yiyecek bir şey yok!” dedi.

Rasulullah s.a.v. onun yanından ayrıldıktan sonra

komşu

bir kadın Hz. Fatıma’ya iki ekmek ile bir parça et gönderdi. Fatıma

r.a. onları

bir tencereye koyup bekletti. “Vallahi ben bunu Rasulullah için kendime

ve

çocuklarıma tercih ederim” diyerek oğullarından birini Allah Rasulü’nü

çağırmaya gönderdi. Rasulullah dönüp gelince Hz. Fatıma babasına:

-Canım sana

feda olsun. Allah bize bir şey gönderdi, ben de onu sana bıraktım,

dedi.

Rasulullah da:

“Getir kızım, buyurdu.

Hz. Fatıma tencereyi getirip kapağı açınca içinin

et ve

ekmekle dolu olduğunu gördü. Şaşırıp kaldı, bunun Allah tarafından bir

bereket

olduğunu anladı. Allah’a hamdederek Rasulü’ne salavat getirdi. Yemek

tenceresini babası Rasulullah s.a.v.’in önüne koydu. O da yemeğin

halini

görünce Allah’a hamdetti ve:

-Kızım bu sana nereden geldi? dedi.

Fatıma r.a.

ise: “O Allah tarafındandır, şüphesiz Allah dilediği kimseyi hesapsız

olarak

rızıklandırır” (Âli İmran, 37) ayetini okudu.

Peygamber s.a.v. Allah’a hamdederek dedi ki: “Seni

İsrail oğullarının en üstün kadını (Hz. Meryem) benzeri yaratan Allah’a

hamdolsun, ey kızım! Çünkü o da Allah kendisine bir rızık gönderdiği

zaman,

bunun nereden geldiği sorulunca: O Allah tarafındandır, şüphesiz Allah

dilediği

kimseyi hesapsız olarak rızıklandırır, derdi.”

Sonra Rasulullah s.a.v., yemeğe çağırması için Hz.

Ali’ye birini gönderdi. Ardından Allah Rasulü o yemekten yedi. Ali,

Fatıma,

Hasan Hüseyin ve Peygamber eşleri ve bütün ehl-i beyti doyuncaya kadar

yediler.

Hz. Fatıma der ki: “Kap dolusu yemek hâlâ olduğu gibi duruyordu! Ben o

artan

yemeği komşulara da dağıttım. Allah o yemeğe tükenmez bir bereket ve

bol hayır

vermişti.”

İbn Kesîr,

Tefsiru’l-Kur’ani’l-Azîm (Riyad 1997),

2/36.

Benî

İsrail

zamanında salih bir kimsenin üç tane oğlu varmış. Bir gün o zat ağır

hastalanır

ve artık hayatından ümid kesilince büyük oğlu, küçük kardeşlerini

çağırır ve:

- Ey

kardeşlerim, pederimizin epeyce malı var. Fakat bugün kendisinin

hizmeti ise

ağırdır. İsterseniz sizler malına varis olun ve hizmetini bana bırakın,

isterseniz malı bana verin hizmetini sizler yapın, der.

Kardeşleri

malı

almayı tercih ederler. Babalarının hizmetini büyük biraderlerine

bırakırlar.

Büyük kardeşleri salih bir kimse olduğu için pederinin hizmetini

kendisine

nimet, ganimet ve ibadet bilir. Vefatına kadar bu hizmeti yapar. Fakat

ailesinin bu işe hiç gönlü razı olmaz ve malı almadığı için O'nunla

münakaşa

eder. O ise ailesine:

- Ey

hatun, ben

babama miras için hizmet etmiyorum. Ancak Allah rızası için hizmet edip

hayır

duasını almak istiyorum. Hayır sizin bildiğinizin hilafınadır. Bir

kimsenin

dünya dolusu malı olsa da bereketi olmasa, onda hayır yoktur. Hayır

ancak

berekettedir, der.

Babasına

hizmette hiç gurur etmeden devam eder.

Bir gece

rüyasında kendisine şöyle derler:

- Git,

filan

yerde yüz akçe vardır. Onu al nafaka yap.

- Onda

bereket

var mıdır?

- Hayır

yoktur.

-

Bereket

olmayan şey bana lâzım değildir, der.

Bu hali

ailesine söyleyince, kadın yine almadığı için O'nunla münakaşa eder.

Ertesi

gece

rüyasında yine, «Filan yerde 10 akçe vardır, git al.» denilir. O yine

bereket

olup olmadığını sorar. Bereket olmadığını anlayınca yine almaz.

Üçüncü

gece ise

yine «Filan yerde bir altun vardır, onu al da harçlık yap.» denilir. O

da

bereketi olup olmadığını sorunca «Çok bereketlidir.» cevabını alınca,

hemen

gider ve onu alır. Sabahleyin ise altun ile pazara gider ve iki tane

balık

alır. Evine getirip karınlarını yardığı zaman görür ki, balıkların

karnında çok

kıymetli ve iki dirhem ağırlığında kırmızı cevher var. Birisini hemen

pazara

götürüp satmak ister. Fakat hiç kimsenin almaya gücü yetmez. Nihayet 30

bin

akçe kıymeti ile padişaha satar. Akçeleri alarak eve gelir ve Cenabı

Hak'ka

şükürler eder.

Padişah

o

cevherin bir eşini daha araştırır fakat hiç kimsede bulamaz. Tekrar

O'na

soralım belki vardır diyerek gelirler. Fakat o bende vardır, lâkin 70

bin

akçeden aşağı vermem der ve öylece satar. Son derece zengin olur.

Rüyasında:

«Ey

kişi, Cenabı Hak'kın sana bu kadar lütuf ve ihsanı ancak, pederine

ihlas ile

etmiş olduğun hizmet sebebi iledir. Âhirette olunacak ihsanı ise

anlatmak

mümkün değildir.

İşte

bunun gibi

bir kişi ebeveynine hizmeti kendisine nimet bilirse iki dünyada da

devlet ve

nimete nail olur.

Kaynak:

Büyük Dini Hikayeler, İbrahim Sıddık İmamoğlu,

Osmanlı Yayınevi

Besmele

Bişrî

Hâfî yol kesici bir kimse olup yanında bir takım güzel sesli

hafızları

gezdirirmiş. Gittiği şehirlerde o hafızlara Kur'an-ı Kerim okutur ve

bütün

insanları bir yere toplarmış. İnsanlar Kur'an dinlemek için toplandığı

ve

herkesin aşk ve şevkle dinlemeye başladığı sırada, kendisi kalkıp

şehirden

dışarıya çıkar ve tenhada yakaladığı kimseleri soyarmış.

Bir

gün yol üzerinde ve toz toprak içinde bir kâğıt bulur. Bakar ki kağıtta

«Besmele-i Şerif» yazılıdır. Hemen alır, tozlarını temizler ve bir

miktar da

güzel kokular sürerek yüksekçe bir duvarın üzerine koyar.

O

diyarda zühd ve takvası ile meşhur olan bir zat, o gece rüyasında üç

defa Hak

Celle ve Âlâ Hazretlerini görür ve Hak Teâlâ Hazretleri O'na hitaben:

-

Ey kulum! Bişri Hâfî'ye git. O bizim ismimizi tazîmen kaldırdı, biz de

O'nun

ismini kaldırdık. O bizim ismimizi aziz etti, biz de O'nun ismini aziz

ettik. O

bizim ismimizi güzelleştirdi, biz de O'nun ismini güzel kıldık, böylece

kendisine söyle, haberi olsun, buyurulur.

O

zâhid de hemen Bişri Hâfî'nin evine giderek kapıyı çalar. Kapıyı bir

cariye

açar ve ne istediğini sorar. O da cariyeye şöyle sual eder:

-

Bu evin sahibi, köle midir, âzadlı mıdır?

-

Âzadlıdır.

-

Âzadlı böyle mi olur?

Sonra

cariye içeriye gider ve olanları haber verir. Bişri Hâfî de hemen yalın

ayak ve

başı açık olarak kapıya gelir ve:

-

Ya Şeyh! Cariye hata etmiş. Bu evin sahibi, bütün insanların en âsi ve

günahkâr

olanıdır, der.

Bunun

üzerine zâhid, rüyasını anlatır. O anda Bişri Hâfî'nin kalbine hidayet

ve

inayet yetişerek, şevk ve muhabbet dolar. Tam bir ihlas ile tevbe eder

ve

derhal mürşid aramaya çıkar. Çıkarken cariyesi:

-

Ey efendi, biraz dur da başlığını getireyim.

-

Hayır duramam. Zira Cenabı Hak, beni böylece davet etmiş, der ve öylece

yola

düşer. Ve nihayet bir mürşid-i kâmile bağlanarak, evliyanın büyükleri

arasına

katılır.

Tebsıra-i

Evliya isimli kitabta pek çok kerametleri anlatılmıştır. Onlardan

birisi de

şudur:

Seyahati

zamanında bir gemide giderken, gemi içinde büyük hâcegân ve

tüccarlardan çok

kimse olup, birisinin kıymetli bir mücevheri kaybolur. İçlerinde Bişri

Hâfî'den

başka eski elbiseli kimse olmadığından, O'nun aldığını ümid ederler. Ve

sana

daha güzel elbiseler vereceğiz diye soyup aramaya başladıkları zaman,

Bişri

Hâfî Hazretleri geminin kenarına gelerek:

«Ey balıklar bir cevher getirin.» diye çağırır. Hemen bir çok balık

ağızlarında

cevherler olmak üzere geminin yanına gelirler.

Daha

sonra hâcelere hitaben:

-

Kaybolan cevheriniz kadar bunlardan alın, der. Onlar da bu hali görür

ve

cevherleri alarak, kendisinden özür dilerler.

Birisi

de şudur:

Bişri

Hâfî'nin

dünyadan irtihaline kadar, ayaklarına pislik bulaşmasın diye, Bağdat'da

hiç bir

hayvan sokaklara bevl etmemiştir. Bir gün bir sipahinin atı bevl ettiği

zaman,

halk feryad ederek «Bişri Hâfî ya şehirden gitmiştir veya vefat

etmiştir.»

dediler. Evlerine gidip baktıkları zaman, hakikaten o irtihal

etmişti.

Kaynak: Büyük Dini Hikayeler,

İbrahim Sıddık İmamoğlu, Osmanlı Yayınevi

Saliha

bir

kadının, münafık ve cahil bir kocası vardı. Bu kadın "

Bismillahirrahmanirrahim

" diye besmele çekmeden, hiçbir işine başlamazdı. Kocası,onun bu haline

kızar, kadıncağıza yapmadığı eziyeti bırakmazdı. O saliha kadın ise,

kocasının

eza ve cefalarına sabreder ve onun doğru yola gelmesi için Allah'a dua

ederdi.

Birgün,kadının

kocası iyice öfkelenmişti..Karısına yapacağı eziyet ve

kötülük için bir bahane arıyor ve kendi kendine :

"Şuna

bir oyun çevireyimde görsün; bakalım onu rezil olmaktan kim

kurtaracak ? " diye söylenip duruyordu. Başkalarına açıkça

söyleyemediği

inkarcılığı,artık bütün çirkinliğiyle ,içinde dolup taşmıştı.

Hanımını

çağırdı,ona bir kese altın vererek :

-

Bunu iyi sakla !!! diye tenbih etti. Kadında kocasının emri üzerine

hemen gitti,besmeleyi çekerek keseyi iyice sakladı. Bu arada kocasıda

onu

gizlice takip ediyordu. Sonra karısının haberi olmadan keseyi,

karısının

sakladığı yerden aldı. İçindeki altınları boşaltarak, keseyi derin bir

kuyuya attı. Aradan çok geçmeden karısını çağırdı ve :

-

Sana verdiğim bir kese altını hemen getir. dedi.

Kadın

koştu ; keseyi sakladığı yere,

"

Bismillahirrahmanirrahim " diyerek elini uzattı.

Tam

o anda, Allahu Tealanın emriyle, kese kadının sakladığı yerde

içindeki

altınlarla beraber aynen duruyordu.  Islanan keseden suları

damlıyordu.

Kadın kesenin neden ıslak olduğunu anlayamadı ve keseyi kocasına

getirdi.

Adam içi altınla dolu keseyi görünce çok şaşırdı ve karısının

söylediklerinin

ne kadar doğru olduğunu anladı.

Sonra

karısına ;

-

Sana çok zulmettim,çok canını yaktım,beni affet. diye yalvarmaya

başladı. Allah'a tevbe ve istiğfar etti. İbadetlerine bağlı bir insan

oldu.

O günden sonra dua ve yakarışlarında hep şöyle derdi ;

-

Ya Rabbi ! Bana dünyam ve ahiretim için hayırlı, Saliha bir kadını

eş olarak verdiğin için,sana hakkıyle şükretmekten acizdim,beni affet

Alah'ım...

O

saliha kadın ise ;

-

Ya Rabbi ! Sana şükürler olsun ki,duamı kabul edip kocamı salihlerden

eyledin,diye dua ediyordu.

Bu hikayeden

alınacak ibretler ve çıkarılacak hikmetler çoktur.Büyükler

demişlerki ; " Sabrın kendisi acıdır,lakin meyvesi tatlıdır."

Kaynak : Ahmed

Şihabuddin El-Kalyubi'nin," Dini Hikayeler ", Çeviri

: Hüseyin Erdoğan

Mehmet

işten çıkarılır. Eve gelip durumu bildirince, hanımı içeri

almaz. Gidecek yeri olmadığından Şeyhin dergahına gider. Bu sırada şeyh

talebeleriyle sohbet etmektedir. Bu arada börek çörek yenmekte, çaylar

içilmektedir. Mehmet de aralarına katılır. Şeyh, sohbet esnasında;

beterin beteri vardır, insan içinde bulunduğu duruma şükretmeli

der. Bunu bir kaç defa tekrar edince, bizim zavallı dayanamaz, kendi

kendine, (!.. postun üzerindesin, sevenlerin etrafında, talebelerin

hizmet ediyor, keyfin yerinde... Elbette içinde bulunduğun duruma

şükredersin, ya ben ne yapayım) diye mırıldanır.

Şeyh, bunun kalbindeki sıkıntıyı fark edince, evladım, sen de içinde

bulunduğun duruma şükret. Beterin beteri vardır der. Mehmet dayanamaz,

şu an besbeter bir durumdayım Efendim... Hem işten kovuldum, hem de

evden...

