Ormanın Kalbi
Ormanın tam ortasında, tüm ağaçların arasında en uzun boylu, en kocaman gövdeli, en gür dallı olan bir çınar vardı. Ona Koca Çınar derlerdi. Yaşı o kadar çoktu ki, hiçbir hayvan onun fidanken nasıl göründüğünü hatırlamıyordu.
Yazın sıcağında tilkiler, tavşanlar ve geyikler onun gölgesinde dinlenirdi. İlkbaharda kuşlar dallarına yuva kurardı. Sonbaharda yaprakları sarardığında tüm orman bir altın denizine dönerdi. Koca Çınar herkese açıktı, herkese yeterliydi.
Genç sincap Fındık ise Koca Çınar'ın en sadık ziyaretçisiydi. Her sabah dallarına çıkar, her şeyi sorar, uzun uzun dinlerdi. Çınar da konuşurdu; yapraklarının hışıltısıyla, dallarının gıcırtısıyla bir dili vardı ve Fındık onu anlamayı öğrenmişti.
Büyük Fırtına
O yıl sonbahar, hiç olmadığı kadar sert geldi. Önce gökyüzü morardı. Sonra rüzgâr güçlendi. Hayvanlar ormanda huzursuz dolaşırken Fındık Koca Çınar'a tırmandı ve sordu:
"Koca Çınar, bu rüzgâr ne kadar sürecek?"
"Bu fırtınanın benzerini yüz yılda bir yaşadım. Geçer. Ama geçmeden önce çok şey öğretir."
Fırtına bir gecede zirveye çıktı. Yıldırımlar çaktı, ağaçlar devrildi. Hayvanlar şaşkına döndü; tilkiler mağaralarına kaçtı, kuşlar başka dallara sığındı, tavşanlar toprak altına indi. Koca Çınar tek başına kaldı ve fırtınayla boğuştu.
Sabah olduğunda büyük bir dal kırılmıştı. Gövdesinde derin bir yara açılmıştı. Koca Çınar hâlâ ayaktaydı ama yaralıydı.
Sessiz Bir Soru
Fındık sabah erken geldi. Kırık dalı görünce yüreği sıkıştı. Çınar'ın gövdesindeki yara büyüktü; eğer kapatılmazsa böcekler içine girip ağacı çürütebilirdi.
"Neden kimse kalmadı yanında?"
"Çünkü herkes kendi güvenliğini düşündü. Bu anlayışılır. Ama ortak evimize sahip çıkmak, hepimizin sorumluluğudur — sadece benim değil."
Fındık o sabah ormanı dolaştı. Kuşlara, tilkilere, geyiklere, tavşanlara haber verdi. Anlattı: Koca Çınar yaralı. Eğer onu kaybedersek, ormanın kalbi durur.
Birlikte Ayakta
Öğle olduğunda ormanın dört bir yanından hayvanlar geldi. Kuşlar kırık dala ince dalcıklar taşıdı. Tilkiler kil getirdi, geyikler büyük taşları itekledi, sincaplar ağacın kabuğunu koruyacak reçine getirdi. Herkese bir iş düştü.
Akşama kadar çalıştılar. Kırık dal desteklendi, yara kile sarıldı, gövdenin etrafına koruyucu taşlar kondu. Koca Çınar hâlâ titriyordu ama artık yalnız değildi.
"Yüz yıldır beklediğim şeyi bugün gördüm. Bir fırtına gerekti bunun için, ama bu dayanışma her yaradan daha güçlüdür."
O kış Koca Çınar'ın yarası iyileşti. Bahar geldiğinde dalları yeniden tomurcuklandı. Ve ormanın her hayvanı artık biliyordu: Ortak evlerine sahip çıkmak, her birinin sorumluluğuydu.
Ortak değerlerimize sahip çıkmak, hepimizin sorumluluğudur. Bir fırtına geldiğinde "her orman kendine" demek, ormanı yavaş yavaş yok etmektir. Birlikte korunanlara birlikte sahip çıkılır — ve o birliktelik, en güçlü fırtınadan bile sağlam çıkar.