Şeyh oralı olmaz aynı sözünü tekrar eder:

“Beterin beteri vardır. Sen yine de durumuna şükret.”

Mehmet,

cevap vermez ama daha beterini hayal bile edemez. Bu sırada akşam

olmuştur. Herkes köşesine çekilince, Mehmet de, belki hanımı razı

edersem diye dergahtan çıkıp eve gider. Kapıyı çalar, hanımına “beni

affet, perişanım” diye yalvarır. Fakat hanımı, içeri almaz. Kapının bir

kenarına kıvrılır. Soğuktan titremeye başar, kuytu bir yere oturur,

fakat çok geçmeden zaptiyeler bunu gizlenmiş olarak görünce şüphelenip

karakola götürürler. Eşkaline bakınca bunu nezarete atarlar. Meğer o

civarda bir hırsızlık olmuş. Hırsızın eşkali de bizimkine uyuyormuş.

Zavallı, geceyi nezarete atılmış ipsiz sapsız haydutların arasında

geçirir.

Şeyh, durumu öğrenir, ziyaretine gelir. Daha, nasılsın diye sormadan

bizimki feryat eder:

- Nedir bu başıma gelenler? Önce işten sonra eşten oldum, şimdi de..."

Şeyh sözünü keser:

- Beterin de beteri vardır.

Bizimki dayanamaz:

- Hocam anlatamadım galiba... Suçsuz yere hırsız

damgası yedim. Üstelik bu haydutlarla aynı yerdeyim, şunların tiplerine

baksana..."

Şeyh hiç umursamadan karakoldan ayrılır. O gece

nezaretteki zanlılar arasında müthiş bir kavga çıkar. Sille tokat

birbirlerine girerler. Bizim Mehmet bir kenara sinerek boğuşanları

seyreder. Bu sırada zaptiyeler kavgayı ayırır. Kavganın sebebi

araştırılır. Kavganın Mehmet geldikten sonra çıktığını gören

zaptiyeler, zavallıyı kavgayı başlatmakla suçlayıp tekme tokat tek

kişilik bir hücreye atarlar.

O geceyi hücrede geçiren Mehmet,

sabahleyin şeyhi karşısında görünce ağlamaya başlar. Başından geçenleri

sıkıntıları anlatır. Ama şeyh aynı şeyi tekrar eder:

- Beterin beteri vardır, sen durumuna sabret.

Bizimki şaşkınlıktan ağlamayı bile unutur:

- Sabır mı? Sabır taşı olsa çatlar.

Şeyh güler geçer.

Bizimkinin öfkeden kanı beynine sıçrarsa da bir şey diyemez.

Şeyh

gidince ortalığı birbirine katar. Bağırıp çağırır, hücre kapısını

tekmeler. Gürültüye gelen zaptiye memuruna da hakaret edince fena

şekilde dayak yer. Üstelik de "Bu herif yalnızlıktan sıkılmış olmalı"

diyerek yanına hasta olan Mecusi bir tutukluyu koyarlar. Tek kişilik

bir hücrede iki kişi olması bir yana, adamın ömrü boyunca yıkanmamış,

saçı sakalı kir pas içinde, hastalıktan inlemesi bizimkini perişan

eder. Geceyi Mecusi ile koyun koyuna geçirirler. Sabah olunca şeyh

tekrar ziyaretine gelir. Der ki:

- "Ooo... Ne kadar güzel... Bir de arkadaşın olmuş. Yalnızlık

çekmezsin."

- Böyle arkadaş olmaz olsun efendim. Herif hasta ve baygın yatıyor,

üstelik de leş gibi kokuyor. Dar yerde mecburen kalıyoruz.

Şeyh yine hiçbir şey söylemeden ayrılır. Bir kaç saat sonra hasta

Mecusi hem kusmaya, hem de altına kaçırmaya başlar. Mehmet hücrede yine

tek başına kalabilmek için bir fırsat bilerek görevlileri çağırır.

Görevliler durumun vahametini görünce; "Bundan sonra bu hücrenin

temizliğinden sen sorumlusun" diyerek bir kova su ile bez verip

giderler.

Nezarettekiler ikiye ayrılır, yine aralarında kavga çıkar, çoğu

şişlenir ölür, kalanı da yaralanır.

Ertesi

gün şeyh efendi karakolu ziyarete gelir. Hücreye yaklaşınca Mehmed'in

yanık sesini duyar. O bir yandan Mecusiyi ve hücreyi temizliyor, bir

yandan da dua ediyor.

- Ya Rabbi sana şükürler olsun, iyi ki hücreye

girmişim, ben de muhakkak kavgada ölebilirdim. Bir de Mecusiye hizmet

ettiğimden dolayı Mecusi müslüman oldu.

Şeyhi görünce başını eğer:

- Haklıymışsınız

efendim. Bu adamcağız hasta oldu. Temizliğini de bana yaptırdılar.

Düşündüm ki, ya bu adam ölürse halim ne olurdu? Beni cinayetle bile

suçlarlardı veya buraya hiç uğramaz, adamın cenazesiyle kim bilir kaç

gün daha burada tutarlardı. İyi ki ölmedi, hem de müslüman oldu,

üstelikte büyük kavgadan kurtulmuş oldum.

Şeyhi gülümser:

- Beterin beteri olduğunu anladın demek... Sana bir müjde vereyim.

Zaptiyelerin yanından geçerken duydum, gerçek hırsız yakalanmış.

Mehmet çok geçmeden karakoldan çıkarılır. O da beterin beteri olduğunu

yaşayarak anlar.

Yörenin bir zengini ona acır işe alır. Hanımı da iş güç sahibi olduğunu

öğrenince onu tekrar eve kabul eder.

İmam

Şafiî Muhammed İbn İdris rh.a. hazretleri

(ö.204/820), henüz gençlik yıllarında halife Harun Reşid’in huzurunda,

İmam-ı

Azam rh.a.’in talebesi ve aynı zamanda büyük fıkıh alimi Ebu Yusuf ve

İmam

Muhammed tarafından bazı fıkıh bilmeceleriyle imtihan edilir. Şöyle

sorarlar:

– Adamın biri bir koyun kesiyor. Sonra bir ihtiyaç

için

dışarı gidip dönüyor. Aile halkına diyor ki: “Bunu siz yiyin. Bu bana

haram

olmuştur.” Onlar da “Biz de öyleyiz, bunu yemek bize de haram oldu.”

derler. Bu

et neden haram olmuş?

Şafiî hazretleri buna şu cevabı verir:

– O adam putperest müşrik idi. Koyunu da putlar

adına

kesmişti. Dışarı çıkınca Allah’ın hidayetiyle müslüman oldu. Dönünce

ailesine

dedi ki: “Allah bana Müslümanlığı nasip etti; bu durumda daha önce

kestiğim

bana haram oldu, onu siz yiyiniz.” Ev halkı bunu duyunca memnun

kalmışlar ve

kendileri de müslüman olmuşlar. O koyun onlara da haram olmuş.

Şöyle bir soru daha sorarlar:

– Adamın biri içmek için bir bardak suyu alıyor.

Suyun

yarısını helal olarak içiyor, fakat bardakta kalan suyun kalanı haram

oluyor.

Neden?

Şafiî buna da şu cevabı veriyor:

– Adam temiz suyun yarısını içtikten sonra geri

kalanın

üzerine burnu kanamış. Kalan su kanla karıştığı için onu içmek haram

olmuş.

Bir de şu çetin suali sorarlar:

– Adamın biri karısına içi dolu, ağzı bağlı ve

mühürlü

(bez) bir kese veriyor ve ona diyor ki: “Bu keseyi çözüp açarsan,

mührünü

sökersen yahut onu yırtarsan benden boş ol! Eğer keseyi boşaltmadan

ağzı bağlı

ve mühürlü olarak geri verirsen yine benden boşsun!” Boşanmamaya çare

nedir?

Şafiî’nin çözümlü cevabı şöyle oluyor:

– Bu kese şeker veya tuzla doludur. Kadın onu

eriyinceye

kadar suda bırakır. Böylece keseyi boş olarak geri verir.

Fahreddin er-Râzî, Menâkıbü’l-İmâmi’ş-Şafiî

(Beyrut

1993), s. 77-80.

Bir gün bir kadın Hasan

Basri'nin kapısını çalar. Buyur edilip içeri girdikten sonra Hasan

Basri'ye derdini açar. Kadının çok sevdiği biricik kızı vefat etmiştir.

Onu rüyasında görerek, öbür dünyadaki yerini ve durumunu öğrenmek

istemektedir. O yüzden de rüyasında kızını görebilmek için ne yapması,

hangi duaları okuması gerektiğini Hasan Basri'ye danışmaktadır.

Hasan Basri'den "bol bol salâvat getir" karşılığını aldıktan sonra

kadıncağız evine giderek bir köşeye çekilir ve boyuna salâvat getirmeye

koyulur. Salâvat getirişlerine ara vermeden devam ederken bir gece

rüyasında sevgili kızını katrandan bir gömlek giymiş, boynuna bir

mahkûm zinciri vurulmuş, ayaklarına ateşten iki köstek takılmış yürek

yakıcı bir azab çekerken görür. Sabahleyin yatağını dolduran gözyaşları

arasında uyanınca hemen Hasan Basri'ye koşar ve rüyasında gördüklerini

bir bir anlatır.

Duruma çok üzülen Hasan Basri ve orada bulunan arkadaşları da

gözyaşlarını tutamayarak hüngür hüngür ağlamaya başlarlar. Kızın acıklı

durumu Hasan Basri'nin kafasına iyice takılmıştı, manzara gözlerinin

önünden hiç gitmiyordu.

Bu duygular içinde kıvranan Hasan Basri, bir süre sonra bir gece

rüyasında Cennette, başında her yana nur saçan bir taç giymiş, Cennet

kanepelerinden birine kurulmuş, durumundan memnun bir halde salına

salına gezinen bir kız görür. Kendisini hemen tanıyan kız,

- Ey üstadım! Beni tanıdınız mı? diye seslenir.

Hasan Basri,

- Hayır tanıyamadım, diye karşılık verince kız,

- Ben, size gelerek rüyasında beni görmek isteyen ve sizden -bol bol

salâvat getirin, kızınızı göreceksiniz- tavsiyesini alan falan kadının

kızıyım, der.

Bunun üzerine, "Cehennemden kurtularak Cennetteki bu derecenize nasıl

eriştiniz?" diye soran Hasan Basri'ye kız şunları söyler:

-Bir gün bizim mezarlığa bir mübarek zât uğradı. Ve dua ettikten sonra

sevgili Peygamberimize salâvat gönderdi. Bunun üzerine mezarlıkta yatan

binbeşyüz elli mevtadan azabın kaldırılması için Allah (c.c.)

tarafından emir geldi. Biz de böylece o mübarek zatın bir salâvatı yüzü

suyu hürmetine azaptan kurtularak cennete girmiş olduk, der.

style="font-family: cambria;">

Medineli

Sabit bin Kays, sahabenin ileri gelenlerindendi. Efendimiz (sallallahü

aleyhi ve sellem)’e hizmetten asla geri kalmaz, sözünden ise bir an

olsun dışarı çıkmazdı. Efendimiz de onu çok severdi. Hatta bir küçük

hatası yüzünden aşırı üzüntüye kapılan Sabit’i teselli ederek “Sabit

cennetliklerdendir.” buyurmuştu.

İşte bu Sabit’in aile içi bir sıkıntısı vardı.

Hanımı Cemile, Sabit’e bir türlü ısınamamış, onu sevememiş, içindeki

ilgisizliği yenip de bir gün olsun sevgiyle muhatap olamamıştı.

Cemile bir kadın olarak iç dünyasındaki bu

fırtınayı kime anlatabilirdi? Kendisini kim dinlerdi? İslam’da kadın

dinlenir miydi? Önceki devirde kadının söz hakkı yoktu çünkü;

Cemile tereddütler içerisinde doğruca Efendimiz

(sallallaha aleyhi ve sellem) Hazretleri’nin huzuruna girdi, olanca

cesaretini toplayarak kimselere açamadığı iç dünyasını Efendimiz’e

açtı.

– Ya Resulallah, dedi, beyimin İslamî yaşayışına

diyeceğim yoktur. Ahlakından da şikayetçi değilim. Lakin ben onu bir

türlü sevemedim. Bu halimle ona isyan etmekten, isteklerine ters bir

karşılık verip kötü bir sonuca düşmekten korkuyorum. Söyleseniz de beni

boşasa. O, kendisini sevmeyen bir hanımı zorla nikanı altında tutan

adam durumuna girmese, ben de dinime zarar verecek bir itaatsizliğe

doğru kaymasam!.

Efendimiz, iç dünyasını bu nitelikte anlatan

Cemile’yi tepkiyle değil ilgiyle dinledi. Bir hanımı, sevemediği

erkekle bir arada kalmaya mecbur etmeyi zaten münasip de bulmuyordu.

Ancak, beyi ne diyecekti? Boşamak istemezse zorla boşayacaksın da

denemezdi. Bir de onu dinlemek gerekirdi. Nitekim öyle de yaptı.

Cemile’nin duygularını, düşüncelerini aynen Sabit’e aktararak onu da

dinledi.

Anlaşılan Sabit, Cemile’yi seviyordu. Ama

Cemile’nin kendisini aynı sıcaklıkta sevmediğini, tek taraflı sevginin

mutluluk getirmeyeceğini de biliyordu. Nasıl bir çare bulunabilirdi?

Düşünmeye başladı. Gözlerini diktiği sabit

noktadan başını kaldırıp dedi ki:

– Ya Resulallah, Cemile’ye nikahta en değerli

bahçemi mehir olarak verdim. Bunca değerli serveti verdiğim kadını bir

anda nasıl boşayabilirim? Üstelik benim öyle başka bir bahçem de

yoktur!

Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), Sabit’in

yaklaşımını öğrenmiş oldu. Cemile’ye bu defa sorusunu şöyle sordu:

– Sabit seni boşayacak olsa, nikah sırasında

aldığın değerli mehri iade eder misin? Böylece sen mehrini verip nikah

bağından kurtulmuş olursun, Sabit de nikah hakkından vaz geçip

bahçesini geri almış olur. İki taraf da bir şey verirken bir şeyleri

almış sayılarak karşılıklı mağduriyetlerinizi gidermiş sayılırsınız.

Teselli tarafınız bu olur.

Cemile buna hemen razı oldu. Kocasının nikah

sırasında kendisine mehir olarak verdiği bahçeyi “Memnuniyetle iade

ediyorum.” dedi.

Sabit de “Öyle ise ben de nikahını aynı

memnuniyetle

ona iade ediyor, bu andan itibaren boşamış bulunuyorum, özgürdür.”

dedi.

Taraflar böylece bir şey verirken bir şey de

aldıklarından

helalleşerek ayrılmış oldular.

Bu olay üzerine Bakara Suresi’nin 229. ayeti

nazil oldu. Ayet-i kerime anlaşmayı iptal etmiyor, hatta ortak aile

hayatını sürdürme sevgisi yok olunca, hanımın aldığı mehri verip de

nikahını ortadan kaldırmasını meşru görüyor; ancak erkeğin fırsatçılık

edip de kadından veremeyeceği miktarda mal istememesini de tavsiye

ediyordu.

Bu hadise üzerine fıkıhta hüküm şöyle tespit

edildi:

– Kadın ayrılmak istediği beyine bir şeyler

vererek kendini boşatabilir! Yeter ki beyi fırsatçılık edip de kadından

veremeyeceği miktarda haksız mal isteğinde bulunmasın.

Meşhur

velilerden Habib-i Acemî k.s. zamanında, benzeri görülmemiş şöyle bir

hadise

yaşanmıştır:

Horasanlı

bir

adam, evini onbin dirheme satarak, ailesiyle Basra'ya geldi. Oradan

hacca

gidecekti. Habib-i Acemî'yi buldu ve ondan şöyle bir istekte bulundu:

- Ben

eşimle

hacca gidiyorum. Şu onbin dirhem parayı al da, Basra'da benim için

uygun bir ev

alıver.

Horasanlı

ve

eşi Mekke'ye doğru yola koyuldu. O günlerde ise Basra'da müthiş bir

kıtlık ve

açlık başgösterdi. Habib-i Acemî Hazretleri ise elindeki emanet parayla

gıda

maddeleri alıp, sahibinin hayrına muhtaçlara dağıtmak zorunda kaldı.

Adamın

rızası olmazsa, parasını geri verecekti.

Horasanlı,

hac

dönüşünde kendisine ev alınıp alınmadığını sordu. Habib-i Acemî dedi

ki:

-

Rabbimden

sana Cennet'te bahçeli bir ev alıverdim!

Adam bu

durumu

eşine haber verdi. Kadın buna memnun oldu, fakat evin tapusunu da

istedi.

Horasanlı bu isteği iletince, Habib-i Acemî ona şöyle bir senet yazıp

eline

verdi:

'Bismillah..

Bu

senet, Habib'in Horasanlı için Rabbinden aldığı evin tapusudur. Allahu

Tealâ bu

evi Horasanlı'ya verecek ve Habib'i de borcundan kurtaracaktır...'

Bu

senedi

aldıktan sonra adamcağız ancak kırk gün daha yaşadı. Ölmek üzereyken,

bu tapu

senedinin kefenine konulmasını vasiyet etti. Öyle yaptılar. Bir zaman

sonra da

kabrinin üzerinde, bir levhaya parlak bir yazıyla yazılmış şöyle bir

yazı

buldular:

'Habib

Ebu

Muhammed'in falan Horasanlı için onbin dirheme aldığı evin beratıdır.

Rabbi,

Habib'in istediği evi Horasanlı'ya verdi ve Habib'i de borcundan

kurtardı.'

Habib

Hazretleri bu yazıyı alıp okuyunca, levhayı öperek ve ağlayarak

dostlarının

yanına koştu: 'Bu Rabbimin bana olan beratıdır!' diye sevincini ifade

etti.

Allahü

teâlâ, peygamberi Musa aleyhisselâma hitap edip:

"(Ey Musa! Filân mahallede, bizim dostlarımızdan biri vefât etti. Git

onun işini gör. Sen gitmezsen, bizim rahmetimiz onun işini görür)

buyurdu.

Hazret-i

Musa, emir olunduğu mahalleye gitti.

Oradakilere:

-Bu

gece, burada, Allahü teâlânın dostlarından biri vefât etti mi? diye

sorunca:

-Ey

Allahın peygamberi! Allahü teâlânın dostlarından hiç kimse vefât

etmedi.

Ama, filân evde zamanını kötülüklerle geçiren fâsık bir genç öldü.

Fıskının

çokluğundan, hiç kimse onu defnetmeye yanaşmıyor, dediler.

Musa

aleyhisselâm:

-Ben

onu

arıyorum, buyurdu. Gösterdiler.

Hazret-i

Musa, o eve girdi. Rahmet meleklerini gördü. Ayakta durup, ellerinde

rahmet tabakları olup, Allahü teâlânın rahmet ve lütfunu

saçıyorlardı. Hazret-i

Musa, yalvararak münacaat etti:

-Ey

Rabbim! sen buyurdun ki, o ''Benim dostumdur.'' İnsanlar ise fâsık

olduğuna

şahitlik ediyorlar. Hikmeti nedir?

Allahü

teâlâ:

(Ey

Musa! İnsanların onun için fâsık demeleri doğrudur. Ama, günahından

haberleri var, tövbesinden haberleri yok. Benim bu kulum, seher vakti,

toprağa

yuvarlandı ve tövbe etti. Bizim huzurumuza sığındı. Ben ki, Allah'ım!

Onun

sözünü ve tövbesini kabul ettim. Ona rahmet ettim ki, bu dergâhın

ümitsizlik

kapısı olmadığı anlaşılsın!) buyurdu.

Malik ibn Dinar Hazretleri (ö.131/748) anlatıyor:

Basra’da küçük bir grubun bir cenazeyi taşıdığını

gördüm. Cenazeyi

uğurlayan başka kimse de yoktu. Neden cenazeye katılım olmadığını

sordum. Dediler ki:

- Bu adam büyük günahkâr, asi ve ömrünü boşa

harcamış biriydi.

Ben de cenazenin namazını kıldım ve kabrine

indirdim. Sonra bir gölgeliğe çekildim. Uyuyakalmışım. Rüyamda iki

meleğin gökten indiğini gördüm. Az önceki cenazenin kabrini açtılar.

Biri onun yanına indi ve arkadaşına şöyle dedi:

- Onu cehennem halkından yaz. Bunda isyansız ve

günahsız bir organ yok!

Dışarıdaki arkadaşı ona dedi ki:

- Ey kardeşim, onun hakkında acele karar verme!

Gözlerini bir yokla.

- Gözlerini yokladım. İki gözünü de haram

bakışlarla dopdolu gördüm.

Arkadaşı onun kulağını, dilini, ellerini ve

ayaklarını yoklamasını söyledi. Şu cevabı aldı:

- Kulağını yokladım. Kötü ve çirkin şeyleri

dinlemesiyle dolu gördüm. Dilini yokladım. Yasaklara dalması ve

haramları dile getirmesiyle dolu olduğunu anladım. Ellerini kontrol

ettim. İki elinin de haram olan lezzet ve nefsanî isteklerle dolu

olduğunu farkettim. Ayaklarını da yokladım. Ayaklarını çirkinliklerde

ve kötü işlerde yürümesiyle dopdolu buldum!

Diğeri dedi ki:

- Ey kardeşim, sen yine acele etme. Bir de ben

onun yanına ineyim.

İkinci melek cenazenin yanına indi. Biraz

bekleyip arkadaşına dedi ki:

- Ey kardeşim, ben bunun kalbini yokladım ve

imanla dolu olduğunu öğrendim. Onu rahmete kavuşmuş bahtiyar kimse

olarak yaz! Artık Allah’ın lütfu, onun günah ve hatalarını bütünüyle

kuşatmaktadır.

Yafiî Hazretleri diyor ki: Ancak bu saadet, o

kişi için Allah’ın yardımıyla hasıl olmuş demektir. Fakat bu saadet her

günahkâr için ortaya çıkmaz. Böylesine de güvenip aldanma! Bütün

günahkârlar, güçlerinin yettiği hususlarda tehlikeyle karşı

karşıyadırlar. İtaatkâr kullar da kendileri için nasıl bir sonuç

olacağını bilemezler. Yüce Allah’tan dünya ve ahirette güzel son ve

bağışlanma, af ve afiyet dileriz.

Abdullah el-Yafiî, Ravzu’r-Reyahin fi

Hikâyati’s-Salihîn, s. 178-79.

BİNBİR DAMLA – Yusuf YAVUZ

Semerkand Dergisi, 2007 Mart

Bir grup Arap hırsızı, bir dağın başına

yerleşmis, kervan yolunu bağlamış, gelip geçenleri soyuyordu. 0

taraflarda bulunan şehirlerin halkı bunların şerrinden titriyor,

hükümetin gönderdiği asker de bir şey yapamıyordu. Çünkü, eşkıyalar

dağın tepesinde sağlam bir kale yapmışlardı.

O çevrede ne kadar akıllı, erdemli yönetici varsa

bir araya toplandılar. Bu belayı önlemek için çare aradılar ve şöyle

söylediler:

”Eğer bu haydutlar, bir süre daha kendi

hallerine bırakılırsa onlarla başa çıkmak imkanı kalmaz. Bir ağaç henüz

yeni dikildiğinde bir adam biraz çekince koparır. Fakat uzun süre sonra

onu bir çift öküz de çekse yerinden sökemez. Bir çeşmenin suyu birikip

göl olunca onu fille geçmek bile kolay olmaz. ”

Uzun boylu görüştükten sonra verilen karar

gereğince bir adamı gözcü olarak gönderdiler. Nihayet bir gün, bir

kervanı vurmak üzere haydutlar yerlerinden ayrıldıkları, kalelerinin

boş bırakıldığı haberini aldılar. Hemen güçlü kuvvetli cesur

yiğitlerden oluşan bir kuvvet hazırlayıp yola çıkardılar. Bunlar dağın

sarp yolları arasında bir yere gizlendiler. Akşam üzeri yol kesiciler

birçok ganimet malıyla geri geldiler. Çok yorulmuş oldukları için

mallarla beraber, silahlarını da bir köşeye bırakıp huzur ve emniyet

içinde yattılar. Başlarına çöken ilk düşman uyku oldu. Geceden bir

müddet geçti, ortalık tamamen karardı.

Güneş ufuk altında karanlıkta boğuldu, Yunus

balığının karnına girmiş gibi oldu.

Cesur delikanlılar, yavaşça pusularından çıkarak

birdenbire haydutların üzerine atıldılar, hepsini kıskıvrak yakalayıp

bağlayarak sabahleyin padişahın huzuruna getirdiler. Padişah

haydutların idamına ferman verdi. Fakat içlerinde çok genç bir çocuk

bulunuyordu. Gençliğinin meyvesi henüz yetişiyor, bıyıkları yeni yeni

terlemeye başlıyordu. Vezirlerden biri, padişahın huzurunda yer öperek

onun bağışlanması için şöyle söyledi:

“Padişahım, bu çocuk, hayat bağının meyvesini

henüz tatmamış gençlik zevklerinden yararlanmamıştır. Efendimizin

inayetlerinden umarım ki, onun affıyla bu kullarını minnettar ederler.”

Bu söz, padişaha hoş gelmedi, çünkü yüksek

görüşüne aykırıydı. Dedi ki:

“Kubbe üstünde ceviz durdurmak ne kadar boş bir çaba ise

kabiliyetsiz

kişileri terbiye etmek de o derece güçtür. ”

Bunların neslini kesmek, köklerini kazımak lazım.

Ateşin alevini söndürüp közünü bırakmak, yılanı öldürüp yavrusunu

saklamak akıllı işi değildir.

“Söz gelişi buluttan ab-ı hayat (bengisu) yağmış

olsa bile söğüt ağacı yine meyve veremez. Soysuzu terbiye etmek

boşunadır, hasır kamışından da şeker umulmaz.”

Vezir, bu sözleri ister istemez beğendi. Dedi ki:

“Efendimizin buyurdukları kerametin ta kendisidir. Fakat kulunuz o

kanaatteyim ki bu çocuk onların içinde kalsaydı, şüphesiz onlardan biri

olurdu. Lakin temiz bir çevre içinde bulunursa, ümit ederim ki nezih

bir terbiye alır, iyi bir insan olarak yetişir. Çünkü daha çocuktur. 0

haydutların kötü huyları, tabiatında da yerleşmemiştir. Hadiste

gelmiştir ki: Her çocuk, fıtrat üzere doğar, baba ve anneleri onları

sonra yahudi, Nasrani ve Mecusi yaparlar.”[5]

Sapkınlık edenlerle düşüp kalktığı için Lut’ un

hanımı dalalette kaldı. Ashab-ı Kehften ayrılmayan köpek insanlarla

birlikte cennetlik oldu.

Bunun üzerine padişahın nedimlerinden birkaçı da

bağışlanması konusunda vezire destek çıktılar. Nihayet padişah çocuğu

affetti ve dedi ki: “Yalnızca ısrarınızdan dolayı affediyorum, yoksa

iyi bir iş yapmıyoruz.”

Zal, oğlu Rüsteme şöyle vasiyet etti: “Düşmanın

basit de olsa ondan sakın, güçsüz deme!” Çeşme başından su taşınca

dibinde yüklü bir devenin kaybolduğu çok oldu.

Uzatmayalım, vezir çocuğu aldı, evine götürdü naz

ve nimetle besledi, terbiyesi için edip bir öğretmen tuttu. Az zaman

içinde istediği gibi yetiştirdi. Edep ve nezaketle konuşması, saray

hayatına ait bütün kural ve davranışları öğrendi, saray halkının

beğenisini kazandı.

Bir gün vezir, padişaha çocuğun halinden biraz

bahsetmek isteyerek dedi ki: “Efendim, çocuğu bir görmeli. Akıllı

kişilerin terbiyesi ona öyle harikulade tesir etmiştir ki kişiliğinde

yerleştiği sanılan fenalıklardan zerre kadar görülmüyor.” Padişah

gülümseyerek,

“Her ne kadar insan içinde büyüse de canavardan

doğan canavar olur” dedi.

Bunun üzerinden birkaç sene geçti. Çocuk,

mahallenin yaramaz gençleriyle yavaş yavaş görüşmeye başladı.

Tabiatında gizli kalmış olan eşkiyalık damarı

uyandı, bu çapkınlarla sözleşti. Nihayet bir gece fırsat kollayıp iki

oğluyla beraber veziri öldürdü ve birçok kıymetli eşyayı alarak

haydutlarla beraber dağa çıktı, babasının yerine geçerek isyan etti.

Padişah olayı haber alınca, hayretinden parmağını ısırarak şöyle dedi:

Alçak, adi biri, eğitmekle güzel bir insan

olamadığı gibi kötü demirden de iyi bir kılıç yapılamaz. Bir yere aynı

yağmur yağdığı halde, bağda lale yetişir, mezbelelikte çer çöp ve diken.

* * *

Çorak yerde sümbül yetişmediği gibi başka bir şey de bitmez. Kötü

kişilere iyilik edenler iyilere fenalık etmiş olurlar.

[5 - Muslim, "Kader", 22-25.]

Gülistan – Şeyh Sa’di-i Şirazi

Adamın

biri bir

pislik böceği görür

" Bu yaradılışı

çirkin pis kokulu bir yaratıktır. Allah bunu niçin yaratmışki ? " der.

Aradan zaman geçer,

adamın yüzünde bir çıban çıkar. Nereye başvurduysa derdine bir derman

bulamaz.  Çııban yara haline gelir. Bir gün sokakta dolaşırken,

yüzündeki yara bir yolcunun dikkatini çeker. ayak üstü sohbetten sonra

yolcu kendine yardım edebileceğini, bu tip çıbanların oluşturduğu

yaraların tedavisini bildiğini söyler. Adam her ne kadar inanmadıysa

Allah'tan umut kesilmez diyerek kabul eder.

Yolcu bir pislik

böceğinin getirilmesini ister. Orada bulunanlar bu isteğe gülerler.

Fakat hasta olan adam, o böcek hakkında söylediği sözleri o an hatırlar

ve derki ;

- Adamın isteğini

yerine getirin, ne diyorsa yapın.

Yolcu getirilen

böceği yakar ve külünü yaranın üzerine serper ve yara Allah'ın

hikmetiyle iyileşir.

Bunun üzerine hasta

olan adam etrafına der ki ;

- Unutmayın !

Allah'u Teala'nın yarattıklarının, yaratılışında bir hikmet vardır, bir

derde deva vardır. Velev ki pislik böceği olsa dahi.

Bir

adam Hz. Ömer (r.a.)'in yanında bir hususta şâhitlikte bulunmuştu. Ömer

ibnü'l-Hattâb hazretleri ona,

-  Ben seni

tanımıyorum, seni tanıyan birini getir, dedi.

Orada

bulunanlardan birisi,

- Ben onu tanıyorum,

deyince Hz. ömer,

- Nasıl bilirsin? diye

sordu. O da,

- Emin ve âdil bir adam

olarak tanıyorum, cevabını verdi.

Hz.

Ömer (r.a.) tekrar sordu:

-  Gecesini gündüzünü

bildiğin, yakın bir komşun mudur?

- Hayır, diye cevap verdi

adam.

Hz.

Ömer (r.a.) sormaya devam etti:

- İnsanın takvâsını ortaya

koyan, muâmelesidir. Bu adam, alış'veriş

yaptığın bir

kimse midir?

Adam

tekrar,

-  Hayır, dedi.

Hz.

Ömer (r.a.) bu defa;

- Bununla, insanın

ahlâkının güzel veya çirkin olduğunu anlamaya imkân

veren bir

yolculuk yaptın mı? diye sordu.

Adam

bu soruya da,

- Hayır, cevabını verince,

Hz. Ömer (r.a.),

'

Sen onu tanımıyorsun, dedi ve sonra da adama dönerek,

- Git, seni tanıyan birini

getir, buyurdu.'

Demek

ki bir insanı iyi tanıyabilmek, doğruluk ve dürüstlüğünden emin

olabilmek için;

onunla, ya yakın komşuluk yapacaksın veya alış-verişte bulunacaksın

yahut da

beraber yolculuk edeceksin... Aksi takdirde, yani bu ölçülerden

hiçbirisi ile

tartmadığın bir kişi hakkında, müsbet veya menfî yönde şahâdette

bulunmayacaksın. Zira bu demektir ki, sen onu tanımıyorsun.

Fazilet Takvimi,

2001

"Artık

sana

emrolunanı açıkla!" âyet-i kerimesinin mûcibince, Rasûlullâh

-sallallâhu

aleyhi ve sellem-, insanları İslâm dînine dâvet etmeye başlamıştı. Bu

dâvete

ilk mukâbelede bulunanlar, îmânın nûruyla gönlü aydınlanmış olanlardı.

Toplumda

göz önünde olmayan garipler, kimsesizlerdi.

Mekke'de

doğup kıyâmete kadar dünyayı aydınlatacak olan İslâm dini için her

îmân edenin çile ve ızdırabı da sevgisine, muhabbetine göreydi. İşte

gönlünde

olan îmân muhabbetinin büyüklüğü sebebiyle bir çok acılara, ızdıraplara

mâruz kalan

ve buna rağmen baş koyduğu yolda azim ve gayretle ilerleyen gönül

sultanlarından biri de Uzeyle -radıyallâhu anh-'tır.

O

birçok işkencelere katlanarak Rasûlullâh'ın yanına geliyor, sohbetinde

bulunuyor ve onu derin bir heyecan ve muhabbetle dinliyordu.

Uzeyle'nin

en büyük zevki Peygamber -sallallâhu aleyhi ve sellem-'den

öğrendiklerini başkalarına öğretmekti. Henüz Müslüman olmamış, fakat

İslâmiyet'e yakınlık duyan kadınları buluyor, Allâh'ın buyruklarını

onlara

anlatıyor ve birçoklarının Müslüman olmasına vesîle oluyordu.

Zaman

içerisinde Müslümanların sayısı gittikçe artmış, fakat yapılan

işkenceler

de dayanılmaz bir hâle gelmişti. Bu merhalede, Hazret-i Peygamber

-sallallâhu

aleyhi ve sellem- Allâh'ın izni ile Müslümanlara Medine yollarını

gösterdi.

Artık

Müslümanlar geride yurtlarını, yakınlarını bırakarak müslümanca yaşamak

için birer-ikişer gruplar halinde Medine'ye gitmeye başlamışlardı.

Hicret

edenler arasında Uzeyle'nin zevci de vardı. Şimdilik Uzeyle'yi yanında

götüremeyecek ama ilk fırsatta onu da yanına alacaktı.

Mekke

neredeyse boşalmıştı. Uzeyle kendisini yalnız hissediyor, bu yüzden

bütün

gücüyle kendisini İslâm dînini yaymaya veriyordu. Nihayet birgün

Rasûlullâh

-sallallâhu aleyhi ve sellem- de Cenâb-ı Hakk'ın izni ile hicret edince

Uzeyle,

Mekke'de büsbütün yapayalnız kaldı. O biliyordu ki, gönül Allâh ile

beraber

olunca yalnızlığın bir önemi yoktu. Bütün gücünü artık İslâm'ı yaymak

uğruna

harcamalıydı. Zîra her Müslüman'ın görevi bu olmalıydı.

Uzeyle'nin

kocasının akrabaları arasında Müslüman olmayanlar da vardı. Bunlar

birgün Uzeyle'nin evine baskın yapıp "Sen de kocan gibi Müslüman

olmuşsun.

Öyleyse bunun hesabını soracağız." diyerek Uzeyle'yi yakaladılar. Önce

kaçmasın diye bağladılar, daha sonra da hapsettiler. Ertesi gün önüne

bir çömlek

bal koyup hepsini yemesini söylediler. Onların bu hareketi üzerine

Uzeyle;

"Bana bal ikram ettiklerine göre galiba işkence etmeyecekler."

düşüncesi ile balı yemeye koyuldu.

Ancak

yedikçe içindeki hararet artmış, susuzluğu ziyadeleşmişti. Dayanamadı,

biraz

sonra su istedi. Ancak akrabaları su vermeyeceklerini, balı susuz

bitireceğini

söyleyerek onu zorladılar. Bal içini bir hayli yakmış, içindeki hararet

fazlalaşmıştı. Bir müddet sonra gün yavaş yavaş ışıltılarını etrafa

yaymaya

başlamış, güneş bütün sıcaklığını göstermişti.

Uzeyle,

azgın bir deveye bindirilip çöle doğru sürüldü. Azgın deve bir o yana

bir bu yana saldırıyor, Uzeyle'ye rahat vermiyordu. İşte vahadaki son

hurma

ağaçları da geride kalmıştı. Karşıda uçsuz bucaksız yakıcı bir çöl

vardı.

Yol

alırken çöl boyunca kimsesiz Müslümanlara işkence yapan zalimlere

rastladılar. Müşrikler onları kızgın kumlar üstünde sürüklüyor,

karınlarına

kocaman taşlar koyuyor, bu da yetmiyor çıplak vücutlarını ateşle

dağlıyorlardı.

Uzeyle,

kardeşlerine yapılan bu işkenceler karşısında kendi çilesini unutmuş

duâ ile; "Allâh'ım hâlimizi Sana nasıl arz edelim. Sen ki, bizi bizden

iyi

tanırsın! Üzerimize sabır yağdır. Sana olan îmânımıza güç ver.

Kardeşlerime

yardım et!" diyordu.

Bir

müddet daha yol aldıktan sonra bir kum tepesinin yanında durdular.

Uzeyle

deveden indirilmiş, bir kazığa bağlanmıştı. Fakat bu kadarı da

yetmezmiş gibi

ayağındaki ayakkabılarını da çıkartıp onu kızgın kumlar üzerine çıplak

ayakla

bıraktılar. Yere oturması yasaktı, hep ayakta duracaktı.

Çöl

o kadar sıcaktı ki, kızgın güneş her yeri yakıp kavuruyor, âdeta

insanın

beynini kaynatıyordu.

Zorla

yedirdikleri bal, Uzeyle'nin ciğerini kavurmaya başlamış yakıcılığını

göstermişti.

"-Ne

olur bir yudum su!" diye inledi. Akrabaları O'nun bu halinden

istifade ederek:

"-Muhammed'in

dinini inkâr et, sana istediğin kadar su verelim."

dediler. Ama boş yere… Çünkü îmân O'nun kalbine öyle yerleşmişti ki,

susuzluktan ölse bile bunun bir önemi yoktu. Nasıl olsa birgün

ölecekti, bu da

İslâm için Allâh için olmalıydı. Birden canlandı, onlara hitâben;

"-Sizi

duymayan, yaptıklarınızı görmeyen, kendisine bile faydası olmayan

taşlara nasıl tapıyorsunuz? Gelin her şeyi yaratan, yarattığı her şeyi

duyan,

gözeten Rabb'e sığının. O Rab ki, kalblerde gizlenenleri bile bilir."

Bu

sözlerle ilk önce şaşkına döndüler ama daha sonra kahkaha ile gülerek;

"-Öyleyse

yalvar da Tanrın sesini duysun; gelip seni elimizden

kurtarsın." diye alay ettiler.

Uzeyle

ellerini duâ için kaldırıp "Ya Rabbi" diye yalvarmaya başladı.

"Allâh'ım!

Beni bu îmânsızlara karşı utandırma. Biliyorum, darda kalan

kuluna yardım eder, Sen'den isteyenin elini boş çevirmezsin. Bana da

yardım et.

Allâh'ım bu adamların kalbini yumuşat, onlara da doğru yolu göster."

Artık

dili damağı büsbütün kurumuştu. Gözlerinden yaşlar akıyor, daha

kirpiklerinden ayrılmadan kuruyordu. Gittikçe gözleri de kararmaya

başladı. O,

su diye inledikçe; karşısına geçip kana kana su içiyor, "Muhammed'e

küfret

sana da verelim." diyorlardı. Uzeyle bu korkunç teklif karşısında her

seferinde

ürperiyor; "Asla, asla!" diye haykırarak:

"-O

ki Allâh'ın sevgilisi, kâinatın efendisi, O'nsuz hayatın ne anlamı

var, canım O'na feda olsun!" diyordu.

İkinci

gün sabahleyin yine bal getirdiler. Uzeyle balı ikrâm olsun diye

getirmediklerini artık biliyordu. Ona elini bile sürmedi.

"-Balı

ye!" diye zorladılar, yemediğini görünce de zorla ağzına

akıttılar. Sonra da onu bir sopaya bağlayıp güneşin karşısına diktiler.

Çöl

her zamanki gibi sıcaktı. Âdeta her bir güneş ışığı milyonlarca ok

oluyor

ona saplanıyordu. Bir zaman böyle bekledi, sonra "gözlerim" diye

inlemeye başladı. Gözlerini açmaya çalıştı ama açamadı. Bir kez daha

denedi;

sonra hiçbir şey göremediğini fark etti. "Gözlerim kör oldu." diye

haykırdı; ama sesi, kuruyan boğazından bir fısıltı gibi çıkıyor hiçbir

şey

anlaşılmıyordu.

Uzeyle

iyice zayıfladı. Üçüncü günün işkencesi başladığında âdeta bitip

tükenmişti, ayakta duracak gücü kalmamıştı. Ciğerlerindeki yangın

dayanılmaz

bir hal alınca İslâm düşmanları ona;

"-Haydi

dininden dön de sana her istediğini verelim." dediler.

Bu

teklifi de reddetti. Ama artık sesi çıkmıyor, sadece dudakları

kımıldıyordu.

Görmeyen gözlerini gökyüzüne dikmiş şehâdet parmağıyla; "Allâh birdir,

Allâh birdir!" diye işaret ediyordu. Sonunda kulakları da duymaz oldu.

Söylenenleri artık işitmiyordu.

Çöl

güneşi korkunç bir hal almaya başlayınca müşrikler onu o hâlde bırakıp

kendilerini çadırın gölgesine attılar.

Uzeyle

bütün tâkati kesilmiş bir şekilde öylece yatıyordu. Neredeyse bayılıp

bilincini de kaybetmek üzereyken göğsünün üzerinde bir soğukluk

hissetti.

Eliyle yokladı; bu buz gibi bir kova su idi. Kuruyan dudaklarını kovaya

yaklaştırıp ancak bir yudum içebildi. Sanki biri kovayı çekip almıştı.

Ayağa

kalktı, birden gözlerinin açıldığını fark etti. Evet artık görüyordu.

İşte,

pırıl pırıl billur gibi parlayan bir kova, gökyüzüne asılmış gibi

duruyordu.

"Allâh'ım bana yardım edeceğini biliyordum. Sana bütün kalbimle

inanıyorum." diye mırıldandı. Uzeyle ellerini kovaya uzatıp bu defa

kana

kana su içmeye başladı. Bir taraftan çocuklar gibi seviniyor bir

taraftan da

Rabbine duâ ediyordu.

Buz

gibi su yüreğini serinletmiş, gönlünü ferahlatmıştı. Kalan suyu

başından

aşağı boşalttı.

Çadırda

uyuyanlar, Uzeyle'nin sesini duyunca ne olduğunu anlamak için koştular.

Susuzluktan sesi soluğu kesilen, gözleri kör, kulakları duymaz olan

Uzeyle,

acaba nasıl ve niçin bağırıyordu?

Uzeyle'yi

görünce donakaldılar. Sanki karşılarındaki Uzeyle değildi. Üzerinde

hiç görmedikleri bir güzellik vardı. O pırıl pırıl parlayan gözleriyle

müşriklere "gelin" diye bağırdı.

"-Gelin

de Rabb'imin neler yaptığını görün."

Uzeyle'nin

yanına gelince yüzündeki su damlalarını, elbisesindeki ıslaklığı

fark ederek kendilerini toparladılar:

"-Bağını

çözüp suyumuzu içmişsin, bizi kandıramazsın!" dediler.

Uzeyle

onların gaflet içindeki hâllerine acı acı gülümseyerek ellerini öne

doğru uzattı ve:

"-İşte

bakın ellerim hâlâ bağlı duruyor, su tulumlarınızın kapağı bile

açılmadı." dedi.

Hayatları

âdeta bir kum fırtınası gibi geçen müşrikler bu mucizevî olay

karşısında donakalmışlardı. Bir an fırtına dindi. Sonsuzluğu görmeyi

engelleyen

kumlar dağıldı. Nasıl bir kum fırtınasının ardından toprakların yerleri

değişir, orası apayrı bir mekân hâline gelirse işte onlar da bu gönül

fırtınasının dinmesiyle yüreklerinin değiştiğini hissetmişlerdi. Artık

hiçbir

şeyi eskisi gibi görmüyorlardı.

Bir

anda hepsinin gözleri ufka daldı. Bir müjde bekliyor gibiydiler. Ufkun

kızıllığına bakan gözler bir anda Uzeyle'nin sıcacık bakışı ve

tebessümünde

eriyip gitmişti. Artık onlar için ufuktan daha derin olan Uzeyle mâsivâ

çölünde

buldukları bir vahâ, bir testi soğuk su gibiydi. Beyinleri fokurdatan

güneşi

hissetmiyorlar, kalblerine hakikat güneşinin huzmeleri aksediyordu.

Hidâyet

dedikleri böyle bir şey olsa gerekti.

İşte

böylesi bir çölde Uzeyle'nin bir serap gibi bir anda kaybolmasından

korkan

bu nasipliler bir anda vecde gelerek:

"-Ey

Uzeyle, meğer biz nasıl bir hâldeymişiz ki seni, nûranî hakîkatlerini

görememişiz. Ey sadece bir olana itaat eden eşsiz kul, şimdi bizi

affedersen

biz de belki nasiplilerden oluruz. Şayet bize acımazsan her birimiz şu

gönül

harâretinden mahvolur gideriz. Ne olur bizi bu dünya çölünün

aslanlarına yem

etme ve gönül menbaından bir tas îmân suyu bize de sun."

Uzeyle'nin

gözlerinden iki damla yaş süzüldü. O damla ki çöle düşse oradan güller

bitirir, ateşe düşse orayı gül bahçesine dönüştürürdü. Zîrâ onun gönül

dokusu

teslimiyetti ve o merhametle onlara yönelerek "bir olan"ın bütün

kâinatta nasıl hissedildiğini öğretircesine kelime-i şehâdeti telkin

etti.

"Eşhedü

enlâ ilâhe illallâh ve eşhedu enne Muhammeden abduhû ve

rasûluhu."

Ve

bütün mahlukât şâhitti artık bu îmâna. Onun îmân saâdetinin nasıl

gönüllere

aksettiğini artık her şey biliyordu. Zîra güneş balçıkla sıvanmazdı.

Îmân

güneşini bulutlar örtse de o ışımadan, aydınlatmadan duramazdı.

Ve

onunla aydınlananlar da çölden kurtulmuşlardı. Hâsılı çöl, onların

sudan

bîhaber kurak topraklara dönmüş gönülleriydi. Ve onlara neşve verecek,

gönüllerini muhabbet-i Muhammedî ile dolmasını sağlayacak bir müjde ile

Uzeyle;

"Medîne'ye hicret!" dedi.

Bunu

demesiyle bir gül kokusu yayılmıştı iklimlerine. Ve îmânla tanışan

gönüller bir anda bir muhabbet yangınıyla tutuşmaya başlamıştı. Ve

yeniden

doğmak için, gönüllerini tecdid için, yüreklerindeki Yesrib'i Medine

eylemek

için artık onlar da düşmüştü yola. Gözlerdeki ışıltı güneşten ayân,

kalblerdeki

nûr, ayın hâlesini kıskandırır bir hâldeydi. Küfürden îmâna hicret,

işte böyle

bir şeydi…

Kevser Atar

Şebnem Dergisi

İsa Peygamber, bir gün geziye

çıkar. Yolda giderken bir grup insana rastlar. Bir meydana

halkalanmışlar, devamlı Allah'a ibadet ediyorlar. Öyle ki bütün şart ve

gereklerini yerine getirerek.

Hz. İsa (a.s.) aralarına oturur. Bakar ki çeşit çeşit yemekler, bir

yığın meşrubat renk renk sebze ve meyveler, eşsiz güzellikte kadınlar,

cıvıl cıvıl çocuklar her yanı sarmış. Yaşadıkları yer de zamanın bütün

süs ve üstünlüklerine sahip. Temiz ve eşsiz bir asalete bürünmüş.

Burada bir süre misafir kalan İsâ Peygamber kendi beldesine döner. Uzun

bir zaman sonra yeniden oraya uğradığında bakar ki yerleri yurtları ile

o eski varlıklı, şen şakrak insanlar yerleri yurtları ile birlikte yok

olup gitmişler. Ortada ne eskiler, ne çocukları, ne de torunları, yer

yarılmış sanki yerin dibine girmişler.

Kendi kendine şaşırıp kalan İsâ Peygamber bu olayın sebebini merak

eder. Fakat soracak kimse yoktur. Yalvarıp yakarak yüce Allah'a, "Ey

Rabbim!" der. "Burada eskiden yaşayan o insan topluluğuna ne oldu?

Yoksa namaz kılmadılar, sonra baş mı kaldırdılar?"

Yüce Allah (c.c.) Hz. İsâ'ya, "Ey sevgili peygamberim! O aklına

gelenler yüzünden değil. onlar gerçekten iyi insanlardı. Fakat

aralarına bir beynamaz karıştı. İşte o ne olduysa ondan sonra oldu. Bir

gün beynamaz bize karşı isyanında son damlayı taşıran bir çirkin

harekette bulundu. Biz de belâ göndererek masum olan ötekileri de

birlikte silip süpürdük."

Hz.

Ebubekir (r.a) ile Hz. Ali (r.a)'nın Münazarası

Bir

gün Ebu Bekir Sıddık (r.a) Resulüllah(S.A.V)'ın evine geldi. İçeri

gireceği

sırada, Hz. Ali Bin Ebi Talib (r.a) da geldi.

Hz.

Ebu Bekir (r.a) (Geri çekilip):

-Ya

Ali sen buyur, gir dedi.

O

da cevap verip, aralarında, aşağıdaki uzun konuşma oldu:

-Ya

Ebu Bekir! Sen önce gir ki, her iyilikte önde olan, her hayırlı

işte ileri

olan, herkesi geçen sensin.

Hz.

Ebu Bekir (r.a):

-

Sen önce gir ki! Resulüllah'a (s.a.v) daha yakın sensin.

Hz.

Ali (r.a):

-Ben,

senin önüne nasıl geçerim. Çünkü Resulüllah (s.a.v)'tan işittim.

"Ümmetimden,

Ebu Bekir'den daha üstün bir kimsenin üzerine güneş

doğmadı" buyurdu.

Hz.

Ebu Bekir (r.a):

-

Ben, senin önüne nasıl geçebilirim ki, Resulüllah (s.a.v) kızı

Fatıma(r.a)'yı

sana verdiği gün,

"Kadınların

en iyisini, erkeklerin en iyisine verdim" buyurdu.

Hz.

Ali (r.a):

-

Ben, senin önüne geçemem. Çünkü Resulüllah (s.a.v):

"İbrahim(a.s)'ı

görmek isteyen Ebubekir'in yüzüne baksın" buyurdu.

Hz.

Ebu Bekir (r.a):

-

Ben, senin önüne  geçemem. Çünkü Resulüllah (s.a.v):

'Adem

(a.s)'ın hilm sıfatını ve Yusuf (a.s)'ın güzel ahlakını görmek

isteyen

Ali Mürteza'ya baksın' buyurdu.

Hz.

Ali (r.a):

-

Senin önünde gidemem. Çünkü Resulüllah (s.a.v):

"Ya

Rabbi! Beni en çok seven ve ashabımın en iyisi kimdir? dedi.

Cenab-ı

Hak:Ya Muhammed! Ebu Bekir Sıddıktır," buyurdu.

Hz.

Ebu Bekir (r.a):

-

Ben, senin önüne geçemem. Çünkü Resulüllah (s.a.v) Hayber'de:

"Yarın

sancağı öyle bir kimseye veririm ki, Allahü Teala onu sever. Ben

de, onu çok severim" buyurdu.

Hz.

Ali (r.a):

-

Ben, senin önüne nasıl geçerim. Çünkü Resulüllah (s.a.v)

"Cennetin

kapıları üzerinde 'Ebu Bekir Habibullah' yazılıdır"

buyurdu.

Hz.

Ebu Bekir (r.a):

-

Ben, senin önüne nasıl geçerim. Çünkü Resulüllah (s.a.v) Hayber

gazasında,

bayrağı sana verip

'Bu bayrak Melik-i Galibin, Ali Bin Ebi Talib'e hediyesidir' buyurdu.

Hz.

Ali (r.a):

-

Ben, senin önüne nasıl geçerim. Çünkü Resulüllah (s.a.v) buyurdu ki:

"Ya

Eba Bekir, sen benim gören gözüm ve bilen gönlüm yerindesin".

Hz.

Ebu Bekir (r.a):

-

Ben, senin önüne nasıl geçerim. Çünkü Resulüllah (s.a.v) buyurdu ki:

"Kıyamet

günü Ali cennet hayvanlarından birine binmiş olarak gelir.

Cenab-ı Hak buyurur ki 'Ya Muhammed!(s.a.v) Senin baban İbrahim Halil,

ne güzel

babadır. Senin kardeşin Ali Bin Ebi Talib ne güzel kardeştir."

Hz.

Ali (r.a):

Ben,

senin geçemem. Çünkü Resulüllah (s.a.v) buyurdu ki:

"Kıyamet

günü, Cennet meleklerinin reisi olan Rıdvan adındaki melek

Cennete girer. Cennetin anahtarlarını getirir, Bana verir. Sonra

Cebrail (a.s)

gelip, Ya Muhammed (s.a.v)! Cennetin ve cehennemin anahtarlarını, Ebu

Bekir

Sıddık'a(r.a) ver, istediğini Cennete, dilediğini Cehenneme göndersin

der."

Hz.

Ebu Bekir (r.a):

Ben,

senin önüne nasıl geçerim. Çünkü Resulüllah (s.a.v) buyurdu ki:

"Ali

kıyamet günü benim yanımdadır.Havz ve Kevser yanında, benimledir.

Sırat üzerinde benimledir. Cennette, benimledir. Allahü Teala'yı

görürken,

benimledir."

Hz.

Ali (r.a):

Ben,

senden önce giremem. Çünkü Resulüllah (s.a.v)

"Ebu

Bekir'in imanı, bütün mü'minlerin imanı ile tartılsa, Ebu Bekir'in

imanı ağır gelir" buyurdu.

Hz.

Ebu Bekir (r.a):

Ben,

senin önüne nasıl geçerim. Çünkü Resulüllah (s.a.v) buyurdu ki:

"Ben

ilmin şehriyim, Ali onun kapısıdır."

Hz. Ali (r.a):

Ben, senin önüne nasıl geçerim. Çünkü Resulüllah (s.a.v) buyurdu ki:

"Ben

sadıklığın şehriyim.Ebu Bekir onun kapısıdır."

Hz.

Ebu Bekir (r.a):

Ben,

senin önüne nasıl geçerim. Çünkü Resulüllah (s.a.v) buyurdu ki:

"Kıyamet

günü Ali bir ata biner, görenler, acaba bu hangi peygamberdir? derler.

Allahü Teala, bu Ali Bin Ebi talib'dir, buyurur."

Hz.

Ali (r.a):

Ben,

senin önüne nasıl geçerim. Çünkü Resulüllah (s.a.v) buyurdu ki:

"Ben

ve Ebu Bekir, bir topraktanız. Tekrar bir olacağız."

Hz.

Ebu Bekir (r.a):

Ben,

senin önüne nasıl geçerim. Çünkü Resulüllah (s.a.v) buyurdu ki:

"Allahü

Teala, ey Cennet! Senin dört köşeni, dört kimse ile

bezerim.Birir

Peygamberleri üstünü Muhammed'dir(s.a.v).Biri, Allah'dan korkanların

üstünü

Ali'dir. Üçüncüsü kadınların üstünü Fatımat'üz Zehra'dır. Dördüncü

köşesindeki

de temizlerin üstünü Hasan ve Hüseyin'dir."

Hz.

Ali (r.a):

Ben,

senin önüne nasıl geçerim. Çünkü Resulüllah (s.a.v) buyurdu ki:

"Sekiz

Cennetten şöyle ses gelir'Ebu Bekir! Sevdiklerinle birlikte gel,

hepiniz Cennete girin."

Hz.

Ebu Bekir (r.a):

Ben,

senin önüne nasıl geçerim. Çünkü Resulüllah (s.a.v) buyurdu ki:

"Ben

bir ağaca benzerim,Fatıma bunun kökü,Ali gövdesi, Hasan ve Hüseyin

meyvesidir."

Hz.

Ali (r.a):

Ben,

senin önüne nasıl geçerim. Çünkü Resulüllah (s.a.v) buyurdu ki:

"Allahü

Teala Ebu Bekirin bütün kusurlarını affetsin. Çünkü O kızı

Aişe'yi

bana verdi.Hicrette bana yardımcı oldu.bilal-i Habeşi'yi, benim için

azad

etti."

Resulüllah

(s.a.v')in bu iki sevgilisi, kapıda böyle konuşurlarken,

kendileri

içeriden dinliyorlardı. Hz. Ali'nin sözünü kesip içeriden buyurdu ki:

-Ey

kardeşlerim Ebu Bekir ve Ali! Artık içeri girin.Cebrail (a.s) gelip

dedi

ki, yerdeki ve yedi kat göklerdeki melekler sizi dinlemektedir.kıyamete

kadar

birbirinizi övseniz, Allahü Teala yanındaki kıymetinizi anlatamazsınız.

İkisi

birbirine sarılıp, birlikte Resulullah'ın(s.a.v) huzuruna

girdiler.

Resulullah'ın(s.a.v):

-Allahü

Teala ikinize de yüzbinlerce rahmet etsin. İkinizi sevenlere

de,

yüzbinlerce rahmet etsin ve düşmanlarınıza da yüzbinlerce lanet olsun,

buyurdu.

Hz.

Ebu bekir Sıddık dedi ki:

-Ya

Resulallah(s.a.v) Ben Ali kardeşimin düşmanlarına şefaat etmem.

Hz.Ali

dedi ki:

-Ya

Resulallah (s.a.v) Ben de Ebu Bekir kardeşimin düşmanlarına şefaat

etmem ve

başını kılıç ile bedeninden ayırırım.

Hz.

Ebu bekir Sıddık(r.a):

-Ben,

senin düşmanlarına Kevser havzından su vermem, buyurdu.

Hz.

Ali de:

-Ben,

senin düşmanlarını  Sırat üzerinden geçirmem, buyurdu.

Hz.

Ali (r.a) ve Hz. Ebu Bekir (r.a) taraftarlarının ve düşmanlarının

kulakları

çınlasın.

Kaynak:

Dört Büyük Halife, Şemsüddin Ahmed Efendi, Bedir Yayınevi,1974

Biri

İki Etmek

Allah

dostlarından... Talebesi anlatıyor.

Bir

sabah hazır olduğumuz yere teşrif edip, hatır sorarken, halimi arzedip:

- Efendim, benim şu

kadar lira borcum var idi. Günü

geldi  sıkılıyorum.

Üç gün izin verirseniz memlekete gidip öder gelirim, dedim.

- Biraz sabret,

geceler gebedir, buyurdular.

Birkaç

gün sonra, münasip lisanla tekrar hatırlatmak zarureti hasıl oldu. Zira

memlekette, "borçtan kaçtı" sözleri de gelen haberler arasında idi.

Hz.Üstazın

sözü yine evvelki gibi idi.

-

Geceler gebedir.

Fakat

bir gün sonra bana:

-

Memlekette nerden vereceksin bu parayı? diye sual ettiler.

İşin

en canlı noktası da burası.

- Efendim, babamdan

kalma bir bağım var, üç bin lira eder.

Onu satıp veririm,

dediğimde Hz.Üstazın rengi birden değişti. mübarek gözleri buğulandı.

Ve ... çu

sözler döküldü:

-

Biz kardeşlerimizin evini bağını satmak değil, birini iki  etmekle

mükellefiz.

İkinci

gün ..... bir tüccar ağabeyimizden ödünç para alıp parayı bana

verdiler. Sonra

ödedim.

Hatıratım,

Ali Erol

Bire

yediyüz

İmâm-ı Hasen ve imâm-ı Hüseyn ve Abdüllah bin Ca'fer

(r.a.) Medîne-i

münevvereye giderken, yolda erzâkları kalmadı. Sahrâda oldukları için,

yiyecek birşey alacak yer de olmayıp, açlık ve susuzlukdan gâyet

muzdarib oldular. Allahü teâlâya tevekkül etdik deyip, yoldan sapdılar.

Birâz gitdikleri gibi, ovanın orta yerinde bir karaltı gördüler. Ona

doğru sürüp, gitdiler. Bakdılar ki, bir kara çadır içinde, bir

kadıncıkdan başka kimse yok. Kadıncağıza selâm verdiler. O kadıncağız

da, letâfet ile selâmlarını alıp ve bunlara dikkat ile bakdı. Hâtırına

bu geldi ki, bu üç sultânın dünyâda benzerleri az bulunur.

Kadına dediler ki,

-Bir yiyeceğin var mıdır.

-Bir keçim vardır. Kendiniz sağınız, sütünü

içiniz.

İmâmlardan birisi sağdı, bir çanak südü bir imâma

verdi. Bir çanak da Abdüllaha verdi. Bir çanak da kendi içdi. Ondan

sonra kadına dediler ki,

-Başka yiyeceğin yok mudur.

-Bu keçimi boğazlayıp, yiyin.

O kadın, bunu böyle söyleyince, Abdüllah

hazretleri o keçiyi kesip, pişirip, yidiler. Allahü Sübhânehü ve teâlâ

hazretlerine hamd edip, atlarına bindiler. Sonra kadıncağıza dediler

ki,

-Medîne-i münevvereye vardığın zemân, mutlaka

bize uğrayasın ki, biz Seyyidlerdeniz ve Hâşimîlerdeniz. Se'âdetle

dönüp, gitdiler.

Bir zemân sonra o kadıncağızın kocası geldi.

Gördü ki, ortada keçi yok.

-Keçi ne oldu diye sordu. Hanımı da meydâna gelen

hâdiseyi anlatdı. Kocası da huzûrsuz olup,

-Ey akılsız hanım! Niçin böyle yapdın. Bizim

ondan gayri nesnemiz yok idi, dedi.

-Allahü teâlâ rahîmdir. Kullarını aç koymaz.

Bunun gibi güzel yiğitler, asîlzâdeler evimize geldi. Onları müsâfir

etmeden göndermek insâf değildir. Bir keçi nedir ki, öyle sultânlardan

esirgerim.

Ammâ kadıncağız, imâmları bilmez idi. Güzel

yiğitleri gördüğünde, mubârek yüzlerinin nûrânîliğinden ve sözlerinin

tatlılığından, firâsetle bildi ki, asîlzâdeler ve çelebî insanlardır.

Onun için kendilerinden bir nesne esirgemedi.

Bu dünyâda bütün malı bir

keçi olup, onu da müsâfirlerine ikrâm etmek o kadıncağızın kemâl

derecede cömerdliğini gösterir.

Artık, kadıncağız, kocası ile birşeyler alıp-satmak için, Medîne-i

münevvereye gitdiler. Şehir içinde gezerken, hikmet-i ilâhî, imâm-ı

Hüseyn 'radıyallahü teâlâ anh' hazretlerine Bâb-ı selâm önünden

geçerken rast geldiler. İmâm hazretleri, kadıncağızı gördü ve tanıdı.

Acele adam gönderip, huzûr-ı şerîflerine getirdiler. Kadıncağıza hitâb

edip, buyurdular ki,

-Benim kim olduğumu bilir misin?

-Bilmem, deyip, cevâb verdi.

İmâm hazretleri buyurdu ki,

-O üç yiğit, bir zemân senin çadırına uğradılar.

Sen onlara süt içirdin. Keçiyi kesdiler. Onların biri, benim.

Emr etdi, bunlara ziyâde ikrâmda bulundular.

Hikmet-i Rabbânî imâm hazretlerinin yanında fazla bir şey

bulunmadığından, beyt-ül mâl emînine adam gönderdiler.

-Bize bin dirhem gümüş ve yüz koyun versin.

İnşâallah biz yine veririz, dediler. Beyt-ül mâl emîni verdi. Huzûr-ı

şerîflerine getirdiler. Temâmını kadıncağıza verip, bizi ma'zûr tut,

dedi. Yanlarına adam verip, imâm-ı Hasen (r.a.) hazretlerine gönderdi.

İmâm-ı Hasen de bunları iyi karşılayıp, yanında bulunduğu kadar ikrâm

etdi. Ve onların yanında fazla nesne bulunmadığı için, beyt-ül mâl

emînine adam gönderip, bin dirhem ile ikiyüz koyun ödünç aldılar.

Hepsini o kadıncağıza verip, özr dilediler. Sonra yanlarına bir adam

verip, Abdüllah bin Ca'fer hazretlerine gönderdiler.

Abdüllah hazretleri,

-İmâmlar ile buluşdunuz mu diye süâl etdi.

-Evet, onlardan geliriz, dediler.

Abdüllah hazretleri buyurdu:

-Ne olaydı, önce bizim yanımıza gelseydiniz! Zîrâ

onların ellerinde, dünyâ malı karâr etmez. Hâzır nesneleri bulunmadığı

için, belki ızdırâb çekmişlerdir. Bunlar dediler ki, her biri biner

dirhem ve yüz ve ikiyüzer koyun ihsân etdiler. Abdüllah hazretleri çok

ni'metler verip, ikibin dirhem ve dörtyüz koyun ihsân etdi. Hazret-i

Abdüllah bin Ca'fer varlıklı idi. Ondan sonra, kadıncağız kocası ile

dörtbin dirhem gümüş ve yediyüz koyunu alıp, sevinerek evlerine

döndüler. Resûlullahın 'sallallahü teâlâ aleyhi ve sellem'

hazretlerinin evlâdının cömerdliği, ikrâmları bu mertebede olunca,

lâyık olan odur ki, ümmeti olan kişi dünyâya rağbet etmeyip, eline

geçeni infâk edip, onların izinden gidip, tâ ki, dünyâda

müslimânlıkları ma'mûr, âhıretde de günâhları afv edilmiş olur.

Musa

Peygamber gezilerinden birinde yoldan bir ihtiyara rastlar. İhtiyar o

derece yaşlanmıştır ki artık beli kamburlaşmıştır. İlk bakışta daha

beline taktığı kuşaktan ateşperest olduğu anlaşılıyordu. Zaten adam bir

ateş yakmış, karşısında boyuna tapınıyordu.

Asıl vazifesi, kâfirleri inkâr ve küfründen, sapıkları daldıkları

sapıklıklardan vazgeçirterek Allah yolunun aydınlığına kavuşturmak olan

Mûsa Peygamber tam gayesine uygun bir konu bulmuştu. Adama yaklaşarak,

"Ey ihtiyar, kaç yıldır bu ateşe tapmaktasın, söyler misin?" diye

sordu. Adam "tam doksan dört yıldır tapıyorum" diye cevap verince Mûsa

Peygamber, "bunca yıllık ömrün süresince hep ateşe taptın, bir kerrecik

olsun her şeyin yaratıcısı olan yüce Allah'a yönelmeyi ve O'na ibadet

etmeyi hiç düşünmedin mi?" diye sorar.

Bunca yıldır ateşe tapmış olan ihtiyar gözlerinde beliren ümit

kıvılcımlarıyla bu yabancıya bir kurtarıcı gibi bakarak "iyi

söylediniz, ama tövbe edip yüce Allah'ın kapısına başvurursam, acaba

beni kulluğuna kabul eder mi dersiniz? Sayısız günahlarıma rağmen" diye

ortaya atılır. "Niye kabul etmesin? Eder. Çünkü yüce Allah (c.c.)

kullarına en çok merhamet edendir" diyen Mûsa Peygamber'e bu defa

ihtiyar, "mademki siz yüce Allah'ın bir ömür boyu kendi aydınlık

yolundan kaçarak uzaklaşan bir kulunu bağışlayacağını ileri

sürüyorsunuz, öyleyse bana nasıl iman etmem gerektiğini söyleyin de

imana geleyim" diye sorar. Ardından da iman ederek, "Lâ ilâhe illallah,

Mûsa Resûlullah (Allah'tan başka ilâh yoktur, Mûsa O'nun kulu ve

elçisidir)" sözlerini zevk ve imanla sıraladı.

İman eder etmez bir çığlık kopararak ihtiyar hemen yere yuvarlandı.

Ellerini, kollarını ve ayaklarını hareket ettirmeye çalışan Mûsa

Peygamber baktı ki ihtiyar fanî dünyaya gözlerini yummuş. Hemen bir su

bularak yıkadı, kefenledi ve bir kabir kazarak gömdükten sonra kabri

başına çömeldi, ardından da, "Ey Rabbim! Şimdi ruhunu teslim eden kulun

az önce Kelime-i Tevhid getirerek imana gelmişti. Şimdi onun bir

kerrecik getirmiş bulunduğu Kelime-i Tevhid'e karşılık ona nasıl

muamele edeceğini öğrenmek istiyorum. Ne olur bunu bana bildir,

Allah'ım."

Allah'ın emriyle hemen Musâ'nın yanında beliriveren Cebrail (a.s.), "Ey

Mûsa, Allah'ın selâmını getirdim. Sana şunları iletmemi bildirdi.

Mademki doksan dört yıllık putperest ihtiyar, Lâ ilâhe illallah, Mûsa

Resûlullah diyerek imana geldi. Biz O'nu dost edindik. Kendisini

Cennetimize sokarak orada ipekli Cennet elbiseleri giydireceğiz."

Bunun üzerine Mûsa Peygamber sevinçle oradan ayrılarak milletinin

yanına vardığında başından geçenleri olduğu gibi anlattı. Müminler

derin bir memnunluk içine gömülerek bu işin sırrını kavramaya

koyuldular. "Lâ ilâhe illallah, Mûsa Rasûlüllah (Allah'tan başka ilâh

yoktur, Mûsa O'nun kulu ve elçisidir" cümlesinin harflerini

saydıklarında baktılar ki yirmi dört harf var. Demek oluyor ki, yüce

Allah (c.c.) imana gelen ihtiyar adamın getirdiği Kelime-i Tevhid'in

her bir harfine karşılık dört yıllık günahını affetmişti. Böylece adam

bir aylık günahı dışında tüm günahlarından arınmış olarak öbür dünyaya

göç etmişti.

Yüce Allah (c.c.) cümlemizi Kelime-i Tevhid'i dilinden düşürmeyen

kullarından eylesin, âmin.

Revnak-ül Meclis

Ebu

Müslim Havlani bir toplulukta

konuşulanları dinler. Hemen hepsi de hanımından şikayette

bulunmaktadırlar. Ancak Ebu Müslim’de şikayet filan yoktur. Derler ki:

– Veli gibi bir hanıma düştün de sesin sedan çıkmıyor değil mi?

Omuzlarını

silkerek cevap verir:

– Bizimki veli

filan değil kelimenin tam manasıyla delidir deli!…

– Öyle ise

derler nasıl geçiniyorsun böyle deli biriyle?

Cevap verir:

– Ben usulünü

biliyorum da öyle geçiniyorum, kavga gürültümüz o yüzden olmuyor!…

Büsbütün meraka

düşerler.

– Deli gibi

biriyle kavgasız gürültüsüz geçinmenin usulü nedir ki? diye sormaktan

kendilerini alamazlar.

Şöyle izah eder

Ebu Müslim, geçinmenin sırrını.

Der ki:

– Allahü

Azimüşşan, Âdem Aleyhisselam’ı topraktan yarattığında bedenine önce

aklı koydu. Akıllı bir adam oldu. Sonra öfkeyi

yarattı. Ona da Âdem’in bedenine girmesini emretti.

Öfke:

– Ben dedi.

Âdem’in bedenine giremem. Çünkü orada akıl vardır! Akılla ikimiz bir

yerde asla duramayız!…

Rabbimiz buyurdu:

– Ey öfke! Sen

Âdem’in bedenine girmeye çalış, oraya yönel. Akıl senin geldiğini

görünce hemen çıkıp gider, kendi yerini sana bırakır. Böylece sen de

Âdem’in bedeninde hükmünü icra eder, onu deli yaparsın.

Ebu Müslim

burada der ki :

– İşte biz

hanımla bu konuda anlaştık. Dedik ki; mademki insana öfke gelince akıl

gidiyor, insan delinin teki haline geliyor. Öyle ise evde kim

öfkelenirse o an sanki o delidir. Deliye karşı ise bir veli lazımdır.

Ben öfkelenirsem hemen farkına varacaksın, sabır gösterip ters cevap

vermeyeceksin. Çünkü ben o an deli sayıldığımdan deli adamdan her şey

beklenir diyerek veli rolüne gireceksin, aklım gelinceye kadar bir

deliye bir veli rolü oynayacaksın.

Ebu Müslim

burada şunu da ilave eder:

– Tabii der, bu

sabır benim için de geçerli bir görevdir. Bazen hanım öfkelenir, bu

defa o deli durumuna girer bana veli rolü düşer, ben bir veli gibi

sabır gösterir, karşılık vermemeye çalışırım. Aklı gelip de akıllı

insana muhatap olduğumu anlayıncaya kadar, bu sabır devam eder.

Ebu Müslim

bundan sonrasını şöyle tamamlar:

– İşte der ey

dostlar, benim hanımdan şikayetçi olmayışımın sebebi budur. Gül gibi

geçinip gitmemizin sırrı da buradadır. Tavsiye ederim, siz de bir

deliye bir veli rolü oynayın, öfkelenince karşı taraf veli rolüne

girsin, sabır ve tahammülü esas alsın, göreceksiniz ki tartışma kısa

zamanda son bulacak, taraflar birbirlerine karşı sevgiyle dolacak.

Çünkü öfkeli taraf kendisine karşılık verilmeyişinin takdirini,

minnettarlığını duyacak. Bu da mutluluk vesilesi olacak.

Sakın “bir deliye

bir veli rolü basit bir şey” deyip de geçmeyin. Sadece bir deneyin

yeter. İşte size güzel geçinmenin sırrı.

Kaynak: Yeni Aile İlmihali, Ahmed Şahin,

Cihan Yayınları

ALLAH dostlarından biri bir gün namaz

kılarken son oturuşta "Ettehiyyatü"yü

okuduktan sonra salavatları okumayı unutur. O gece bir rüya görür.

Rüyasında Peygamberimiz (s.a.v.) kendisine iyice bir çıkışır ve şöyle

der:

style="font-family: cambria;">

-Namazını dosdoğru

kıldın, herşeyi yerli yerinde yaptın da bana salavat getirmeyi unuttun.

O yüzden sana kızgınım.

style="font-family: cambria;">

Bunun üzerine ALLAH dostu

boynu bükük, mahcup bir durumda, yalvaran bakışlarla,

style="font-family: cambria;">

- Ey ALLAH'ın Resulü!

Öylesine ibadete dalmış, ALLAH'ı hamd ü sena etmekle o derece meşguldüm ki, size salavat

getirmeyi unutuvermişim,

der.

Ardından sevgili

Peygamberimiz (s.a.v.) şöyle buyurur:

style="font-family: cambria;">

"Ey eren! Sen benim şu

sözlerimi duymadın mı? Ben dedim ki:

style="font-family: cambria;">

" Bana salavat getirmedikçe işlenen ameller,

edilen dualar mevkuf ve mahbustur. (kabul

edilmemişlerdir) Eğer kişi kıyamet günü ALLAH'ın huzuruna dünya dolusu

iyilikle çıksa,  fakat bana arasıra salavat getirmeyi unutsa,

şüphesiz ki bütün iyilikleri geri çevrilir ve yüzüne vurulur."

style="font-family: cambria;">

(Zübdetül Vaizin)

Vakti zamanında bir ermiş

vardı. Adam bütün hayatını Allah'a ibadet ve tâat içinde geçirdiği için

mal ve servet biriktirmemişti. Kendi yağıyla kavrulmuş, kıt kanaat

geçine gelmişti. Fakat ömrünün son günlerinde iyiden iyiye geçim

darlığına düşmüş ve tâkatten de kesilmişti. 

Bir gün karısı ermişe, geçim darlığından şikayet ederek, "Kocacığım, ne

olur, Allah'a dua et de biraz dünyamız genişlesin, ferah kavuşalım"

der, ermiş de Allah'a yalvarıp yakararak O'ndan biraz dünyalık

ister. 

Kadın odaya girdiğinde bakar ki köşede bir tuğla büyüklüğünde sapsarı

bir altın külçe durmaktadır, hemen alıp, "dilediğimiz kabul oldu"

diyerek sevinç çığlıkları arasında kocasına gösterir. Kocası da "Al,

dilediğin gibi harca karıcığım" der.

O gece ermiş rüyasında kendini Cennette bir tuğlası eksik bulunan

altından bir köşkün yanında görür. "Bu köşk kimindir?" diye sorunca

melekler, "sizindir" diye cevap verirler. Adam tekrar, "pekâlâ, bunun

eksik tuğlası nerede?" diye sorunca, "size gönderdik" cevabını

alır. 

Ermiş uyandığında karısına altın külçeyi getirmesini söyler. Külçe

gelince de başucuna koyarak şu samimi sözlerle Allah'a el açıp yalvarıp

yakarmaya başlar:

"Allah'ım! Bana bahşettiğin altın külçeyi geri sana iade ediyorum. Ne

olur kabul buyur."

Allah da altın külçeyi kabul ederek Cennet'teki köşkün eksik yerine

koyar.

Halîfe

Hârûn

Reşîd bir gün Behlül-i Dânâ ile

sohbet ederken;

-Ey Behlül! Sana sarayımda bir oda ve

hizmetçiler vereyim. Yeter ki bu eski elbiselerden kurtul. Yenilerini

giy. İnsanlar arasına karış, dedi.

Bunun üzerine hazret-i

Behlül;

-Müsâde

ederseniz bir danışayım, dedi.

Halîfe;

-Kime danışacaksın, kimsen yok ki? diye cevap verdi.

Behlül de;

-Ben danışacağım yeri biliyorum, dedi ve oradan ayrıldı.

Hârûn

Reşîd

arkasından adamlar salıp danışacağı yeri öğrenmek istedi. Behlül gide

gide şehir dışında bir mezbeleliğe gitti. Başını eğip bir şeyler

dinlermiş gibi yaptı. Bir şeyler söylendi. Daha sonra oradan ayrıldı.

Saraya yöneldi. Sultanın adamları ondan önce saraya dönüp hâdiseyi

halîfeye bildirmişlerdi. Behlül huzûra girince, halîfe Hârûn Reşîd ona;

-Ey Behlül!

Söyle bakalım vereceğin

cevâbı, dedi.

Behlül;

-Danıştım

efendim. Lâkin insanlar

arasına karışmam mümkün değil, dedi.

Halîfe

heybetle;

-Ey Behlül!

Sen gidip çöplere

danışmışsın, haberim oldu, dedi.

Behlül de;

-Doğru

söylüyorsun ben de onlara

danıştım. Onlar bana cevap verdiler ve;

-Ey

Behlül! Biz de vaktiyle en güzel ve

nefis yiyecekler idik. Bütün güzellikler bizde idi. Sevgi ve itibarımız

çoktu. Ne zaman ki insanlar arasına karıştık. İşte bu hâle geldik. Çöpe

atıldık. Sen de sakın insanların arasına karışma,dediler.

Bu

sözlerdeki ince mânâları anlayan

Hârûn Reşîd: "Haklısın." deyip düşüncelere daldı.

Ahmed-i

Nâmıkî Câmî

hazretleri, Herat'ta

bulunduğu sırada bir gün Abdullah-i Ensârî'nin konağına dâvet ettiler.

Ahmed Câmî'nin hizmetçisi, yola çıkmaları için ayakkabılarını önüne

koydu. Ahmed Câmî hazretleri;

"Bir saat

beklememiz îcâb ediyor. Bir iş

var." buyurdu. Beklediler. Bir saat sonra, bir Türkmen, hanımı ve

yanlarında 12 yaşlarındaki oğulları ile geldiler.

Çocuğun

babası;

"Efendim!

Allahü teâlâ bize çok mal verdi. Bundan başka çocuğumuz

yoktur. Bu da âmâ olup gözleri görmemektedir. Her tarafı gezdirdik.

Gitmediğimiz yer, varmadığımız doktor kalmadı. Fakat hiçbirisi çare

bulamadı. Biz, siz Allahü teâlâya her ne duâ ederseniz cenâb-ı Hakkın

lutfedip kabûl ettiğini biliyoruz. Eğer, çocuğumuzun göz nûruna

kavuşması için duâ ederseniz çok bahtiyar oluruz. Tek gözleri açılsın,

îcâb ederse bütün malımızı fedâ etmeye hazırız. İhsân ederseniz,

lutfederseniz çok seviniriz. Eğer bu arzumuz yerine gelmezse,

üzüntümüzden mahvoluruz." dedi.

Ahmed Câmî hazretleri bu sözleri

dinledikten sonra;

"Nasıl olur?

Ölüleri diriltmek, cild hastasını iyi

etmek Îsâ aleyhisselâmın mûcizesi idi. Bu hâlde Ahmed kim olur ki, bu

hastalığın tedâvisini benden istiyorsunuz?" buyurdu. Sonra ayağa kalkıp

yürümeye başladı. Biraz sonra;

"Biz ederiz

biz." dedi. Orada bulunan

herkes bu sözü işittiler. Fakat bir şey anlayamadılar. Bundan sonra

hemen geri dönüp bir yere oturdu ve;

"O

çocukcağızı bana getirin."

buyurdu. Getirdiler. İki mübârek başparmağını çocuğun iki gözüne sürüp;

"Azîz ve

celîl olan Allahü teâlânın izni ile açılın." buyurunca,

çocuğun gözleri görür oldu. Bundan sonra orada bulunan ileri gelenler

dediler ki:

"Efendim,

birinci defâ, ölüleri diriltmek ve cild

hastalarını iyi etmek mûcizesi Îsâ aleyhisselâma âittir. Kendiniz için,

bu yolda Ahmed kim olur ki? dediniz. Daha sonra da, biz ederiz biz,

dediniz. Bu iki sözünüz arasındaki irtibâtı anlayamadık. İzâh buyurur

musunuz?"

Bunun

üzerine Ahmed Câmî hazretleri;

"Evvelki söz

kendime

âitti. Bundan başkasını diyemezdim. Ama sonradan bana şöyle ilhâm

ettiler: Ey Ahmed! Ölüleri, Îsâ aleyhisselâm mı diriltti? Dilsizleri ve

cild hastalarını o mu iyi etti? Biz ederiz biz. Geri dön. O çocuğun

gözlerinin açılması için seni sebep kıldık. Bu söz kalbime öyle ilhâm

olundu ki, ağzımdan da çıkıverdi. O söz ve fiillerin hepsi Allahü

teâlâdan idi. Ahmed'i (beni) sâdece vâsıta kıldı." buyurdular.

Yavuz

Sultan Selîm Han

Mısır'ı tamâmiyle Osmanlı mülkü yaptıktan sonra,

bir müddet daha idârî teşkilâtı yerleştirmek üzere, burada kaldı. Bu

sırada devlet adamları ve askerler asıl vatanları Anadolu'ya, diyâr-ı

Rum'a hasret kalıp dönmeyi arzu etmişlerdi. Fakat bu arzularını

Pâdişâha söyleyememişlerdi. İleri gelenlerden bâzıları, İbn-i Kemâl

Paşaya durumu anlattılar. Çünkü Yavuz Sultan Selîm Han onu çok severdi.

Ona dediler ki: "Ne zamâna kadar bu diyâr-ı gurbette hasret çekeceğiz?

Bu durumu Pâdişâh hazretlerine bir arz edip, gitmeye meylettiremez

misiniz?"

Bir gün Ahmed ibni Kemâl, Yavuz Sultan Selîm Han ile gezintiye

çıktılar. Konuşmalar arasında Pâdişâh; "Ortalıkta ne sözler var, durum

nasıl?" diye sordu. Kemâl Paşazâde bu soruyu fırsat bilip derhal konuyu

ele aldı ve dedi ki: "Pâdişâhım! Yolda gelirken askerlerin Nil'de

davarlarını suluyorlardı. O askerlerden birinin şu türküyü söylediğini

duydum.

"Nemüz kaldı bizüm mülk-i Arab'da,

Nice bir dururuz Şâm ü Haleb'de,

Cihan halkı kamu ayş ü tarabda,

Gel ahî gidelüm Rûm illerine."

(Nemiz kaldı bizim bu Arab diyarında, Şam'da ve Haleb'de niçin dururuz?

Cihan halkı hep şenlik içinde yaşamakta, gel kardeş, Rum diyarına,

Anadolu'ya gidelim.)

Bu şiir, Yavuz Sultan Selîm Hanın çok hoşuna gidip; "Bundan sonra

burada durmamızı gerektiren işler de kalmadı, döneriz." diyerek,

İstanbul'a döneceğini bildirdi. Bundan bir gün sonra, Yavuz Sultan

Selîm Hana Kâbe'nin anahtarı ve diğer mukaddes emânetler teslim edildi

ve İstanbul'a dönmek için ordusuyla yola çıktı.

Yolculukta bir sohbet sırasında söz Ahmed ibni Kemâl hazretlerinin

hocası Molla Lütfi'den ve onun öldürülme sebebinden açılmıştı. Yavuz

Sultan Selîm Han, ona:

"Tokatlı Molla Lütfi hocanız imiş. İlmi, irfânı yüksek, değerli, dört

başı mâmur bir ilim adamı iken katline sebeb ne oldu." diye sordu.

Kemâl Paşazâde:

"Hocam hased-i akrân belâsına uğradı. Tam bir âlim, kâmil, müteheccid

(gece uyanıp namaz kılan), sâlih, dindâr bir kişi iken, düşmanı çoğalıp

hased ettiler ve katline sebeb oldular." dedi. Bu habere fevkalâde

üzülen Sultan:

"Molla Lütfi ilminin ve vakarının yanında şaka yapmayı çok seven biri

imiş. Bâzan öyle şakalar yaparmış ki, işitenler şaka değil, gerçek

zannederlermiş. Siz de üstadınız gibi öyle şakalar yapmaz mısınız ki

gerçek zannedilsin?" deyince, İbn-i Kemâl hazretleri hemen şu cevabı

verdi:

"Biz geçen gün sıramızı savdık. Şimdi sıra Pâdişâhımız

hazretlerindedir." Bu söz üzerine bir müddet düşünen Yavuz Sultan Selîm:

"Yoksa o geçenki gün yeniçeriler ağzından söylenen kıt'a da öyle bir

şaka mıydı? Yeniçeriler ağzından söylenen o sözler sizin sözünüz

müydü?" diye sorunca da İbn-i Kemâl:

"Evet, doğrusu Pâdişâhımızın buyurdukları gibidir." dedi. O espiriyi

çok beğenen Pâdişâh, İbn-i Kemâl hazretlerine ihsânlarda bulundu.

Mesnevi'de şöyle bir hikaye nakledilir:

Musa aleyhisselam yolda bir çoban gördü. Çoban şöyle

dua ediyordu:

"Ey kerem sahibi Allah! Nerdesin ki sana kul, kurban

olayım! Çarığını dikeyim, saçını tarayayım! Elbiseni yıkayayım,

bitlerini kırayım. Ulu Allah, sana süt ikram edeyim. Elini öpeyim,

ayağını ovayım." O çoban bu çeşit saçma sapan şeyler söyleyip

duruyordu. Musa aleyhisselam;

"Kiminle konuşuyorsun?" diye sordu. Çoban;

"Bizi Yaradanla, bu yeri, göğü yaradanla," diye cevap verince, Musa a

leyhisselam dedi ki:

"Vah vah! Sen sersemlemişsin. Bu ne saçma söz, bu ne

küfür, bu ne olmayacak şey? Ağzını tıka. Sen bunları kime söylüyorsun?

Amcana, dayına mı?" Çoban;

"Ya Musa, ağzımı bağladın, şimdi pişmanlıktan canımı

yaktın," dedi. Elbisesini yırtıp yana yana bir ah çekti, başını alıp

çöle doğru yola düştü.

Bu arada Allahü Teâlâ'dan Musa aleyhisselama şöyle

bir vahiy geldi:

"Kulumuzu bizden ayırdın. Sen birleştirmeye mi geldin

ayırmaya mı? Ben herkese bir karakter, bir yapı verdim. Onun

için övmek olan sözler, sana kötülüktür. Ona göre baldır sana göre

zehirdir. Bilmezmisinki biz söze bakmayız, gönüle bakarız, öze bakarız."

Değerli

mimar arkadaşımız Hilmi Şenalp,

Türkmenistan'ın başşehri Aşkabat'ta selatin bir cami inşa etmiştir.

...

Bu cami-i

şerifin inşaatı devam ederken bir gün Aşkabat'ta mesai

arkadaşlarından bir grupla caddede yürüyorlarmış. Önlerine şab-r emred

(sakalı çıkmamış bir delikanlı) Türkmenistanlı bir genç çıkmış ve:

"-Bir

dakika beyler! Siz Türkiye'den gelmiş olmalısınız, öyle değil mi?"

Hilmi

bey ve

arkadaşları:

"Evet!"

cevabını verince Türkmenistanlı genç:

"-Size

bir sual sorabilirem mi?"

demiş. Onlar da: "-Buyur, sor!" demişler.

Türkmenistanlı

genç:

"-Türkiye'de

hatun kişiler başlarını örtirler mi?" demiş. Muhatabları:

"-Evet."

Cevabını verince ilave etmiş: "-Bacaklarını örtirler mi?"

Buna

da

"Evet." karşılığını alınca:

"-Kusura

bakman, beyler!ı'. Zannımca siz doğru söylemirsinizl.. Men (ben)

tilifisyon seyredirem. Sizin rus­laştığınızı görürem."

ihtimal

bu

Türkmenistanlı genç "ruslaşmışsıız'

sözüyle, "batılılaşmış olmayı”

kasdediyordu. Kendi memleketinin şartIarına göre böyle söylüyordu.

Sonra ilave etmiş:

"-Halinize

bakırem, size müslüman demekte zorlanırem. Hiç güven duymirem. Lâkin

düşünürem ki. Cenab-ı Allah birine ruhsat fırsat verip de "Mukaddes

Emanetler"i

elinizdenaldırmadı. Onları sizde kodi. Bunu düşününce sizin bir gün

yeniden adam olacağınıza ihtimal verirem. Lakin ne zaman, bilemirem?

Boynumu

eğmiş beklirem!.."

demiş.

Muhatabları

bu arifane cevab karşısında

söyleyecek söz bulamamış ve delikanlıyla kucaklaşarak:

"-Ümidin

boşuna değildir, kardeş! Milletimizin Allah yolunda sebkat etmiş olan

hizmetleri bereketine çok geçmeden umduğun güzel günlere şahid

olacaksın. Cenab-ı Allah neye kaadir değil! Bak işte Rusya

topsuz-tüfeksiz yıkıldı. Bugünkü hal, adetullah icabıdır. Kainatta

kahır ve lütuf bir arada mevcud olup onlar arasında bir galebe

nöbetleşmesi vardır. Şu senin gönlündeki güzel ümid o güzel günlere aid

mümin ferasetiyle bir sezişten ibarettir. Me'yus olma!" demişler.

Not:

.

Gayr-i islamı sayısız tatbikattan ruhları bunalarak ümidsizliğe düşen

müminlere ithaf olunur.

Kaynak: İthaflı

Fıkralar, Kadir Mısıroğlu,  2005 Nisan

Böceğin

Rızkı

Hazret-i

Süleymân (a.s.) bir gün, deniz kenârında

oturmuşlar idi. Bir karıncanın geldiğini gördü. Ağzında bir yeşil

yaprak tutardı. Deniz kenârına ulaştı. Sudan bir kurbağa çıkdı. O

yaprağı karıncadan alıp, denize döndü. Karınca geri döndü.

Karıncadan sordular ki,

- Bunun hikmeti nedir.

Karınca cevâb verdi ki,

-Bu deryânın ortasında, Allahü Sübhânehü ve teâlâ

hazretleri bir taş halk etmişdir. O taşın içinde bir böcek halk

etmişdir. Beni onun rızkına sebeb etmişdir. Ben her gün o nesneyi, ona

yetecek kadar rızkı getiririm. Deniz kenârına ulaşdırırım. Allahü teâlâ

hazretlerinin, kurbağa sûretinde yaratdığı bir meleği o rızkı benden

alır, o böceğe verir. O böcek, Allahü tebâreke ve teâlâ hazretlerinin

kudreti ile, fasîh dil ile söyler ki;

-Sübhânallah ki, beni halk etdi, deniz ortasında

ve taş arasında bana mekân verdi. Benim rızkımı unutmadı. İlâhî,

ümmet-i Muhammedi ümîdsiz etme!

Ukbe

bin Ebî Muayt, Mekke

müşriklerinden kötü niyetli olmayan bir adamdı. Rasûlullâh'la her

karşılaştığında saygıyla bakar, iyi münasebetini bozmamaya gayret

ederdi. Hatta

uzun yolculuklardan döndüğünde Mekke'de insanlara yemek ikram etmeyi

âdet

edinmişti. İşte yine böyle bir yolculuktan dönmüş, vereceği yemeğe

Rasûlullâh'ı

da davet edecek kadar yakınlık göstermişti.

Efendimiz,

Ukbe'nin artık gönlünün îmâna hazır hâle geldiğini düşünerek yemek

davetine şöyle karşılık verdi:

"-Ukbe,

dâvetine gelirim, ama yemeğini yemem. Yemeğinden yemem için seni

yaratan Allâh'ı inkar etmemeni, O'nun Rasûlü'ne de şehâdet etmeni

beklerim.

Senin gibi iyi niyetli bir insan küfürde ısrar etmemeli artık!.."

Ukbe,

bu teklife çok da direnmedi. Efendimiz'in isteğine olumlu cevap vererek

îmân eden herkesin söylediği şehâdet kelimesini söyleyiverdi. Efendimiz

Ukbe'nin îmân etmesine çok sevinmişti.

Ne

var ki, Ukbe'nin Mekke'de putperest dostları da vardı. Haber bir anda

onlara

da ulaştı. Onların içinde katı, sert ve insafsız bir müşrik olarak

meşhur olmuş

Übey bin Halef, duyduğu haberden hiç hoşlanmadı. Hemen gelip arkadaşını

suçlayıcı sorular sormaya başladı:

"-Duyduğuma

göre Muhammed'i yemeğe dâvet etmişsin. Bununla da kalmayıp

onun teklif ettiği şehâdet kelimesini de söylemişsin!"

"-Evet."

dedi "Öyle oldu. Onun istediği şehâdet kelimesini de

söyledim."

Müşrik

dostu:

"-Olamaz!.."

dedi, "İşte bu olamaz. Hem şehâdet kelimesini

söyleyeceksin, hem de bizimle dost olacaksın. Bu olacak şey değil!..

Bu, sana

pahalıya mâl olur. Bundan sonra hiçbir yerde iş bulamazsın." diye ilâve

etti.

Ukbe,

müşrik dostunun sözlerinden endişe etmiş, getirdiği şehâdet

kelimesinden

pişmanlık duymaya başlamıştı.

"-Olayı

büyütme!.." dedi. "Ben sadece Ukbe'nin yemeğini yemeden

gitti diye bir söylenti çıkmaması için, utandığımdan şehâdet kelimesini

getirdim; yoksa ona inandığımdan değil!"

Übey

bin Halef, kopardığı bu tâvizden memnun olmuş, ama yeterli de

bulmamıştı.

Daha da ileri giderek yol gösterdi:

"-Biz

bu sözlerinin doğruluğunu, ancak gidip O'na tükürdükten sonra kabul

ederiz. Gideceksin, onu sevmediğini ifade eden bir tükürük

fırlatacaksın, o

zaman anlarız, senin O'na inanmadığını!.. Yoksa bizi savamazsın boş

sözlerle!.."

Îmâna

yeni ısınmaya başlamış olan Ukbe'nin kalbi, maalesef artık geri dönüşe

geçmiş, dostlarının baskısına dayanamayarak vazgeçmişti, getirdiği

şehâdet

kelimesinden...

Doğruca

Efendimiz'in Daru'n-Nedve'de ibâdet ettiği yere gitti. Dilinin ucunda

topladığı tükürüğü fırlatmak üzere hazırlanırken ansızın bir rüzgar

çıktı.

Dudakları arasından çıkan tükürük geriye dönerek kendi suratına yapışıp

hem de

ateş gibi yaktı. Ertesi günü Ukbe'yi yanağındaki yanık iziyle görenler

sordular:

"-Sende

böyle bir yanık izi yoktu, ne zaman oldu bu yara?"

Ukbe

saklamadan anlattı:

"-O'na

doğru tükürdüğüm tükürük, kendime geri dönüp suratıma yapışarak

ateş gibi yaktı, izi kaldı!"

Ne

yazık ki, yarı îmân etmişken dostlarının baskısı yüzünden gerisin

geriye

dönen Ukbe, Bedir'de küfür üzere öldü. İşte bu hâdise üzerine Furkan

Sûresi'nin

27-29. âyetleri nâzil oldu:

"O

gün, zâlim iki elini ısırıp "Ne olurdu, ben o peygamberin

beraberinde bir yol edineydim." Ne yazık bana! Keşke falanı dost

tutmayaydım. Beni o zikirden, imânâ geldikten sonra, o saptırdı. Şeytan

insanı

yapayalnız ve yardımsız bırakandır."

Burada,

dostlarının yanlış telkinlerine uyanların ellerini ısırarak âhirette

nasıl pişmanlık duyacakları şöyle anlatılmaktadır:

"-Ah

ne olurdu, keşke falanı dost edinmeseydim, onun isteğine boyun

eğmese, sözlerine îtimat etmeseydim!.. Getirdiğim şehâdet kelimesinden

vazgeçirip Peygamber'le birlikte olmama mâni oldu, şeytana uydurdu. Ne

kötü

dostmuş meğer onlar..."

Ukbe'nin îmânına engel

olan bu dost

örneği, bizim de dostluğumuzu ve

dostlarımızı düşünmemize sebep olmalıdır. Arkadaş ve dostlarımızın bize

neleri

telkin ve tâlim ettiklerini gözden geçirmeliyiz ki, buradaki yakın

dostluklarımız, âhirette amansız düşmanlığa dönüşmesin. "Böyle dost

düşman

başına!.." diyerek pişmanlık duymayalım.

A. Karamanoğlu

Şebnem Dergisi